Chinese
诶！痛苦和集、灭和道。其中，从生起的次第来说，集和道首先生起，而痛苦和灭后来生起。然而，从量（ प्रमाण，pramāṇa，量）所证悟的次第来说，首先证悟痛苦，最后证悟道为所修。对此，首先思维痛苦的自相和共相，从而了悟它是可断除的。如所说：思维痛苦的因和它的无常等自性。痛苦自身无法返回，必须依靠返回其因的力量才能逆转。认识到这一点后，如果探究“此痛苦的因是什么”，则会明白业和烦恼二者是集。进一步探究它们是否可以断除时，因为要了悟因的自性，所以也会确定其不相符的一面。如所说：通过确定无我的方式，认识到可以舍弃因——集，这样一来，它就不是永恒的，因为因存在障碍等可能性。如是宣说了果——痛苦的灭除，并且认识到可以实现灭除。从最初了解痛苦的特征时，就已经领会了无常、痛苦、空、无我四者，因此，如果认为认识到可以断除我执，从而在第二个阶段显示集为应舍弃是不合理的，那么，没有过失。因为在第二个阶段首先认识到必须舍弃集和可以舍弃集，然后心想“现在必须毫不犹豫地舍弃集，因为这样是必要且可行的”，从而在第二个阶段立下誓言。当最初认识到痛苦是可以断除的时候，由于紧接着生起必须实现与痛苦分离的认识，因此认为在第二个阶段显示灭除是合理的，那么，虽然认识到必须实现灭除，但通过量认识到可以实现灭除，则必定依赖于第三个阶段。实现灭除也依赖于修习道，因此之后要修习道。其中，道包含八支，而这又必定归纳为三学，即正见、正思、正勤、正念四者是慧学，正定是心学，正语、正业、正命三者必定是戒学。有之根
English
Eh! Suffering and origin, cessation and path. Among these, in terms of the order of arising, origin and path arise first, while suffering and cessation arise later. However, in terms of the order of realization by valid cognition (pramāṇa), suffering is realized first, and the path to be cultivated is realized last. Regarding this, first, by contemplating the self-characteristics and general characteristics of suffering, one realizes that it is something to be abandoned. As it is said: contemplate the cause of suffering and its impermanence, etc., its nature. Suffering itself cannot revert, and it must be reversed by the power of reverting its cause. Having recognized this, if one investigates "What is the cause of this suffering?", then one will understand that karma and afflictions are the origin. Furthermore, when investigating whether they can be eliminated or not, because one needs to understand the nature of the cause, one will also determine its incompatible aspect. As it is said: Through determining selflessness, one recognizes that one can abandon the cause—the origin, and in this way, it is not eternal, because there is a possibility of obstacles, etc., to the cause. Thus, the result—the cessation of suffering—is proclaimed, and it is recognized that cessation can be realized. From the time of initially understanding the characteristics of suffering, one has already comprehended the four: impermanence, suffering, emptiness, and selflessness. Therefore, if one thinks that it is unreasonable to show the origin as something to be abandoned in the second stage because one recognizes that one can eliminate self-grasping, then there is no fault. Because in the second stage, one first recognizes that one must abandon the origin and that one can abandon the origin, and then thinks, "Now, one must abandon the origin without hesitation, because it is necessary and feasible," thus, one makes a vow in the second stage. When one initially recognizes that suffering can be abandoned, since the realization that one must achieve separation from suffering arises immediately, if one thinks that it is reasonable to show cessation in the second stage, then, although one recognizes that one must achieve cessation, the realization that one can achieve cessation through valid cognition necessarily depends on the third stage. Achieving cessation also depends on practicing the path, therefore, one must practice the path afterward. Among these, the path includes eight limbs, and these are definitely summarized into three trainings, namely, right view, right thought, right effort, and right mindfulness are the training of wisdom; right concentration is the training of mind; and right speech, right action, and right livelihood are definitely the training of ethics. The root of existence
Tibetan
བ་གཅོད་བྱེད་ནི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཞི་གནས་ལ་ངེས་པར་ལྟོས་ཏེ། ཐོས་བསམ་རྐྱང་བས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཕེགས་པར་བཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ། ཞི་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་མེད་བསྒོམ་པ་ན། བདག་མེད་ངེས་པ་དེ་ཉིད་ཡུལ་བདག་མེད་ལ་ཟུག་པ་ལྟ་བུར་དང་པོ་སྐྱེས་པ་ན། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ལྷག་མཐོང་གིས་བསྡུས་པའི་སྒོམ་བྱུང་དང་སྦྱོར་ལམ་དྲོད་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱའོ། ཐོས་བསམ་རྐྱང་བའི་དུས་ན་ངེས་པ་དེ་ཉིད་དང་རྒྱངས་ཆད་པའི་ཚུལ་དུ་སོ་སོར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། ཞི་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ཡང་ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་ལྟོས་ཏེ། སྟོན་པས་འཇུག་ལྡོག་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་གཉིས་སུ་བཅས་པ་ལ་དྲན་པས་མ་ཡེངས་པར་བྱས་ནས་ནམ་ཡང་མི་འདའ་ཞིང་། བརྒྱལ་འདས་ན་ཡང་ཤེས་བཞིན་གྱིས་ངོས་བཟུང་ནས་ཕྱིར་འཆོས་པ་བྱེད་པས། དྲན་ཤེས་སྟོབས་ལྡན་བསྐྱེད་ལ། དེ་གཉིས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོར་ཁ་སྤོས་པ་ཙམ་གྱིས་ཞི་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། འཕངས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པོ་དེ་འཁོར་ལོ་དང་ཆོས་མཚུངས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པ་ནི་གཅོད་པར་བྱེད་པས་རྩིབས་དང་ཆོས་མཚུངས་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་འཛིན་པས་མུ་ཁྱུད་དང་ཆོས་མཐུན་ནོ། ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་ལྟེ་བ་དང་མཚུངས་སོ། དེ་ལྟ་བུའི་ལམ་བསླབ་པ་གསུམ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་། སྤང་བྱ་ཉོན་མོངས་ལ་མངོན་གྱུར་དང་ས་བོན་གཉིས། དང་པཔོ་ལ། ཉེས་སྤྱོད་དངོས་སུ་ཀུན་ནས་སློང་ནུས་པ་དང་མི་ནུས་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་དག་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསླབ་པ་གསུམ་གྱིས་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། གསུམ་པ་སྦྱོར་བ་སྐོར་གཅིག་པོ་དེའི་ཚུལ་བསྒྲུབ་པས་སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱིས་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ཇི་ལྟར་འཕེན་པའི་ཚུལ་ནི། སྡུག་བསྔལ་ལ། ངན་འགྲོར་ཉིད་མཚམས་སྦྱོར་བ་དང་། བདེ་འགྲོར་ཉིར་མཚམས་སྦྱོར་བ་གཉིས་ཡོད་ལ། དེའི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་ལ་ཡང་ངན་འགྲོ་བསྐྱེད་པ་དང་། བདེ་འགྲོ་བསྐྱེད་པ་གཉིས་སོ། དེས་ན་འགོག་པ་དང་ལམ་ལ་ཡང་གཉིས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། དེ་ལྟར་ན་ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དང་། དེ་སྤོང་བའི་ལམ་དང་། དེ་འགགས་པའི་འགོག་པ་བཞི་ལ་མི་སླུ་བར་བསྒྲུབ་པས་སྐྱེས་བུ་ཆུང་དུའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་འབྱུང་ལ། བདེ་འགྲོའི་དེ་རྣམས་ལ་མི་སླུ་བར་བསྒྲུབ་པས་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་ལམ་དང་། ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་པས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་རྨ་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། གཉིས་པ་དེ་
Chinese
断除者，乃是证悟无我的智慧。而那也必定依赖于心一境性的止观。因为经中说，仅仅通过闻思，不能如实地证悟实相。依靠殊胜的止观来修持无我时，当无我的定解如钉子般首先生起于无我之境时，就称为由证悟无我的智慧，即胜观所摄持的修所生慧和加行道暖位。仅仅通过闻思的时候，定解与境相隔绝般地各自显现。那殊胜的止观也依赖于增上戒律的修学。因此，导师制定了止作二门戒律，以正念不散乱而永不违越，即使昏沉或放逸，也要以正知觉察而加以改正。这样，就能生起具力的正念和正知。仅仅将二者作为沉掉和掉举的对治，就能生起殊胜的止观。八支正道就像轮子一样。 以智慧成办，因为能断除，所以与轮辐相似。禅定是心专注于所缘，所以与轮辋的性质相符。戒律则与轮子的中心（轮毂）相似。像这样产生道次第三学的原因是，所断的烦恼有现行和种子两种。第一种又分为，能实际引发恶行和不能引发恶行两种。这些分别通过三学来断除。第三，通过修持这唯一的修行次第，三种士夫如何修习道次第的方式是：痛苦，有与恶趣相连和与善趣相连两种。其原因集也有产生恶趣和产生善趣两种。因此，灭和道也有两种。这样，对于恶趣的因果二者，以及断除它们的方法，和灭除它们的灭谛四者，如果不欺骗地修习，就会产生下士道的次第。对于善趣的那些，如果不欺骗地修习，就会产生中士道的次第。如果修习法，就会产生大士道的根基。第二点是
English
The cutter is the wisdom that realizes selflessness. And that necessarily depends on the single-pointed calm abiding of the mind. Because it is said in the scriptures that one cannot truly realize reality as it is merely through hearing and thinking. When meditating on selflessness by relying on a special calm abiding, when the conviction of selflessness first arises in the object of selflessness like a nail, it is called the wisdom born of meditation and the heat of the path of joining, which is encompassed by the wisdom of realizing selflessness, that is, insight. At the time of merely hearing and thinking, conviction and the object appear separately as if they were separated. That special calm abiding also depends on the training of higher discipline. Therefore, the teacher established the two doors of precepts, stopping and acting, and never transgresses them with unscattered mindfulness, and even if there is dullness or laxity, he recognizes it with vigilance and corrects it. In this way, powerful mindfulness and vigilance can be generated. Just by using the two as antidotes to sinking and agitation, a special calm abiding can be generated. The eightfold noble path is like a wheel. Accomplishing with wisdom is like the spokes because it can cut off. Samadhi is the mind holding on to the object, so it is in accordance with the nature of the rim. Discipline is like the center of the wheel (the hub). The reason why the three trainings of the path arise in this way is that the afflictions to be abandoned have two types: manifest and seeds. The first is further divided into two types: those that can actually cause misdeeds and those that cannot cause misdeeds. These are abandoned by the three trainings respectively. Third, the way in which the three types of individuals practice the stages of the path by practicing this single cycle of practice is: suffering, there are two types: connecting to the lower realms and connecting to the higher realms. The cause of this, accumulation, also has two types: generating the lower realms and generating the higher realms. Therefore, cessation and path also have two types. In this way, if one practices without deception the two causes and effects of the lower realms, as well as the method of abandoning them, and the four truths of cessation that extinguish them, the stages of the path of the lesser person will arise. If one practices those of the higher realms without deception, the stages of the path of the middling person will arise. If one practices the Dharma, the foundation of the path of the great person will arise. The second point is