Tibetan
ཡང་ལྷན་སྐྱེས་མི་སྤོང་བས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡུན་རིང་དུ་སྒོམ་པའི་སྒོམ་ལམ་སོགས་ས་ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ང་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ཞིང༌། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ལའང་མཐར་ཉོན་མོངས་ཟད་པ་འབྱུང་བར་ཁས་བླངས་ཤིང་དེས་ཆོག་གི །དེ་ལ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་མ་ཐག་སྤོང་དགོས་ཞེས་ཁས་མ་བླངས་ཤིང་ལེན་ཡང་ག་ལ་དགོས། ཞེས་པ་ལན་བསྡུས་པའོ། །སྒྱུ་མ་མཁན་སྒྱུ་མའི་བུད་མེད་དེ་བྱེད་པས་ནི་དམིགས་ཡུལ་ཤེས་བྱ་སྟེ་སྒྱུ་མའི་བུད་མེད་ལ་ཉོན་མོངས་བག་ཆགས་ཏེ་བདེན་འཛིན་མ་སྤངས་ཤིང་བདེན་པར་འཛིན་པ་དེས་ན་སྒྱུ་མའི་བུད་མེད་བུད་མེད་ཀྱིས་སྟོང་པ་སྟེ་མཐོང་བ་ན་དེའི་སྟོང་ཉིད་བག་ཆགས་དེ་བདེན་འཛིན་ལ་གནོད་པའི་ནུས་པ་མེད་དེ། དེ་དང་འཛིན་ སྟངས་འགལ་བ་མེད་པས་སོ། །ཉོན་མོངས་བག་ཆགས་ཞེས་པའི་བག་ཆགས་ནི་ཡང་ཡང་ཞེན་པས་བདེན་འཛིན་ལ་བྱས་པ་དང༌། ཉོནམོངས་པའི་ས་བོན་དང༌། དེ་ལས་ཕྲ་བ་ལ་བྱས་པ་ཡོད་ཀྱང་འདིར་སྔ་མའོ། །སྟོང་ཉིད་བག་ཆགས་གོས་སམ་ཞེས་སོགས་རྐང་པ་བཞི་ལམ་ལ་སྦྱར་རྒྱུ་མིན་གྱི། གཞི་ལ་སྦྱར་ཏེ། དེ་ཡང་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་ཚད་མས་རྟོགས་ན་དངོས་པོ་བདེནའཛིན་སྤོང་ལ། དེ་ནས་བདེན་མེད་ཉིད་ཀྱང་བདེན་མེད་དུ་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པས་བདེན་མེད་བདེན་འཛིན་འགོག་གོ །དེའི་རིགས་པ་སྟོན་པ་གང་ཚེ་ཞེས་སོགས་ཏེ། དངོས་པོ་གང་ཞིག་བདེན་པར་མེད་དོ་ཞེས་བཀག་ནས་བརྟག་བྱའི་དངོས་པོ་བདེན་པ་མི་དམིགས་པའི་ཚེ། ཆོས་ཅན་གང་ཡང་བདེན་པར་མེད་པས་ཆོས་ཅན་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཀྱང་མེད་པས་བདེན་མེད་ཀྱང་ཆོས་ཅན་ལ་བརྟེན་དགོས་ལ། ཆོས་ཅན་བདེན་མེད་ལ་བདེན་མེད་བདེན་གྲུབ་བརྟེན་པ་འགལ་བས་དངོས་མེད་དེ་བདེན་མེད་ཆོས་ཅན། བློའི་མདུན་དུ་སྟེ་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་བདེན་པར་ཇི་ལྟར་གནས་ཏེ་མི་གནས་པར་ཐལ། རྟེན་ཆོས་ཅན་བདེན་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་དངོས་པོ་དངོས་མེད་བདེན་པར་མེད་ལ། དེ་གཉིས་ལས་གཞན་ཡང་མེད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པར་དམིགས་པ་མེད་ཅིང༌། དེ་རྟོགས་པའི་བློའི་ངོར་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་འབྲས་བུའི་དུས་སུའང་སྤྲོས་པ་ཞི་བ་སོགས་ལ་སྦྱར་བའང་ ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྟོང་ཉིད་བག་ཆགས་གོམས་པས་ནི་ཞེས་སོགས་ལྟར་ལྟ་བ་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །ཅེས་སོགས་ལྟར་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་བདེན་འཛིན་སོགས་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་མི་འཐད་དོ་སྙམ་པའི་
Chinese
又，因为不舍弃俱生故。因此，长期修习的修道等，地道的分类如是宣说。证悟空性也承诺最终烦恼灭尽，这样就足够了。对此，没有承诺证悟空性后立即舍弃，又怎么需要取呢？这是简略的回答。幻术师所变的幻化女子，因为所缘是所知，所以幻化女子有烦恼习气，即未舍弃实执且执为真实，因此幻化女子为空性，即见到时，其空性习气对实执没有损害的能力。因为这和执著方式不相违。烦恼习气，所谓的习气，是指再三执著对实执所作的，以及烦恼的种子，以及比这更细微的，虽然有这些说法，但这里指的是前者。空性习气穿上吗等等四句，不是要用于道，而是要用于基。也就是，如果以量成立一切法皆无实，则舍弃事物实执。之后，也轻易地证悟无实本身也无实，从而遮止无实实执。为了阐释其中的道理，即何时等等。如果遮止说某事物不存在，在考察所考察的事物时，如果不能见到真实，因为任何法都不存在，所以没有脱离法的有法，因此无实也必须依赖有法。有法依赖于无实，无实真实成立是相违的，因此无实即无实有法。在意识面前，即以理性能经受考察的真实如何存在呢？即不可能存在。因为所依有法脱离了真实。这样，事物和非事物都不存在，而且除了这两者之外也没有其他，因此一切法都没有真实的对境。而且，在证悟此的意识面前，一切戏论都完全寂灭。也要知道，这些也要用于果位时戏论寂灭等等。 这样，如空性习气串习等等一样，确定了见解。如何时事物和非事物等等一样，通过修习，如果在果位时实执等一切分别都寂灭，那么佛陀利益有情就不合理了，心想
English
Also, because the co-emergent is not abandoned. Therefore, the stages of the path, such as the path of meditation practiced for a long time, are explained as such. It is also promised that the exhaustion of afflictions will ultimately occur upon realizing emptiness, and that is sufficient. Regarding this, there is no promise to abandon emptiness immediately after realizing it, and why would one need to take it up? This is a brief answer. The illusory woman created by the magician, because the object of focus is the knowable, therefore the illusory woman has the habit of afflictions, that is, she has not abandoned the clinging to reality and clings to it as real. Therefore, the illusory woman is empty of womanhood, that is, when seen, that habit of emptiness does not have the power to harm the clinging to reality. Because this is not contradictory to the way of clinging. The habit of afflictions, the so-called habit, refers to what is done to the clinging to reality by repeatedly clinging, as well as the seed of afflictions, and what is more subtle than that. Although there are these explanations, here it refers to the former. The four lines, such as 'Does the habit of emptiness wear...', are not to be applied to the path, but to the basis. That is, if it is established by valid cognition that all phenomena are without reality, then the clinging to reality of things is abandoned. After that, it is also easily realized that non-reality itself is also non-real, thereby preventing the clinging to reality of non-reality. To explain the reason for this, such as 'When...', if it is denied that something exists as real, when examining the object to be examined, if reality cannot be seen, since no phenomenon exists as real, there is no phenomenon that is separate from the subject of phenomena. Therefore, non-reality must also depend on the subject of phenomena. It is contradictory for the subject of phenomena to depend on non-reality and for non-reality to be truly established. Therefore, non-reality is the subject of non-reality. How does reality, which can be examined by reason, exist in front of consciousness? That is, it cannot exist. Because the dependent subject of phenomena is devoid of reality. In this way, things and non-things do not exist as real, and there is nothing other than these two. Therefore, all phenomena do not have a real object. Moreover, in the face of the consciousness that realizes this, all elaborations are completely pacified. It should also be known that these should also be applied to the pacification of elaborations at the time of the result, and so on. In this way, like 'By familiarizing oneself with the habit of emptiness...' and so on, the view is determined. Like 'When things and non-things...' and so on, through practice, if all discriminations such as clinging to reality are pacified at the time of the result, then it is unreasonable for the Buddha to benefit sentient beings, thinking