Tibetan
ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ལ། ཀློག་གྱུར་ངེས་པའི་ཐབས་དང་། མངོན་བྱུང་ངེས་པའི་ཐབས་གཉིས་སོ། དང་པོ་ནི། ཐོག་མར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚན་ཉིད་བཞི་པོ་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་ངེས་དགོས་པས། དེ་ལ་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་རྟོགས་པའི་ལག་རྗེས་དང་། ཡིད་འབྱུང་མཚན་ ཉིད་རྫོགས་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་རྟོགས་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་། སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་ནས་བདེན་བཞིའི་རྣམ་གཞག་དཔྱད་པ་དང་། བདག་མེད་སྒྲུབ་ཚུལ་ལོ། དང་པོ་ནི། མི་རྟག་པ་རྟོགས་པས་ནི་ཡིད་བརྟན་དུ་མི་རུང་བར་རྟོགས་ལ། སྡུག་བསྔལ་བ་རྟོགས་པས་ནི་འབྲས་འདོད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། འོ་ན་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་ཡང་ཡིད་བརྟན་དུ་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རང་དོན་གྱི་མཐར་ཐུག་པའི་ཐོབ་བྱའི་ལག་རྗེས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པས་འདོད་པ་ཉིད་དེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་ཆོས་རྣམས་ཉིད་ཀྱང་སྤང་བར་བྱ་ན་ཆོས་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། དེས་ན་དེ་དག་ལ་རྟག་པ་ཡིན་དགོས་སོ། གཉིས་པ་ནི། སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་མ་རྟོགས་ན། གང་ཞིག་བདག་མཐོང་དེ་ལ་ནི། ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་སྔར་བཤད་པ་ལྟར། བདག་འཛིན་དེས་ཡིད་ལོག་གི་གེགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་སྲེད་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཚེར་མ་ཟུག་པའི་རྐང་པ་ལ་ཡིད་འབྱུང་སྐྱེ་ཡང་། དེ་མེད་པའི་རྐང་བ་ལ་དོན་གཉེར་སྐྱེ་བ་ལྟར། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡིད་འབྱུང་སྐྱེ་ཡང་། འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལ་ཐར་པར་འཁྲུལ་ནས་བདག་གི་ཐོབ་བྱར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། གསུམ་པ་ནི། མཚན་ཉིད་བཞི་ལྡན་གྱི་ཟག་བཅས་དེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ། དེ་ལ་གཙང་སོགས་སུ་སྒྲོལ་འདོགས་པ་དེ་དེའི་ཀུན་འབྱུང་། དེའི་ཞེ་ན་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་ནས་མི་རྟགས་སོགས་སུ་རྟོགས་པ་དེ་དེའི་ལམ། དེ་བསྒོམས་པའི་སྟོགས་ཀྱིས་ཕྱིན་ཅི་ ལོག་བཞི་དང་བྲལ་བ་དེ་དེའི་འགོག་པའོ། དེ་ལ་སྤྱིར་སྲེད་པ་བཅུ་དྲུག་ཡོད་དེ། དང་པོར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བཞི་ནི། བདག་ལ་སྲེད་པ་དང་། བདག་གིས་འདོད་བྱའི་དོན་དང་། དེ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་དང་། ཐབས་དེ་དང་མི་འབྲལ་བ་དང་མ་ཐོབ་པ་ཐོབ་པ་པར་སྲེད་པ་བཞིའོ། དེ་དག་གི་སྡུག་བསྔལ་རག་གི་ངོ་བོ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པའོ། དེའི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་ལ་ལོག་རྟོག་ནི། རྒྱུ་མེད་དུ་འཛིན་པ་དང་། མི་མཐུན་པ་རྒྱུར་འཛིན་པའོ། ཕྱི་མ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྒྱུ་གཅིག་ཁོ་ནས་བྱས་བར་འཛིན་པ་དང་།
Chinese
对于确定的方法，有通过阅读而确定的方法和通过现量而确定的方法两种。第一种是：首先必须通过了解痛苦的四种特征来确定。对此，要了解无常和痛苦的后果，以及生起厌离圆满的特征，必须了解空性和无我的理由，以及从痛苦的真谛本身来分析四圣谛的体系，以及论证无我的方式。第一点是：了解无常就能认识到不可靠，了解痛苦就能产生对结果的渴望。如果有人问，那么对于道谛也变得不可靠了吗？回答是，这是从自身利益的最终获得的结果的角度来说的，因此是可取的。正如经中所说：“在涅槃的境界中，诸法本身也应舍弃，更何况非法呢？”因此，对于这些，必须是常恒的。第二点是：如果不了解空性和无我，那么就像之前所说的那样，“凡见有我者”。因为执我自然会以自身的力量引来厌离的主要障碍——贪爱。就像脚上扎了刺会生起厌离，但对于没有刺的脚会生起追求一样。对于痛苦的痛苦会生起厌离，但对于行苦的一些差别，会误以为是解脱，并执着为自己的所得。第三点是：具有四种特征的有漏法是痛苦的真谛，将清净等安立于其上是它的集谛，因此，从对境中厌离并认识到无常等是它的道谛，通过修习它而远离四颠倒见是它的灭谛。对此，一般有十六种贪爱，首先是痛苦的四种：贪爱我，贪爱我所欲之事物，贪爱成办它的方法，以及贪爱不离该方法和未得而得。这些是对痛苦的聚合之自性的颠倒认识。对于它的原因——集谛的颠倒认识是：认为无因，以及认为不相符之物为因。对于后者有三种：认为仅由一个原因所造，以及
English
Regarding the methods of certainty, there are two methods: certainty through reading and certainty through direct perception. The first is: First, it is necessary to ascertain by knowing the four characteristics of suffering. For this, it is necessary to understand the consequences of understanding impermanence and suffering, and the reasons for generating the complete characteristic of renunciation, it is necessary to understand emptiness and selflessness, and to analyze the system of the Four Noble Truths from the truth of suffering itself, and the way to prove selflessness. The first point is: Understanding impermanence leads to the realization that it is unreliable, and understanding suffering leads to the generation of desire for results. If someone asks, then does the truth of the path also become unreliable? The answer is, this is from the perspective of the ultimate attainment of one's own benefit, so it is desirable. As it is said in the scriptures, "In the realm of Nirvana, even the dharmas themselves should be abandoned, let alone the non-dharmas?" Therefore, for these, it must be permanent. The second point is: If emptiness and selflessness are not understood, then as it was said before, "Whoever sees self". Because self-grasping naturally draws the main obstacle of renunciation, craving, by its own power. Just as aversion arises when a thorn is stuck in the foot, but pursuit arises for a foot without a thorn. Aversion arises for the suffering of suffering, but for some differences in the suffering of conditioning, it is mistaken for liberation and clung to as one's own attainment. The third point is: The contaminated dharma with four characteristics is the truth of suffering, establishing purity etc. upon it is its origin, therefore, renouncing from the object and realizing impermanence etc. is its path, and abandoning the four perverted views through practicing it is its cessation. Regarding this, there are generally sixteen cravings, the first four of suffering are: craving for self, craving for things desired by self, craving for the method of accomplishing it, and craving for not being separated from that method and obtaining what has not been obtained. These are the perverted recognitions of the nature of the aggregate of suffering. The perverted recognition of its cause, the origin, is: thinking there is no cause, and thinking that incompatible things are the cause. For the latter there are three: thinking it is made by only one cause, and
Tibetan
སྔར་ཡོད་རྐྱེན་གྱིས་འགྱུར་བར་སྨྲ་བ་དང་། དབང་ཕྱུག་ལྟ་བུའི་བློ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་བྱས་པར་འཛིན་པའོ། འགོག་པ་ལ་ཡང་ལོག་པར་རྟོག་པ་བཞི་སྟེ། ཐར་པ་གཏན་མེད་དང་། ཡོད་ཀྱང་ཟག་བཅས་མ་ཞི་བ་དང་། འདོད་བྱ་གྱ་ནོར་མ་མིན་པ་དང་། ཡིན་ཡང་གཏན་དུ་ཐ་རབ་མིན་པར་འཛིན་པའོ། ལམ་ལ་ཡང་ལོག་རྟོག་བཞི་སྟེ། ཐར་ལམ་གཏན་མེད་དང་། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཐར་ལམ་ངན་ལ་ཡིན་པ་དང་། དེས་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་མི་ནུས་པ་དང་། གཏན་དུ་ཐར་བྱེད་མ་ཡིན་པའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའོ། བཞི་པ་བདགག་བྱ་བདག་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་འགོག་ཁྱེད་ཀྱི་གཏན་ཚིག་སོ། དང་པོ་ནི། གང་ཟག་ཙམ་དགག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ལས་གསོག་པ་པོ་དང་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཁེགས་པས་འགོག་བྱེད་དེ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། དེས་ན་ཕུང་པོའི་ཚོགས་པ་དང་རྒྱུན་གང་ལ་ཡང་བཏགས་པ་ཙམ་མ་ཡིན་པའི་གང་ཟག་རང་རྒྱ་བའོ། གཉིས་པ་ལ། རྟགས་དགོད། ཚུལ་སྒྲུབ། གཞན་སེལ་བའི་རྣམ་གཞག་ པ་འཕགས་ཡུལ་གྱི་ཕྱི་ནང་གི་རྟོགས་གེ་པ་སུ་ལའང་མེད་དོ། ཚད་མ་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ། གཞལ་ཕྱ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་བཀོད་པ་དེའི་ཕྱོགས་ཆོས་ཚད་མ་གང་གིས་འགྲུབ་པ་འཆད་པ་ན། སྔ་མ་དག་ཕལ་ཆེ་བ་ན་རེ། བློ་ལ་ཡུལ་གསལ་བར་སྣང་བ་དང་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་སོགས་ཤུགས་ལ་རྟོགས་པའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་འགྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ནའང་དོན་བྱེད་ནུས་མི་ནུས་གཉིས་སུ་ངེས་པ་སོགས་ཀྱི་རྟགས་རྣམས་ནི་ཐ་སྙད་འབའ་ཞིག་སྒྲུབ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། བརྟག་པར་བྱ་སྟེ་འདི་ལྟར་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་དོན་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེ་ལྟ་བུས་སྒྲུབ་ན་རང་སྤྱི་གཉིས་མ་ཡིན་གྱི་ཕུང་སུམ་གྱི་དོན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་རང་རིག་དེ་དག་གིས་གཅོད་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ཡང་འདོད་ན་ཡུལ་གསལ་བར་སྣང་བའི་བློ་ཉམས་མྱོང་གི་རང་རིག་ཡུལ་མི་གསལ་བར་སྣང་བའི་བློའི་སྣང་བ་དངོས་ཤུགས་གང་ལའང་མ་གཞལ་ཞིང་། དེ་མིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་དངོས་ཤུགས་གང་ལའང་མ་བཅད་ལ། གཅིག་ཤོས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་འདྲིན་ཚུལ་ཇི་ལྟར་གཉིས་མིན་གྱི་ཕུང་སུམ་གྱི་སྒོ་འདོགས་གཅོད་པར་བྱེད། རིགས་དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་བལྟོས་ནས་གཉིས་གའི་བྱེད་པས་གཅོད་པར་ཕྱེད་དོ་ཞེ་ན། རང་རིག་དེ་གཉིས་ཀའི་བྱེད་པས་ཀྱང་། ཡུལ་གསལ་བར་སྣང་བ་དང་མི་གསལ་བར་སྣང་བའི་སྣང་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་པར་ཤུགས་ལ་གྲུབ་ཅིང་། གཉིས་མེད་
Chinese
认为先前存在的因导致变化，并且认为像自在天一样的智慧是预先产生作用的。对于止灭也有四种颠倒的想法，即认为解脱完全不存在，即使存在也没有止息有漏，所希望的事物不是殊胜的，即使是殊胜的也不是永远的极好。对于道也有四种颠倒的想法，即认为解脱道完全不存在，证悟无我的智慧是邪道，它不能如实地证悟境的实相，并且认为它永远不是解脱之因。第四是执着于所破之我，以及破除它的你的理由等等。第一，不能仅仅破斥补特伽罗，因为那样的话，造业者和感受异熟者也会被破斥，因此破斥者本身也会不存在。因此，对于蕴的集合和相续，并非仅仅是假立的，而是独立的补特伽罗。第二，有立宗、立理、遣他的论式。 在圣印度的内外道中，任何觉悟者都没有。在确立量是现量和比量二者时，如果阐述以何种量来成立所立的自共相二者，那么，以前的大多数人说，心中显现境清晰与不清晰等，是通过暗示而证悟的自证现量来成立的，即使那样，对于确定能起作用与不能起作用二者等的标志，也仅仅是成立名言而已。应当考察，像这样以自共相二者来确定的意义，如果以这样的自证现量来成立，那么就必须以不是自共相二者的三者的意义的增益自证来断除。如果也这样认为，那么对于境清晰显现的心之经验的自证，对于境不清晰显现的心之显现，无论从直接还是间接上都没有衡量，对于其他的增益，无论从直接还是间接上都没有断除，并且另一者也同样没有衡量，如何能断除不是二者的三者的增益呢？如果说这两种理智互相依靠，通过二者的作用来断除，那么，通过这两种自证的作用，也暗示着存在境清晰显现与不清晰显现的两种显现方式，并且是无二的。
English
It is believed that pre-existing causes lead to change, and that wisdom like that of Ishvara acts in advance. There are also four inverted thoughts regarding cessation: the belief that liberation does not exist at all, that even if it exists, it does not pacify the contaminated, that the desired object is not excellent, and that even if it is excellent, it is not eternally the best. There are also four inverted thoughts regarding the path: the belief that the path to liberation does not exist at all, that the wisdom that realizes selflessness is a bad path to liberation, that it cannot truly realize the reality of objects, and that it is not eternally the cause of liberation. The fourth is clinging to the self to be refuted, and your reasons for refuting it, etc. First, it is not just the person that should be refuted, because then the one who accumulates karma and the one who experiences the ripening of karma would also be refuted, and therefore the refuter itself would cease to exist. Therefore, for the collection and continuity of aggregates, it is not merely an imputation, but an independent person. Second, there is the form of establishing a thesis, establishing a reason, and eliminating others. In both the internal and external schools of thought in noble India, there is no such realization. When establishing that valid cognition is limited to two, direct perception and inference, if one explains by which valid cognition the subject of the self-general two is established, then most of the former ones say that the mind's clear appearance of objects and the unclear appearance, etc., are accomplished by the self-awareness direct perception that is implicitly realized. Even so, the signs such as the certainty of being able to function or not are merely establishing terms. It should be examined that if the meaning of being certain as the self-general two is established by such self-awareness direct perception, then the imputation of the meaning of the three, which is not the self-general two, must be cut off by that self-awareness. If one also thinks like that, then the self-awareness of the experience of the mind appearing clearly to the object, does not measure the appearance of the mind appearing unclearly to the object, either directly or indirectly, and for other imputations, it does not cut off either directly or indirectly, and the other one also does not measure it in the same way, how can it cut off the imputation of the three that are not two? If it is said that these two intellects rely on each other and cut off by the action of both, then through the action of these two self-awarenesses, it is also implied that there are two ways of appearing, the clear appearance of the object and the unclear appearance, and it is non-dual.