Tibetan
ཤེས་དེ་སྔོན་པོ་ལ་ལྟོས་ཏེ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་རིག་པ་ཡིན་ན་རང་རིག་དབང་བུར་འགྱུར་བས་འཛིན་རྣམམ་ཚད་མར་འགྱུར་ལ། གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་ཡིན་ན་ཚད་འབྲས་ཡུལ་རྫས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚད་མར་འདོད་པའི་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་སྡོར་སྣང་དབང་པོའི་ཤེས་པ་དེས་གཞལ་བྱ་གང་འཇལ་སྲིད་པ་ན། སྔོན་པོ་འཇལ་ལོ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་དེ་ལྟར་གཞལ་བའི་དགོས་པའམ་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་དྲིས་པ་ན། སྡོར་སྣང་དབང་ཤེས་རང་ཉིད་རེད་ཅིང་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ལྟ་རེས་གང་གཅོད་དྲིས་པ་ན་ཤིང་གཅོད་ཟེས་ཞིང་འབྲས་བུ་ལ་སྟ་རེ་རང་ཉིད་དུམ་བུར་སོང་ཞེས་ཟེར་བ་དང་འདྲའོ། ཞེས་ཟེར་རོ། དེ་སྤང་བ་ནི། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་དེ་སྔོན་པོ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་གཞལ་བྱ་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་སྔོན་པོ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་འཛིན་རྣམ་ཚད་མར་འགྱུར་མི་དགོས་པར་ཐལ། འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ལ་ཡུལ་ཕྱི་རོལ་ལྟ་བུ་སྣང་བ་མི་སྲིད་ཅིང་། སྔོན་པོ་སྔོར་སྣང་ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཚེ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཚད་མར་རིགས་པ་ཐལ། དབང་ པོའི་ཤེས་པ་ལ་སྔོ་སེར་དང་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་སོགས་གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་མྱོང་བ་ལྟར་ཚད་མས་གནོད་མེད་དུ་ངེས་པའི་དོན་དེ་དག་ལ་སྔོ་སེར་སོགས་སུ་འཇོག་རིགས་པའི་ཕྱིར། ངག་དོན་བསྡུ་ན། སྔོན་པོ་སྔོར་སྣང་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཡང་འཛིན་རྣམས་དེ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མར་འགྱུར་མི་དགོས་སོ། འཛིན་རྣམ་ཁ་ཕྱིར་ཕྱོགས་པ་མི་སྲིད་ཅིང་། སྔོན་པོ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྡོར་སྣང་དབང་པོའི་ཤེས་པས་འཇལ་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡང་། དེ་ཚེ་དོན་སྣང་འདི་ཉིད་ནི། ཚད་ཡིན་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ནོ། སྔོན་པོ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་སྔོན་པོ་རིག་གོ་ཞེས་འཇོག་པ་མི་འཐད་དེ། ཕྱི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔོར་སྣང་དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། སྔོན་པོ་ལ་ལྟོས་ཏེ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་གཞལ་བྱ་རིག་པ་ཡིན་ཡང་། ཁྱོད་ཀྱིས་སྔོན་པོ་རིག་པར་འཇོམ་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དེ། ཁྱོད་རང་གི་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པོའི་བཅད་ཤེས་དེས་སྔོན་པོ་རིག་པར་བཞག་པ་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་སྔོན་པོ་རིག་པར་འཇོག་ནུས་ཤིང་། རིག་བྱ་སྔོན་པོ་དེ་ཁྱོད་རང་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་རིག་ཡིན་ཡང་དོན་རིག་འདོད། ཅེས་པའི་དོན་ནོ། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། ཞེས་པ་དང་། དོན་རིག་འདོད་ཅིས་པ་རྣམས་མདོ་སྡེ་པས་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་མཚན་གཞིར་འདོད་པའི་སྔོ་སོགས་རྟོགས་སླ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཚིག་བཅད་སྦྱར་བདེ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མཛད་གྱི། ཕྱི་དོན་མངོན་སུམ་གྱི་གཞལ་བྱར་མི་རུང་བ་ལན་ཅིག་མིན་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། ཚད་འབྲས་ཡུལ་རྫས་ཐ་དད་པའི་སྐྱོན་མེད་པར་ཐལ། སྔོར་སྣང་ དབང་པོའི་ཤེས་པ་དེ་སྔོན་པོ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཚད་མ་ཡིན་ཞིང་། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྔོན་པོ་ལ་ཚད་མར་སོང་ཞིང་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་ཡུལ་རྫས་ཐ་དད་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ། གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་སྡར་རང་གིས་འབྲས་བུར་བཤད་པ་དང་འགལ་ཞེ་ན། སྔོན་པོ་གཞལ་བྱར་བཞག་པའི་ཚེ་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་སྐབས་གང་དུ་ཡང་བཞག་པ་མེད་ལ། དེའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གཞལ་བྱ་ལ་འང་། རང་ཉིད་ཉམས་མྱོང་འབྲས་ཡིན་རིགས། ཞེས་པའི་དོན་ཡང་རང་རིག་འབྲས་བུར་འཇོག་པའི་རིག་བྱ་དེ་ཡང་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་རིགས་སོ། ཞེས་རང་བཞིན་སེམས་པའི་ཚད་མ་ལ་ལྟོས་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱིས་རང་རིག་འབྲས་བུར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ནོ། སྔོན་པོ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚད་མ་མདོ་སེམས་གཉིས་ཀ་ཐུན་མོང་དུ་འདོད་ཅིང་ཕྱི་དོན་མངོན་སུམ་གྱི་གཞལ་བྱར་མདོ་སྡེ་བས་ཀྱང་མི་འདོད་ལ། སྔོན་པོ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་འབྲས་རྟོག་དང་པོའི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་སྣམ་རིག་པ་དང་ཐུན་མོང་དུ་འགྱུར་བས་དེར་སྔོན་པོ་རིག་པ་འབྲས་བུར་བྱས་པ་དང་། འདིར། རང་ཉིད་ཉམས་མྱོང་འབྲས་ཡིན་རིགས། ཞེས་བཤད་པ་དང་འགལ་བར་མི་བསམ་མོ། དེ་ལྟར་ན་འབྲས་རྟོག་དང་པོ་དང་གསུམ་པ་ཁྱད་པར་མེད་པ་འགྱུར་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། འབྲས་རྟོག་གཉིས་པའི་སྐབས་སུ་གཞལ་བྱར་བཞག་པའི་གཟུང་རྣམ་དེ་ཚད་མ་ལས་དོན་གཞན་མིན་པར་མ་ཟད་འབྲས་རྟོག་དང་པོའི་སྐབས་སུ་གཞལ་བྱར་བཞག་པི་སྔོན་པོ་དེ་ཡང་ འཇལ་བྱེད་ཚད་མའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་སྐབས་འདིར་རིགས་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། ཚད་མ་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཞེས་བཞག་དུ་དུང་གི། རང་རིག་འབྲས་བུ་ཞེས་མི་རུང་བས་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་དང་ཚད་འབྲས་ཀྱི་དགོས་པ་མི་འདྲའོ། རིག་བྱ་དེ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པར་ནི་སྔོན་པོ་དེ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནམ། ཤེས་པ་ལས་རྫས་གཞན་ཡིན་སྙམ་དུ་དཔྱད་པ་ན། རྫས་ཐ་དད་ཡིན་པ་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་ཁེགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ངེས་པས། སྔོར
Chinese
如果识是观待蓝色而成为自己的自性之识，那么自识会变成自在，因此执取相会变成量。如果所取相是量，那么量和果的所缘事物会变成各异。如果认为量是所取的相，那么显现青色的根识能够衡量什么所量呢？会说衡量蓝色，如果询问如此衡量的必要或结果是什么，则会回答说，因为已经承认显现青色的根识就是自己，并且已经断除了增益。例如，如果问斧头砍什么，会说砍树，但如果说结果是斧头自己变成了碎片，那就太荒谬了。如是说。对此驳斥如下：识所知法，如果显现青色的根识观待蓝色而成为自己的自性的所量之识是果，那么在蓝色作为所量时，执取相不一定需要成为量。因为执取的相不可能显现为外境，而且蓝色是显现青色的识的自性。在那时，所取的相理应成为量。因为根识清楚地体验到青色、黄色、悦意、不悦意等，并且如所体验到的那样，量会毫无障碍地确定这些意义，因此理应将青色等安立为青色等。总结语：即使蓝色是显现青色的识的自性，执取相也不一定成为衡量它的量。因为执取相不可能朝向外境，而且必须由成为蓝色自性的显现青色的根识来衡量。也正因为如此，《释量论》中说：“彼时义显现，即是量。”如果蓝色是识的自性，那么说“认识蓝色”是不合理的，因为没有外境。如果这样问，显现青色的根识，即使观待蓝色而成为自己的自性的所量之识，你安立“认识蓝色”也没有矛盾，因为你能像你自己的力量所引导的正直的决断识那样安立认识蓝色，并且所识的蓝色就是你自己的自性。这就是“虽是自识亦许义识”的含义。“外境义虽有”以及“何故许义识”等，都是经部宗认为外境
English
If cognition, in dependence on blue, becomes the self-nature of cognition, then self-cognition will become independent, and therefore the apprehending aspect will become valid. If the apprehended aspect is valid, then the object of measurement of the valid cognition and its result will become different entities. If the apprehended aspect, which is considered valid, is the sense consciousness that perceives blue, then what can it measure? It would be said that it measures blue, and if asked what the necessity or result of such measurement is, it would be answered that it is because it has been acknowledged that the sense consciousness that perceives blue is itself, and that it has eliminated superimposition. For example, if asked what an axe cuts, it would be said that it cuts wood, but it would be absurd to say that the result is that the axe itself becomes fragments. Thus it is said. The refutation of this is as follows: The object of knowledge, the sense consciousness that perceives blue, if the cognition of the object of measurement that becomes its own self-nature in dependence on blue is the result, then when blue is made the object of measurement, it is not necessary for the apprehending aspect to become valid. Because it is impossible for the apprehending aspect to appear as an external object, and because blue is the self-nature of the consciousness that perceives blue. At that time, the apprehended aspect should logically become valid. Because the sense consciousness clearly experiences blue, yellow, pleasant, unpleasant, etc., and as experienced, the valid cognition undoubtedly determines these meanings without obstruction, therefore it is reasonable to establish blue, etc., as blue, etc. In summary: Even if blue is the self-nature of the consciousness that perceives blue, the apprehending aspects do not necessarily become the valid cognition that measures it. Because the apprehending aspect cannot face outwards, and because it must be measured by the sense consciousness that perceives blue, which has become the self-nature of blue. And so it is, as the Pramāṇavārttika says, "At that time, the appearance of the object itself is the valid cognition." If blue is the self-nature of consciousness, then it is unreasonable to say "cognizing blue," because there is no external object. If you ask this, the sense consciousness that perceives blue, even if the cognition of the object of measurement that becomes its own self-nature in dependence on blue, there is no contradiction in your establishing "cognizing blue," because you can establish cognizing blue like the straightforward decisive consciousness guided by your own power, and the object of cognition, blue, is your own self-nature. This is the meaning of "although it is self-cognition, it also allows object-cognition." "Although external objects exist" and "Why allow object-cognition?" etc., are all the Sautrāntika's view of external objects.
Chinese
因为想要容易理解作为境相的蓝色等，并且为了容易组合成诗句，所以才那样做。已经不止一次地说过，外境不能成为现量所量。所知法，应是无有量果境物各异之过，因为显现蓝色的根识是依赖于蓝色而成为量，并且因为成为自己体性的蓝色知识是果。因此，对于蓝色成为量，并且蓝色知识是果，所以没有境物各异的过失。第二，如果问这与自宗所说的果相违吗？在安立蓝色为所量时，任何时候都没有安立自证为果。因此，对于外境所量也说：“自己体验是果理。”这句话的意思也是说，安立自证为果的所知法，也理应体验成为自己体性的事物。这是相对于自性心之量而进行成立的，而不是显示自证为果。安立蓝色为所量的量，经部和唯识宗都共同承认，并且经部师也不承认外境是现量所量。安立蓝色为所量的第一果识的量果之安立，与名相识宗相同，因此在那里蓝色知识被认为是果，而这里说“自己体验是果理”并不认为是相违。如果那样，第一果识和第三果识就变得没有差别了吗？没有过失，因为在第二果识的时候，安立为所量的所取相不是与量不同的事物，而且在第一果识的时候，安立为所量的蓝色也是衡量者量的体性，因此此时是用理证来成立的。量依赖于自己的所量，而像成为自己体性的蓝色一样的知识是果，这样安立是可以的。不能说是自证是果，因此果的差别和量果的必要不同。所知法成为自己的体性，那么蓝色是知识的体性吗？还是认为与知识是不同的事物呢？如果进行观察，因为是依靠胜义抉择的理证遮破了是不同事物而决定的。因此，在蓝
English
It is done that way because it is easy to understand blue and other things that are considered as the basis of objects, and because it is easy to combine into verses. It has been said more than once that external objects cannot be the object of direct perception. Knowable phenomena, it should be free from the fault of difference between measure, result, object, and substance, because the sense consciousness that appears blue is valid because it relies on blue, and because the knowledge of blue that has become its own nature is the result. Therefore, there is no fault of difference between object and substance because it is valid for blue and the knowledge of blue is the result. Secondly, if you ask if this contradicts what is said by oneself as the result? When establishing blue as the object to be measured, there is no time when self-awareness is established as the result. Therefore, for external objects to be measured, it is also said: "One's own experience is the reason for the result." The meaning of this sentence is also that the knowable object that establishes self-awareness as the result should also be able to experience becoming one's own nature. This is established in relation to the validity of the mind of self-nature, but it is not showing self-awareness as the result. The measure of establishing blue as the object to be measured is commonly accepted by both Sutra and Mind-Only schools, and even the Sutra school does not accept external objects as the object of direct perception. The establishment of the measure and result of the first fruit consciousness that establishes blue as the object to be measured is the same as the nominal consciousness school, so there the knowledge of blue is considered the result, and here it is said that "one's own experience is the reason for the result" is not considered contradictory. If so, does the first fruit consciousness and the third fruit consciousness become indistinguishable? There is no fault, because in the case of the second fruit consciousness, the apprehended aspect established as the object to be measured is not a different thing from the measure, and also in the case of the first fruit consciousness, the blue established as the object to be measured is also the nature of the measuring measure, so at this time it is established by reasoning. The measure depends on its own object to be measured, and the knowledge like blue that has become its own nature is the result, and it is okay to establish it like this. It cannot be said that self-awareness is the result, so the difference between the result and the necessity of the measure and result are different. The knowable object becomes its own nature, so is blue the nature of knowledge? Or do you think it is a different thing from knowledge? If you observe, it is determined because it relies on the reasoning that distinguishes the ultimate meaning to refute that it is a different thing. Therefore, in blue