Tibetan
རགས་པ་ལ་དངོས་མེད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་པ་ནི། རགས་པ་དང་རགས་པ་ཆ་མེད་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ཞིང་ཆ་མེད་ཀྱི་ གཅིག་དང་གཅིག་སོ་སོར་མ་ཕྱེད་པ་ཡིན་ནོ། འདི་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་ལེགས་པར་མ་ཤེས་ན་སྤྱི་མཚན་དངོས་པོ་ཡིན་པ་འགོག་ལོ་བྱས་ཀྱང་། མཐར་མངོན་སུམ་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་སྤང་མི་ནུས་པ་རང་ལུགས་ལ་རྫས་གཞན་དང་རྫས་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་ནུས་པའི་དོན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་དང་མཚུངས་པར་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། ཡང་དངོས་པོའི་མཚན་གཞི་འཇོག་ལོ་བྱས་པས་ན་སྤྱི་མཚན་རྣམས་དང་མཚུངས་པ་སྤང་མི་ནུས་ཤང་བདག་འཛིན་ཡང་གཟུང་ཡུལ་ལ་མི་འཁྲུལ་པར་ཁས་ལེན་དགོས་པས། འབད་ཀྱང་འཁོར་བ་ལས་མི་གྲོལ་བར་ཁས་ལེན་དགོས་པ་འགྱུར་རོ། དེས་ན་སྤྱི་མཚན་དངོས་པོར་གྲུབ་པ་ལེགས་པར་ཁེངས་ཤིང་བྱས་མི་རྟག་སོགས་དངོས་པོར་ཁས་བླངས་པས་ཆོག་པའི་གཉིས་ཚོགས་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། གཉིས་པ་སྒྲ་རྟོག་སེ་ལ་བས་འཇུག་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ། རྩོད་པ་ནི། སྒྲ་རང་གི་གནས་ཆོད་ལ་སྒྲ་བྱས་མི་རྟག་པ་གསུམ་གྲུབ་དུས་སོ་སོར་མེད་ཅིང་དོན་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པས། རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དེ་ཉིད་རྟགས་སུ་བཀོད་པས་དམ་བཅའི་ཕྱོགས་གཅིག་རྟགས་སུ་བཀོད་པའི་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ལ། བློ་རིམ་ཅན་དུ་ངེས་པ་ཡང་དོན་དང་མི་མཐུན་པར་ཞུགས་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་འབའ་ཞིག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལན་ལ། བློ་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་ཚུལ་དང་། དོན་ལ་ཇི་ལྟར་གནས་པའི་ཚུལ་དང་། དེ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཚུལ་ལོ། དང་པོ་ནི། སྒྲ་བྱས་མི་རྟག་གསུམ་པོ་རྟོག་པ་ལ་སྔོ་སེར་ལྟར་སོ་སོར་སྣང་ཞིང་། ད་ཡང་རིམ་ཅན་ཁོ་ནར་སྣང་ལ། སྣང་བ་དེ་ཡང་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ལྟར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྒྱུ་མཚན། སྣང་བ་ལྟར་གྲུབ་ན། སྒྲ་གྲུབ་དུས་ན་རྟག་པར་འགྱུར་ པ་དང་། དེ་གསུམ་རྫས་ཐ་དད་པས་བྱས་པ་རྟག་པར་ཐལ་བ་དང་། མི་རྟག་པ་མ་བྱས་པར་འགྱུར་དགོས་སོ། གཉིས་པ་ནི། དེ་གསུམ་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ཁོ་ནར་གནས་ཤིང་། ཐ་དད་པ་ནི་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། ཐ་དད་དུ་རྟོགས་པས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་ཀྱང་ཐ་དད་མཚན་ཉིད་པར་ཁས་བླང་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བཀག་ན་འགོག་བྱེད་དེ་ཉིད་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། དེས་ན་ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་ཐ་དད་ནི་བློས་ཀུན་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ཡང་ནི་མིན་ཏེ་ཞེས་བཤད་པ་ལྟར། སྒྲ་བྱས་མི་རྟག་པ་གསུམ་དངོས་པོ་ཡིན་ཡང་དེ་གསུམ་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་དང་། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་། གཏན་ཚིགས་ཡིན་པ་ནི་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། དེ་ལྟར་མིན་ན་སྒྲུལ་མགོའི་གདེངས་ཀ་ལྟར་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་སྐྱེ་དགོས་སོ། དེས་ན་རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་དང་བྱས་མི་རྟག་ཐ་དད་ཀྱི་ཆ་རྣམས་མེད་དོ་ཞེས་སྤོང་ཡང་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་པ་མི་འབབ་སྟེ། ཡོད་ཀྱང་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། མེད་ཅེས་སྤོང་ན་སྤྱིར་ཚད་མས་གནོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་དཔག་གིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་གྱིས་མ་མཐོང་ན་མེད་དགོས་སོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། རྟོག་པས་བཞག ཙམ་ཡིན་གྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་མི་འདོད་དོ། རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་དང་དོན་ཕྱེད་ནུས་པ་འགལ་བར་ཁས་བླངས་ན་དབུ་མ་པའི་ལུགས་སུན་དབྱུང་བར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ། འདིར་ནི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་དང་འགལ་བར་ཁས་བླངས་ན་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་འཚོལ་བར་འགྱུར་རོ། གསུམ་པ་ནི། སྒྲ་བྱས་མི་རྟག་གསུམ་ རྟོགས་པའི་བློ་རིམ་ཅན་ཁོ་ནར་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། ཡུལ་གསུམ་རིམ་ཅན་ཁོ་ནར་གྲུབ་པ་མིན་ནོ། དེ་ལྟར་ན་ཡུལ་གསུམ་དུས་གཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དུས་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྟགས་མ་གྲུབ་པོ། དེ་ཡང་ཡོད་པའི་སྒྲ་རྟོག་ཁོ་ན་སྒྲུབ་པས་འཇུག་པར་དོགས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་དང་། སེལ་བ་ལ་འཇུག་པར་སྒྲུབ་པ་དང་། དངོས་མེད་ལ་དངོས་སུ་འཇུག་པའི་སྒྲ་རྟོག་ལ་དོགས་པ་དེ་སྐྱེ་བ་མི་རིགས་པ་དང་གསུམ་གྱིས་རིག་པ་བྱའོ། དང་པོ་ནི། བུམ་པའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པའི་ངོར་སྒྲུབ་པ་ཁོ་ནའི་རྣམ་པ་ཤར་གྱི། དགག་པའི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བས་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ནོ། གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་ངེས་པའི་བློ་དེས་སྒྲ་མིན་དུ་འཛིན་པའི་ལོག་རྟོག་མ་གསལ་ན། སྒྲང་ངེས་ཀྱང་སྒྲ་མིན་པར་དོགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་དེ་བཅད་དགོས་ལ། དེ་ཡང་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་ཞེ་ན་ཡུལ་རྣམ་པར་བཅད་པར་མ་ངེས་ན། སྒྲར་མི་གོ་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པར་མི་གོ་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་ཞེ་ན་ཡུལ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ངེས་ཤིང་སྒྲའི་སྟེང་གི་རྟག་པ་རྣམ་པར་བཅད་པ་མ་ངེས་པས་རྣམ་བཅད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་གྲུབ་བོ། དེས་ན་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲ་ངེས་པའི་བློ་དེས་སྒྲ་མིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་ཀྱང་། སྒྲ་མིན་བཅད་མི་དགོས་པར་འདོད་པ་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་བའི་སྒོ་ནས་ཡིན་གྱི། ཕྱི་རོལ་ཚེར་མ་འདོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་མིན་ནོ། དེ་ལྟར་ན་སྒྲོ་འདོགས་གཅིག་བཅད་ན། ཀུན་གཅོད་པ་དང་། མ་བཅད་ན་གཅིག་ཀྱང་མི་གཅོད་པར་འགྱུར་རོ། དེས་ ན་མངོན
Chinese
承认粗大事物被非实有遍及，这是因为混淆了粗大事物和粗大无分事物为一体，并且没有区分无分事物的 一和一。如果不清楚这样的差别，即使试图否定共相是实有，最终也无法避免在显现上也是如此，因为按照自宗，必须承认能够成立异体和一体的道理，如同无明女之子一样。又因为试图否定实有事物的体相，所以无法避免与共相相同，并且必须承认能取的主体不混淆于所取境。这样努力也无法从轮回中解脱。因此，应该很好地理解共相成立为实有，并且精通于承认有为、无常等为实有就足够了的二谛。第二，通过声音的分别念来建立进入，辩论是：声音自身的存在确定时，声音、有为、无常三者成立时，不是各自没有而是存在于一个意义中。因此，作为理由所安立的也是将所要成立的法本身作为理由安立，因此导致承诺的一部分作为理由安立的不成立。并且，以次第的智慧确定也因为不符合意义而进入，所以仅仅是颠倒。回答：智慧如何显现的方式，事物如何存在的方式，以及如何证悟它的方式。第一，声音、有为、无常三者在分别念中像蓝色和黄色一样各自显现，现在也仅仅是次第显现。显现也是错乱的，因为不像显现那样成立。其中的理由是，如果像显现那样成立，那么声音成立时就会变成常 ，并且，这三者是异体，因此导致有为变成常，并且无常必须变成非有为。第二，这三者仅仅存在于自己的一个体性中，不同仅仅是分别念所安立的。即使不同仅仅是分别念所安立的，也应该承认是不同体性，因为如果遮止它，就会损害遮止者本身。因此，正如所说，法和法性不同是分别念所安立的，但意义上不是。声音、有为、无常三者虽然是实有，但这三者是想了解的法，所要成立的法，以及理由，仅仅是分别念所安立的。像这样
English
To accept that gross things are pervaded by non-existence is because of confusing gross things and indivisible gross things as one, and not distinguishing between the one and the one of indivisible things. If such a difference is not well understood, even if one tries to deny that universals are real, in the end, one cannot avoid being the same in appearance, because according to one's own system, one must admit the reason that can establish different entities and one entity, just like the son of an ignorant woman. Also, because one tries to deny the characteristics of real things, one cannot avoid being the same as all universals, and one must admit that the grasping subject is not confused with the object to be grasped. Even with such effort, one cannot be liberated from samsara. Therefore, one should understand well that universals are established as real, and be proficient in the two truths that it is sufficient to admit that conditioned, impermanent, etc., are real. Second, to establish entry through the conceptualization of sound, the argument is: When the existence of sound itself is determined, when the three, sound, conditioned, and impermanent, are established, they are not each non-existent but exist in one meaning. Therefore, what is established as a reason is also establishing the very dharma to be established as a reason, thus leading to the non-establishment of one part of the commitment as a reason. Moreover, the determination of gradual wisdom also enters because it does not conform to the meaning, so it is merely a reversal. The answer is: the way wisdom appears, the way things exist, and the way to realize it. First, the three, sound, conditioned, and impermanent, appear separately in conceptualization like blue and yellow, and now they appear only gradually. The appearance is also mistaken, because it is not established as it appears. The reason for this is that if it were established as it appears, then when sound is established, it would become permanent, and, since these three are different entities, it would lead to the conditioned becoming permanent, and the impermanent must become unconditioned. Second, these three exist only in their own one nature, and the difference is only what is imputed by conceptualization. Even if the difference is only imputed by conceptualization, it should be admitted that it is a different nature, because if it is denied, it will harm the denier itself. Therefore, just as it is said that the difference between dharma and dharmata is imputed by conceptualization, but not in meaning. Although the three, sound, conditioned, and impermanent, are real, these three are the dharma to be understood, the dharma to be established, and the reason, which are only imputed by conceptualization. Like this
Chinese
如果必须产生像魔头颅骨的傲慢一样的现量。因此，即使否定了作为三相（རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་），有为、无常、差别等部分，现量也不会造成损害。即使存在，也不能在现量中显现。如果否定说不存在，那么通常会被量（ प्रमाण ）损害，因为是通过比量成立的。如果说现量没有见到就必须不存在，那么没有过失。因为只是由分别假立的，不认为是依靠自己的自性成立的。如果承认仅仅是由分别假立的和能够发挥作用的事物相违，就像驳斥中观宗的观点一样。在这里，如果承认与量成立的相违，那么一切名言都会被扰乱。第三是，声音、有为、无常三者， 仅仅在具有次第的了悟的智慧中产生，而不是仅仅在具有次第的三个境中成立。这样一来，三个境就不会同时成立，因为没有同时成立的能立的量。如果这样说，那么相不成。也就是说，仅仅以存在的声之分别来成立，因此产生怀疑的理由，以及以排除来成立，以及对于以实有来执著于非实有的声之分别，产生怀疑是不合理的，这三者需要理解。第一是，在执著“是瓶子”的分别面前，仅仅显现成立的相，没有显现否定的相，因此是错误的。第二是，如果声音确定的智慧没有明确执著非声音的邪分别，那么声音的确定也会变成怀疑非声音，因此必须断除它。也就是说，如果说是增益，如果不确定境被区分，那么就不会理解为声音，因为不会理解为与非声音相异。因此，如果说是增益，确定境被区分，并且不确定声音之上的常恒被区分，因此成立为具有区分之境。因此，外道们虽然以声音确定的智慧断除了非声音的增益，但认为不需要断除非声音是相违的。断除增益是通过驳斥境的方式，而不是像取出外面的荆棘一样。这样一来，如果断除一个增益，那么就断除一切，如果没有断除，那么一个也不会断除。因此，现。
English
If manifest cognition must arise like the arrogance of a demon's skull. Therefore, even if one denies the three characteristics (rtags chos don gsum), the parts of conditioned, impermanent, and different, the manifest cognition will not cause harm. Even if it exists, it cannot appear to manifest cognition. If one denies that it does not exist, then generally it will be harmed by valid cognition (pramana), because it is established through inference. If one says that if manifest cognition does not see it, it must not exist, then there is no fault. Because it is only posited by conceptualization, it is not considered to be established by its own nature. If one admits that merely being posited by conceptualization and the ability to perform a function are contradictory, it would be like refuting the Madhyamaka view. Here, if one admits that it contradicts being established by valid cognition, then all conventions will be disturbed. The third is, sound, conditioned, and impermanent, only arise in a mind with sequential understanding, and are not established only in three sequential objects. In that case, the three objects will not be established simultaneously, because there is no valid cognition that establishes them simultaneously. If one says that, then the sign is not established. That is, the reason why doubt arises because only the conceptualization of existing sound is engaged in establishing, and establishing engagement in elimination, and it is unreasonable for doubt to arise about the conceptualization of sound that engages in the non-existent as existent, these three should be understood. The first is, in the face of the conceptualization that grasps "it is a pot," only the aspect of establishment appears, and the aspect of negation does not appear, therefore it is mistaken. The second is, if the wisdom that ascertains sound does not clarify the wrong conceptualization that grasps non-sound, then the ascertainment of sound will also become doubt about non-sound, therefore it must be cut off. That is, if it is an imputation, if it is not certain that the object is distinguished, then it will not be understood as sound, because it will not be understood as being different from non-sound. Therefore, if it is an imputation, it is certain that the object is distinguished, and it is not certain that the permanence above sound is distinguished, therefore it is established as having a distinguished object. Therefore, although the outsiders cut off the imputation of non-sound with the wisdom that ascertains sound, it is contradictory to think that it is not necessary to cut off non-sound. Cutting off imputation is through refuting the object, not like removing an external thorn. In that case, if one imputation is cut off, then all are cut off, and if it is not cut off, then not even one will be cut off. Therefore, manifest.