Tibetan
གྱི། མདོ་སྡེ་པས་ཀྱང་སྔོན་པོ་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞལ་ཀྱང་སྔོན་པོ་ཕྱི་དོན་ཡིན་པ་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། དེ་ལྟ་མིན་ན། སྒྲ་འཛིན་མངོན་སུམ་ཚད་མས་སྒྲའི་མི་རྟག་པ་ལ་ཡང་སྟོགས་ཀྱིས་ངེས་པ་འདྲེན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན་མདོ་སྡེ་བས་ཇི་ལྟར་ལན་འདེབས། དེ་ལྟར་ན་སྒྲ་རྩོད་གཞིར་བཟུང་ནས་རྟག་མི་རྟག་རྩོད་པར་མི་རིགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་སྔོན་པོ་རྩོད་གཞིར་བྱས་ནས་ཕྱི་དོན་ཡིན་མི་རྩོད་པ་ཡང་མི་རིགས་པར་འགྱུར་བསམ་མདོ་སྡེ་བས་འདི་ལྟ་བུའི་རགས་པ་ལ་འཁྲུལ་མི་སྲིད་ཅིང་། འབྲས་བུ་རྣམ་ལྡོག་པའི་རྟགས་ལས་ཕྱི་དོན་ཡོད་པར་ཡང་བསྒྲུབས་སོ། གཉིས་འབྲས་རྟོག་གཉིས་པ་ནི། གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱ། འདིཟན་རྣམ་ཚད་མ། རང་རིག་འབྲས་བུའོ། གསུམ་པ་འབྲས་རྟོག་གསུམ་པའི་རྣམ་གཞག་ལ། རྣམ་གཞག་ངོས་བཟུང་བ་དང་། འགལ་བ་སྤང་བའོ། དང་པོ་ནི། སྔོན་པོ་གཞལ་བྱ། སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཤར་ནས་སྔོན་པོ་ལ་གསར་དུ་མི་སླུ་བའི་རིག་བ་ཚད་མ། རང་གི་གཞལ་བྱ་སྔོན་པོ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་རིག་པའི་ཚད་མ་འབྲས་བུའོ། དེ་ལ་ཕྱི་དོན་བརྟག་པ་མཐའ་བཟུང་དུ་བྱས་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་མོད། ཡོད་ན་ཡང་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཞེས་འདོད་པ་དང་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་རང་ལུགས་སུ་འཇོག་པ་ནི་མདོ་སེམས་གང་གི་ ཡང་ལུགས་སུ་མི་རིགས་ཏེ། གཉིས་ཀའའི་ལུགས་ལ་ཕྱི་དོན་མངོན་སུམ་གྱི་གཞལ་བྱར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག ཕྱི་དོན་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་ཅིང་རིགས་པས་དཔྱད་པ་ན་ཁེགས་པར་འདོད་པ་ནི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་ལ་མི་མཁས་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མའི་ཡུལ་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་འགོག་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། བདེན་པ་གཉིས་ཐབས་དང་ཐབས་བྱུང་དུ་མི་འདོད་པར་ཚ་གྲངས་བཞིན་དུ་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། དེ་ལྟར་ན་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་སུ་མཁས་ཀྱང་རང་ལུགས་ཀྱི་བདེན་གཉིས་འཇོག་པ་ན་ནང་འགལ་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་སོ་ཞེས་སྨྲ་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་གཞལ་བྱ་ལྟ་བུ་ལ་རིགས་པའི་གནོད་པ་འབབ་ན་ཀུན་མཁྱེན་གྱི་མཉམ་གཞག་གི་ཡུལ་ལ་ཡང་གནོད་པ་འབབ་པར་གསུངས་སོ། དེས་ན་འབྲས་རྟོག་གསུམ་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་གཞལ་བྱར་བཞག་ནས་འཇལ་བྱེད་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་རིག་པར་མདོ་སྡེ་པའི་བློ་དོར་རྣམ་རིག་པས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། མདོ་སྡེ་པས་དེ་ལྟ་ན
Chinese
也。经部师也认为，虽然蓝色可以通过现量来衡量，但他们还是想用理证来证明蓝色是外境。如果不是这样，如果有人说，以声音为对象的现量可以推导出声音的无常性，那么经部师该如何回答呢？如果这样，以声音为争论的基础，争论常与无常就没有意义了，如果这样说。那么，以蓝色为争论的基础，争论是否是外境也没有意义了，经部师不会在这种粗浅的问题上犯错。并且，也从果是能反体的理证中，证明了外境的存在。二是果随二想：所取相是所量，能取相是量，自证是果。三是果随三想的
English
Also. The Sautrāntikas also believe that although blue can be measured by direct perception, they still want to prove that blue is an external object by reasoning. If not, if someone says that the direct perception of sound can deduce the impermanence of sound, how should the Sautrāntikas answer? If so, it would be meaningless to argue about permanence and impermanence based on sound as the basis of the dispute, if you say so. Then, it would also be meaningless to argue about whether or not blue is an external object based on blue as the basis of the dispute. The Sautrāntikas would not make mistakes on such superficial issues. Moreover, the existence of external objects has also been proven from the reasoning that the fruit is the reverse of the object. Second, the two fruit-following thoughts: the object-grasped aspect is the object to be measured, the subject-grasping aspect is the measure, and self-awareness is the fruit. Third, the classification of the three fruit-following thoughts: the determination of the classification and the elimination of contradictions. First, blue is the object to be measured, and the awareness that does not produce new illusions about blue after blue appears is the measure. The blue awareness that becomes its own nature relative to its own object to be measured is the fruit. In this regard, if the examination of external objects is taken to an extreme, believing that there are no external objects, and even if there are, believing that self-awareness is the fruit, and establishing external objects as the object to be measured as one's own tenet, this is not in accordance with any of the tenets of the Sautrāntikas and Yogācāras, because there is unreasonableness in whether external objects are suitable as the object to be measured by direct perception of the two schools. Some people believe that external objects exist nominally, but are negated when analyzed by reason. This is not being proficient in the distinction between the two truths, because they want to negate the object of the conventional measure with the reason of the ultimate truth. If the two truths are not considered to be the means and the means-born, then it must be admitted that they are like heat and cold, and that they are in a relationship of harming and being harmed. In this way, no matter how proficient the teachers of any school are, when establishing the two truths of their own school, they must admit self-contradiction. The Lords of Reasoning say that if the object to be measured by the conventional measure is harmed by reason, then it will also harm the meditative state of the omniscient ones. Therefore, in the case of the three fruit-following thoughts, blue is also taken as the object to be measured, and then relative to the measure, the awareness that becomes its own nature is what the Sautrāntikas have abandoned and is established by the Yogācāra school. If the Sautrāntikas think so
Tibetan
་རང་རིག་འབྲས་བུར་འདོད་དགོས་པས་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་སྙམ་དུ་བསམ་ནས་རྩོད་པ་ཡིན་ནོ། ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། ཞེས་པ་ནི། མདོ་སྡེ་པས་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་གཞི་ལྡོག་ཏུ་འདོད་པའི་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་ཡང་སྔོན་པོ་རང་ལས་དོན་གཞན་མིན་པར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ཁ་ཅིག་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལ་སྔོན་པོ་མི་སྲིད་ཅིང་དེས་ན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཡང་མི་སྲིད་དོ་ ཞེས་ཟེར་བ་ནི་གྲུབ་མཐའ་དེའི་ལུགས་ལ་བློ་ཁམ་ཕྱོགས་སྟེ། རྣམ་རིག་ཙམ་གྱི་ལུགས་བཞིར་བཞག་ནས་ཐར་བ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་སྒྲུབ་དགོས་ཤིང་། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དང་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་ལ་ཐུག་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འཇོག་པའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་གཞུང་ཚིག་དེ་ཙམ་མ་གཏོགས། གཞུང་གོང་འོག་ཀུན་ཏུ་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལ་ཡང་ལེགས་པར་སྦྱར་དུ་རུང་བ་དེ་རྟོགས་པར་གྱིས་ཤིག མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་འཁྲུལ་རྒྱུ་བཞིས་མ་བསྐྱེད་པས་མ་འཁྲུལ་པ་དང་སྒྲ་དོན་འདྲེས་རུང་དུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བས་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་རིག་པས་ཀྱང་སྡོར་སྣང་དབང་ཤེས་ལ་ཞུགས་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ནོ། དེ་ལྟར་མིན་ན་ཕུང་པོ་ལྔའི་རྣམ་གཞག་མི་འཐད་པ་དང་། མདོ་སྡེ་པའི་ངོར་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གསར་དུ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པ་སོགས་ཉེས་པ་དུ་མར་འགྱུར་རོ། སྤྱིར་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་རྣམ་གཞག་མཛད་པའི་དགོས་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས་ཅན་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བའི་ཐབས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། དེའི་ངོར་ཕྱི་དོན་བཀག་ན་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྟན་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེའི་སྣོད་དུ་རེ་ཞིག་མི་རུང་བའི་གདུལ་བྱ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་གཞག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་དང་པོར་བསྟན་པར་མཛད་པས་དེའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བའི་ཕྱིར་དུ་དོན་གྱི་རྣམ་གཞག་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། འོ་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་རང་ལུགས་གྱི་དོན་ཁེགས་པས་ཚད་མ་མིན་པའི་དོན་བསྒོམ་པ་ལས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བར་ཁས་བླངས་དགོས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་ ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མི་སྲིད་ཅིང་ཉན་ཐོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མེད་ཀྱང་ཉན་ཐས་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྟོགས་པ་ཐོབ་ནུས་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར། དེའི་ལན་སྔར་སྔོ་འཛིན་དབང་ཤེས་གང་ལ་ཚད་མར་སོང་དཔྱད་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། གཉིས་པ་ལ། རིགས་པ་དང་འགལ་བ་དང་། ལུང་དང་འགལ་བ་སྤང་བའོ། དང་པོ་ནི། མདོ་སྡེ་པ་ན་རེ། སྔོར་སྣང་དབང་
Chinese
因为必须认为自证是果，所以想到会太过分而争论。外境即使存在，也是如此。这是说，经部宗在将外境的所依，如蓝色，作为能量度时，也是为了证明蓝色本身不是其他事物。有些人说，在唯识宗中，蓝色是不存在的，因此根识也是不存在的。这种说法是偏向于该宗派的观点。在确立唯识宗的四种观点后，必须通过真实力量的理证来证明解脱和一切智。而其证明也必须依赖于根识和自证。除了确立外境的独特宗义词之外，上下所有的宗义都能够很好地应用于唯识宗，请理解这一点。显现的定义是，由于没有被四种错乱之因所产生，所以是不错乱的；并且由于远离了将声音和意义混淆的分别念，所以是不分别的。唯识宗也承认这种不分别、不错乱的知识进入了集合显现的根识。如果不是这样，五蕴的建立就不合理，并且在经部宗看来，也无法新地证明法无我等多种过失。一般来说，导师造立外境宗义的必要性，是为了指示声闻种姓从轮回中解脱的方法。如果否定了外境，就会变成指示法无我。对于暂时不适合作为法无我之器的有情，世尊在最初的教诲中开示了事物的宗义，因此为了解释其意图，才造立了事物的宗义。那么，导师因为否定了自己宗派的事物，就必须承认通过修习非量的事物才能从轮回中解脱吗？没有过失，因为他们认为外境是不存在的，并且即使声闻没有证悟法无我，声闻也能获得阿罗汉的证悟。这个回答在之前考察蓝色显现的根识成为量的时候已经说过了。第二，是舍弃与理相违和与教证相违。第一是，经部宗说，蓝色显现的根
English
Because it is necessary to consider self-awareness as the result, it is argued thinking it would be too extreme. Even if external objects exist, it is like that. This means that the Sautrāntika school, when considering something like blue, which is considered the basis of external objects, as something to be measured, it is also to prove that blue itself is not something else. Some say that in the Yogācāra school, blue does not exist, and therefore sense perception also does not exist. This statement is biased towards the views of that school. After establishing the four views of the Yogācāra school, it is necessary to prove liberation and omniscience through the reasoning of real power. And its proof must also rely on sense perception and self-awareness. Apart from the unique doctrinal terms for establishing external objects, all the doctrines above and below can be well applied to the Yogācāra school, please understand this. The definition of manifestation is that because it is not produced by the four causes of error, it is not erroneous; and because it is free from the conceptual thought that confuses sound and meaning, it is non-conceptual. The Yogācāra school also admits that this non-conceptual, non-erroneous knowledge enters the aggregate manifestation of sense perception. If it were not so, the establishment of the five aggregates would be unreasonable, and from the perspective of the Sautrāntika school, it would not be possible to newly prove the selflessness of phenomena, etc., and many faults would occur. Generally speaking, the necessity of the teacher's creation of the doctrine of external objects is to indicate the method for those of the Śrāvaka lineage to be liberated from saṃsāra. If external objects are denied, it will become an instruction on the selflessness of phenomena. For sentient beings who are temporarily unsuitable as vessels for the selflessness of phenomena, the Blessed One taught the doctrine of things in the first teaching, so in order to explain its intention, the doctrine of things was created. So, does the teacher have to admit that by denying the things of his own school, one can be liberated from saṃsāra by meditating on non-valid things? There is no fault, because they believe that external objects do not exist, and even if the Śrāvakas do not realize the selflessness of phenomena, the Śrāvakas can attain the realization of an Arhat. This answer has already been given in the previous examination of when the sense perception of blue manifestation becomes valid. Secondly, it is to abandon what contradicts reason and what contradicts scripture. The first is that the Sautrāntika school says that the sense of blue manifestation