Tibetan
ཕྱིར་ངེད དང་ཁྱེད་གཉིས་ཀ་ལ་འདི་བཀར་གྲུབ་ཅིང་ཁས་ལེན་པས་ཐེག་དམན་གྱི་སྡེ་སྣོད་རྣམས་བཀའ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྐྱེས་མ་ཐག་པ་སོགས་དང་པོ་ཐ་མལ་པའི་སྐབས་སུ་ཁྱོད་ལ་ལུང་འདི་བཀར་མ་གྲུབ་པ་ལ། ཕྱིས་ལུང་དེ་དག་རྐྱེན་ནམ་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་བཀའ་དེར་ཡིད་ཆས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ནི་ཐེག་ཆེན་ལའང་མཚུངས་ཏེ། འདུལ་བ་ལ་སྣང༌། མདོ་སྡེ་ལ་འཇུག །མངོན་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཆེན་པོ་བསྟན་པ་དང་ནག་པོ་བསྟན་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་ ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར རོ། །གལ་ཏེ་གང་ཟག་གཉིས་ཙམ་མཐུན་པས་མི་ཆོག་གི །སྡེ་པ་གཞན་གཉིས་ཐེག་དམན་དཀར་འདོད་པས་དེ་བཀར་བདེན་ན་ནི་རིག་བྱེད་སོགས་ལ་སྡེ་པ་གཉིས་ཀྱིས་མི་བསླུ་བར་འདོད་པ་ཡོད་པས་དེ་དག་ཀྱང་བདེན་པར་འགྱུར་རོ། །ངེད་འདོད་པའི་ཐེག་དམན་ནི་ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་འདོད་པས་རྩོད་པ་མེད་ལ། ཐེག་ཆེན་ནི་ངེད་མི་འདོད་པས་རྩོད་པ་དང་བཅས་པས་སྐྱོན་ཅན་ནོ་ཞེ་ན། ཐེག་དམན་གྱི་ལུང་ཡང་དོར་བྱར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་མུ་སྟེགས་རྣམས་དང་རྩོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཐེག་དམན་གྱི་ལུང་སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པའང་ཡོད་ཀྱང་ནང་ཚན་གྱི་ལུང་གཞན་བར་སྲིད་ཡོད་པར་སྟོན་པ་སོགས་སྡེ་པ་ལ་ལས་བཀར་འདོད་ཀྱང་ལ་ལས་དེ་མི་འདོད་པས། སྡེ་པ་ནང་དུ་རང་གཞན་རྩོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་དོར་བྱར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་རིགས་པས་དགག་པ་ནི། བསྟན་རྩ་ཞེས་སོགས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ལས་མངོན་སུམ་དུ་ཐོས་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་སྟོང་ཉིད་སྟོན་པའི་གསུང་རབ་ལ་བསྡུ་བ་མཛད་པས་བསྟན་པའི་རྩ་བ་དགེ་སློང་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པར་འགྱུར་ཞིང༌། ཡང་མིང་གི་དགེ་སློང་སོགས་ཀྱི་ནང་ནས་བསྟན་པའི་རྩ་བ་དགེ་སློང་མཆོག་དོན་དམ་པའི་དགེ་སློང་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་འཐོབ་པ་ལ་ཉོན་མོངས་སྤོང་དགོས། དེ་ལ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་དགོས་པ་ལས། ཁྱོད་ཀྱིས་སྟོང་ ཉིད་བཀག་པས་དགེ་སློང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ཀྱང་འཐོབ་པ་དཀའ་བར་གནས་པ་སྟེ་མི་ཐོབ་པར་ཐལ་ལོ། །ཀྱང་ཞེས་པས་སངས་རྒྱས་མི་ཐོབ་པར་མ་ཟད་ཅེས་པའོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་སེམས་ནི་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་སྟེ་བདེན་འཛིན་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདེན་འཛིན་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་མྱང་འདས་དཀའ་བར་གནས་པ་སྟེ་མི་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉོན་མོངས་སྤངས་པས་ཞེས་སོགས་ལ། ཉོན་མོངས་མཚན་ཉིད་པ་ལ་བྱེད་པ་དང༌། མ་རིག་པ་བཞིན་དུ་སྲེད་པ་ལ་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་མིན་གཉིས་སུ་འབྱེད་པའི་སྔ་མའི་བཤད་པ
Chinese
如果你们两人都认可并承认小乘的经典是佛语，那么，对于刚出生等最初的凡夫俗子来说，你并没有认可这些经典是佛语。后来，因为什么因缘或理由而相信这些经典是佛语呢？这个理由对于大乘来说也是一样的。因为大乘中也有律藏、经藏、论藏的修习，也有伟大的教法和黑色的教法。如果仅仅因为两人的观点一致就认可，那是不行的。如果其他两个部派认为小乘是清净的，因此就认为它是真实的佛语，那么《梨俱吠陀》等经典也有两个部派认为它们不会欺骗人，那么这些经典也会变成真实的了。我们所认可的小乘，你们也认可，所以没有争论。而大乘是我们不认可的，所以有争论，是有过失的。如果这样说，那么小乘的经典也应该被抛弃，因为它与外道有争论。而且，小乘的经典虽然被十八部派全部承认为可靠的，但是其中有些部派认为有中阴存在等，有些部派认可，有些部派不认可。因此，部派内部也有自他之间的争论，所以应该被抛弃。第二，用理证来驳斥，即“教法的根本”等。阿罗汉们从佛陀那里亲自听闻后，将宣说空性的经典汇集起来，因此就变成了对教法的根本——比丘阿罗汉的诽谤。而且，从名义上的比丘等之中，教法的根本——殊胜的比丘，真正的比丘就是阿罗汉。要获得阿罗汉，必须断除烦恼。要断除烦恼，必须证悟空性。但是，你否定了空性，因此比丘阿罗汉本身也难以获得，也就是不可能获得了。“也”字表示不仅不能成佛。其原因是，心是有所缘的，也就是有实执的。只要有实执存在，涅槃就难以获得，也就是不可能获得。在“断除烦恼”等中，烦恼是就其自性而言的。就像无明一样，爱欲可以分为烦恼和非烦恼两种。这是前一种说法。
English
If both you and I acknowledge and accept that the Hinayana scriptures are the Buddha's words, then, for the newly born and other ordinary people, you did not initially accept these scriptures as the Buddha's words. Later, by what cause or reason did you come to believe that these scriptures are the Buddha's words? This reason is the same for the Mahayana as well. Because the Mahayana also has the practice of the Vinaya, Sutra, and Abhidharma, and also has the great teachings and the black teachings. If it is not acceptable to acknowledge something merely because two people agree, and if two other schools believe that the Hinayana is pure and therefore consider it to be the true Buddha's words, then the Rigveda and other scriptures also have two schools that believe they do not deceive, so these scriptures would also become true. The Hinayana that we accept is also accepted by you, so there is no dispute. But the Mahayana is not accepted by us, so there is dispute, and it is flawed. If you say this, then the Hinayana scriptures should also be abandoned, because they have disputes with the non-Buddhists. Moreover, although the Hinayana scriptures are all accepted as reliable by the eighteen schools, some schools believe that there is an intermediate state, while some schools accept it and some do not. Therefore, there are also disputes between self and others within the schools, so they should be abandoned. Second, refuting with reasoning, i.e., "the root of the teachings," etc. The Arhats, having personally heard from the Buddha, compiled the scriptures that teach emptiness, thus it becomes a slander against the root of the teachings—the Bhikshu Arhats. Moreover, among the nominal Bhikshus, etc., the root of the teachings—the superior Bhikshu, the true Bhikshu is the Arhat. To attain Arhatship, one must abandon afflictions. To abandon afflictions, one must realize emptiness. But, you deny emptiness, therefore the Bhikshu Arhat himself is difficult to attain, that is, it is impossible to attain. The word "also" indicates that not only is it impossible to become a Buddha. The reason for this is that the mind is object-oriented, that is, it has inherent existence. As long as there is inherent existence, Nirvana is difficult to attain, that is, it is impossible to attain. In "abandoning afflictions," etc., afflictions are considered in terms of their nature. Just like ignorance, desire can be divided into two types: afflictive and non-afflictive. This is the former explanation.
Tibetan
་རྣམས་མི་འཐད་པར་རྟོགས་སླ་ལ། ཕྱི་མའང་དེ་ལྟ་ན་ང་རྒྱལ་དང་ཞེ་སྡང་དང་ཐེ་ཚོམ་སོགས་ལའང་གཉིས་སུ་འབྱེད་རུང་བར་ཧ་ཅང་ཐལ་བས་མི་འཐད་དོ། །དེས་ན་རང་ལུགས་ནི་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་ཕྱི་རོལ་པས་ཀྱང་ཅི་ཡང་མན་ཆད་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་རེ་ཞིག་སྤོང་ནུས་ན་སྔར་བཤད་པའི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་གམ་གཉིས་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ནི་ཡོད་ཅིང༌། དེ་ལྟ་ན་དེ་གོམས་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་མ་བྲལ་བ་སོགས་ཀྱི་རྟགས་ལས་གོམས་བྱའི་དོན་ལ་གསལ་སྣང་སྐྱེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ནི་ཡོད་ལ། དེ་གོམས་སུ་མི་རུང་བར་ཁས་བླངས་དུའང་མི་རུང་བས། དེ་གོམས་པ་ལས་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་སྤོང་ནུས་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ལྟ་ནའང་དེས་ཉོནམོངས་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་དགག་པ་ནི་ཉོན་མོངས་སྤགས་པས་ཞེས་སོགས་ཏེ། བདག་རང་ དབང་བ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་སྤངས་པས་གྲོལ་བ་འཐོབ་ན་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་སྤངས་པ་དེའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གྲོལ་བ་དེར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ཉོན་མོངས་ཟད་པར་སྤངས་པར་ཁས་བླངས་པའོ། །དེ་ལ་འདོད་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ལ་ཉོན་མོངས་མངོན་འགྱུར་མེད་ཀྱང་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ལས་ཀྱིས་ཡང་སྲིད་ཕྱི་མ་འཕེན་པའི་ནུས་པ་ལུང་རིགས་ལས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་མེད་དེ། ལས་ཡོད་ཀྱང་བརླན་དང་འདྲ་བའི་ཉེར་ལེན་སྲེད་པ་མེད་པས་ཡང་སྲིད་དུ་མི་སྐྱེ་ལ། དེས་ན་གྲོལ་པར་ངེས་པ་ཉིད་ཅེ་ན། རྟག་གཅིག་རང་དབང་བའི་བདག་མེད་རྟོགས་པས་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་སྤངས་པའི་སྲེད་པ་འདི་རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་འཛིན་ཉོན་མོངས་ཅན་མེད་པས་དེས་དྲངས་པའི་སྲེད་པ་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་དེས་དྲངས་པའི་སྲེད་པ་ཉོན་མོངས་ཅན་ཅི་སྟེ་མེད་དེ་ཡོད་དོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་དག་ལ་ཚོར་བ་ཡོད་ལ། དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་ཚོར་བའི་རྐྱེན་གྱིས་སྲེད་པ་སྐྱེ་བས་སོ། །དེ་ཡང་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་སྟེ་བདེན་འཛིན་རྒྱུད་ལ་ཡོད་ན་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ལ་བདེན་པར་གནས་ཤིང་ཞེན་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་བར་མ་གསུམ་ལ་ཆགས་སྡང་རྨོངས་པ་སྐྱེ་སྟེ། དམིགས་བཅས་སེམས་དང་ལྡན་རྣམས་ལ། ཞེས་སོགས་དང༌། གང་ཚེ་བར་མར་འདུག་པ་ཡང༌། ཞེས་རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་རྩ་འགྲེལ་བཞིན་དུ་རྒྱས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་བྲལ་ན་བཤགས་བསྟོད་ལས། བསམ་གཏན་
Chinese
這些很容易理解為不合理。如果後者也是如此，那麼將我慢、嗔恨和懷疑等也分成兩類，就太過分了，所以不合理。因此，自宗的觀點是，如果外道也能通過具有寂靜和粗猛相的世間道，暫時捨棄任何更低劣的現行煩惱，那麼就存在先前所說的十六種或兩種真諦的證悟量。如果是這樣，那麼就存在不離彼修習支分等的標誌，從修習之義中產生明相的瑜伽現量。即使承許不能修習它也是不合理的。更何況從修習它能捨棄現行煩惱呢？即使如此，否定通過它獲得捨棄一切煩惱的解脫，是因為捨棄了煩惱等等。如果通過了悟無我而捨棄了現行煩惱，就能獲得解脫，那麼捨棄現行煩惱的當下就會變成解脫。因為他已經承許了煩惱的止息。對此是不能容許的。因為即使沒有現行煩惱，但從經由具有染污的業，也能見到能引後有之力的教理。沒有過失。即使有業，但因為沒有如濕氣般的近取，所以不會再生於後有。如果這樣，那麼一定是解脫嗎？因為了悟常一自在的我無我，捨棄了現行煩惱的貪愛，由於沒有自在的我執煩惱，所以它所引生的貪愛雖然不是煩惱，但如同存在著執著自相成立的愚昧一樣，它所引生的貪愛怎麼會沒有呢？它是存在的。因為那些理由有感覺，並且由於具有對境的感覺之緣而生起貪愛。而且，如果具有對境，也就是相續中有真執，那麼就會對基、道、果的某些法執為真實而耽著。如果是這樣，那麼就會對可意、不可意和中庸三者生起貪、嗔、癡。如《入行論》云：「具境心相連者。」等等。以及「何時住於中陰。」應如《六十正理論》的根本和注釋一樣廣泛地了解。如果沒有證悟空性，如《懺悔文》和《讚頌文》中說：思維
English
These are easy to understand as unreasonable. If the latter is also the case, then dividing pride, hatred, and doubt, etc., into two categories would be too excessive, so it is unreasonable. Therefore, the self-view is that if outsiders can also temporarily abandon any inferior manifest afflictions through the worldly path with peaceful and fierce aspects, then there exists the valid cognition of realizing the sixteen or two aspects of truth mentioned earlier. If so, then there exists the direct perception of yoga that arises with clarity from the meaning of practice, from the signs such as not being separated from the limbs of that practice. Even accepting that it cannot be practiced is unreasonable. What need is there to say that practicing it can abandon manifest afflictions? Even so, denying that liberation is attained by abandoning all afflictions is because of abandoning afflictions, etc. If liberation is attained by abandoning manifest afflictions through realizing the absence of a self-independent, then the moment of abandoning manifest afflictions will become liberation. Because he has already accepted the cessation of afflictions. This cannot be allowed. Because even if there are no manifest afflictions, the ability to project the next existence through actions with outflows can be seen from scripture and reasoning. There is no fault. Even if there is action, because there is no immediate cause like moisture, there will be no rebirth in the next existence. If so, then is it certain to be liberation? Because the craving that abandons manifest afflictions by realizing the selflessness of a permanent, single, and independent self, since there is no self-grasping affliction of an independent self, although the craving it leads to is not an affliction, just as there is ignorance that grasps self-existence, how can the craving it leads to not be an affliction? It exists. Because those reasons have feeling, and craving arises due to the condition of feeling with an object. Moreover, if there is an object, that is, if there is true grasping in the continuum, then one will grasp and cling to some of the phenomena of the ground, path, and result as true. If so, then attachment, aversion, and ignorance will arise towards the three: the agreeable, the disagreeable, and the neutral. As it says in the "Entering the Bodhisattva's Way of Life": "Those who are connected with minds with objects." and so on. And "When dwelling in the intermediate state." should be understood extensively as in the root and commentary of the "Sixty Stanzas of Reasoning." If there is no realization of emptiness, as it says in the "Confession" and "Praise": Thinking