Tibetan
བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སོ་དང་ཞེས་སོགས་ཤློ་ཀ་གསུམ་སྟེ། འདིར་སོ་སེན་སོགས་བདག་ཡིན་པ་འགོག་པ་འདི་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བའི་དོན་དུ་ཡིན་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་དག་ང་ཡི་བར་འཛིན་པ་མེད་པས་མི་རིགས་སོ་སྙམ་ན། འདི་ནི་མདོ་ལས་ཆུའི་ཁམས་བདག་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ་དང་དོན་གཅིག་ལ། དེའི་དོན་ནི། ཉོན་མོངས་སྐྱོན་རྣམས་མ་ལུས་འཇིག་ཚོགས་ལ། །ལྟ་ལས་བྱུང་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་ཕུང་ཀྲོལ་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་ནི་སེམས་ཅན་སྲིན་བུ་ཡན་ཆད་ལ་འབྱུང་བའི་གང་ཟག་ གམ་ངར་འཛིན་པའི་བདག་འཛིན་ཡིན་ཞིང༌། འདིའི་དམིགས་པ་ནི་ངའོ། །རྣམ་པའང་འཛིན་སྟངས་ནི་ཡང་དག་པ་འམ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའོ། །དེ་འགོག་པ་ལ་དེའི་ཡུལ་བདག་དགག་དགོས་པས་དེ་འགོག་པ་ལ། བདག་དེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན་དེ་ས་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཡིན་ནམ་སེམས་ཡིན་ནམ། དེ་གཉིས་ལས་དོན་གཞན་ཡིན་ཞེས་དཔྱད་ནས་འགོག་ལ། དེ་ལྟར་དཔྱད་པའི་ཚེ་རང་སྡེ་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་གང་ཟག་གི་མཚན་གཞིར་ཕུང་པོ་འཛིན་ལ། ཕྱི་རོལ་བ་རྣམས་གང་ཟག་རྗེ་བོ་དང་ཕུང་པོ་ཁོལ་པོ་ལྟ་བུར་འཛིན་པ་ལ་བསམས་ནས་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་བདག་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཀྱང་བསླབ་བཏུས་དང་བསྒྲིགས་ཏེ་བཤད་ན་ངེས་སླ་བས་དེ་ལས་བཟོད་བྱ་ཐོས་པ་བཙལ་བར་བྱ། ཞེས་གསུངས་པ་ལ་བཟོད་པ་ནི་སྟོང་ཉིད་ཐོས་པའི་དོན་དུ་དཀའ་སྤྱད་ལ་བཟོད་པའོ། །ཐོས་པ་ནི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་གཏམ་མོ། །དེ་ཡང་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་གི་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སྒོམ་དགོས་ལ། དེ་ཡང་ལུས་འདུ་འཛི་ལས་སྲིང་བ་དང་སེམས་རྣམ་རྟོག་ལས་སྲིང་བའི་སྲིང་བ་གཉིས་ཀྱིས་འགྲུབ་ཀྱི་འདུ་འཛི་དང་བཅས་པས་མི་འགྲུབ་པས་དེ་ནས་ནགས་སུ་གནས་པར་བྱ་ཞེས་སོ། །མཉམ་པར་གཞག་བྱ་ཞེས་པ་ནི་ཞི་གནས་སོ། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་གང་ཤས་ཆེ་བའི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་མགོ་སྨོད་པ་མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་སྒོམས་པར་བྱ་ཞེས་སོགས་གསུངས་ ནས། དེ་ལྟར་སེམས་འོས་སུ་གྱུར་པ་ན་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པར་གསུངས་ལ། སྟོང་ཉིད་ལའང་བདག་མེད་གཉིས་འདིར་བཤད་པ་ལྟར་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་མདོ་དྲངས་ཏེ་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བཞིའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བཤད་ཅིང༌། དེའི་མཇུག་ཏུ་དེ་ལྟར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཤིན་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ཞེས་མདོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་མེད་གཉིས་ཀ་བསྟན་པར་བཞེད་དོ། །དེ་འདྲ་བའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ནི་མདོ་སྡེ་པ་སོགས་དང་ཐུན་མོང་བའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མིན་ཞིང༌། སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་བཞེད་པ་དང་
Chinese
破我。第一，索当等三颂。此处破除牙齿、毛发等为我的观点，如果这是为了从轮回中解脱，那么所有众生都不会执着这些为我，似乎不合理。这与经中“水界非我”所说意义相同。其意义是：如经中所说，一切烦恼过患皆由坏聚见而生，因此，蕴聚之根本，乃至于昆虫等众生所生的，就是对补特伽罗或我的执着。此执着之所缘为我。相状及执持方式为真实或自性成立。为了破除它，必须破除其对境——我，因此，为了破除它，如果我自性成立，那么它是地等色法，还是心识？或者与二者皆异？如此分析而破除。如此分析时，自宗实事师将蕴聚执为补特伽罗之基础，而外道则认为补特伽罗如君主，蕴聚如奴仆，思及此而承认有异于蕴聚之我。若将这些与《学集论》等结合起来讲解，则容易理解，故应从中寻求忍耐与听闻。所谓忍耐，是为了听闻空性而忍受苦行。听闻，即是空性之语。然而，仅听闻是不够的，必须一心专注地修习。而这也要通过身远离愦闹和心远离分别念这两种远离才能成就，若与愦闹相伴则不能成就，因此要前往森林居住。所谓“平等安住”，即是止观。依靠它，对哪种烦恼最强烈显现，就修习呵责、不净观等。如此等等。如是调伏自心后，就开示修习空性。对于空性，此处如前所述，并未分开人无我和法无我，而是引用经典，通过四念住之门宣说了法无我。并在结尾说，如是人无我即是真实成立。经部宗也认为此经已开示了二无我。如此这般的人无我，并非与经部等共通的人无我，而是与论师月称所许
English
Refutation of Self. First, the three shlokas beginning with 'So dang'. Here, if refuting that teeth, hair, etc., are self is for the purpose of liberation from samsara, it seems unreasonable since all sentient beings do not hold these as 'I'. This is the same in meaning as the sutra statement that the water element is not self. Its meaning is: As it is said in the sutra that all afflictive faults arise from the view of the perishable aggregate, therefore, the root of all aggregates, even in beings such as insects, is the clinging to the self, which arises in relation to a person or 'I'. The object of this clinging is 'I'. The aspect and manner of grasping is as truly or inherently existent. To refute it, it is necessary to refute its object, the self. Therefore, to refute it, if the self is inherently existent, is it form such as earth, or is it consciousness? Or is it something other than these two? Analyze and refute in this way. When analyzing in this way, the realists of our own school hold the aggregates as the basis of a person, while the outsiders think of the person as a lord and the aggregates as servants, and considering this, they accept a self that is different from the aggregates. If these are explained in conjunction with the Sikshasamuccaya, etc., it will be easy to understand, so one should seek patience and hearing from them. Patience is enduring hardship for the sake of hearing emptiness. Hearing is the word of emptiness. However, hearing alone is not enough, one must practice with single-pointed concentration. And this can only be accomplished through the two isolations of body isolating from busyness and mind isolating from conceptual thought. It cannot be accomplished with busyness, so one should go to live in the forest. 'To abide in equanimity' means shamatha. Relying on it, one should meditate on repulsiveness, etc., to subdue whichever affliction is most strongly manifest. So forth. Having thus tamed the mind, it is taught to meditate on emptiness. Regarding emptiness, here, as explained before, without separating the selflessness of persons and the selflessness of phenomena, the sutra is quoted and the selflessness of phenomena is explained through the four applications of mindfulness. And at the end it says that the selflessness of persons is thus truly established. The Sautrantikas also consider that this sutra has revealed the two selflessnesses. Such a selflessness of persons is not the selflessness of persons common to the Sautrantikas, etc., but is in accordance with the tenets of the master Chandrakirti.
Tibetan
འདྲ་བར་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་གང་ཟག་རང་བཞིན་མེད་པ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཡིན་ཏེ། དེས་ཉོན་མོངས་མཐའ་དག་ཟད་པར་སྤོང་བར་དེའི་འཕྲོ་ལས་བཤད་ཅིང༌། མདོ་དྲངས་པ་ལས་ཤིང་སྡོང་གི་དཔེས་འཇིག་ལྟ་རྩ་བ་ནས་སྤོང་བར་བཤད་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་རགས་པ་བཀག་པས་ཉོན་མོངས་ཕྱོགས་གཅིག་གི་མགོན་གྱུར་ཙམ་ལས་སྤོང་མི་ནུས་ཞེས་སྔར་བཤད་པས། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་འདི་དག་ལ་དེ་འདྲའི་འགལ་བ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། འཁོར་བའི་རྩ་བ་མཐར་ཐུག་པ་ངའོ་སྙམ་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་ཡིན་པས། དེ་སྤོང་བའི་དོན་དུ་རྟག་གཅིག་རང་དབང་པའི་བདག་འགོག་པ་འབྲེལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་མེད་རྟོགས་ཚེ་རྟག་པའི་བདག་སྤོང་ཞེས་སོགས་དཔེ་དང་བཅས་པ་འཇུག་པ་ལས་གསུངས་པ་ བཞིནཤེས་པར་བྱའོ། །གང་འགག་པའི་བདག་གི་ཚད་ནི་བསླབ་བཏུས་སུ་མི་གསལ་ཡང་འདིར་འོག་ནས་བཙལ ན་བདག་ཀྱང་ཡང་དག་མིན། ཞེས་གསུངས་བདག་གམ་ང་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པའོ། །དེའི་དོན་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཡོད་མེད་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་བཙལ་ན་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །བདག་དེ་འགོག་པ་ལ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། བདག་དེ་ས་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་དྲུག་རེ་རེ་བ་མིན་པ་དང༌། ཀུན་མིན་པ་ཞེས་དྲུག་པོ་ཚོགས་པ་མིན་པ་དང༌། དེ་གཉིས་ལས་གཞན་ནི་བདག་མེད་པར་གསུངས་པ་དང་འདིར་སོ་དང་ཞེས་སོགས་དོན་གཅིག་པས། སོ་དང་ཞེས་སོགས་རྐང་པ་དགུས་ས་དང་ཆུའི་ཁམས་བདག་མིན་པ་དང༌། དྲོད་དང་ཞེས་པས་མེའི་ཁམས་དང༌། རླུང་གི་ཁམས་དང༌། བུ་ག་ནི་ཁ་ལ་སོགས་པའི་བུ་ག་སྟེ་ནམ་མཁའི་ཁམས་བདག་མིན་པ་དང༌། རྣམ་ཤེས་དྲུག་ཀྱང་མིན་པ་དང༌། རྣམ་ཀུན་ཏུ་ཞེས་པས་ཁམས་དྲུག་པོ་ཚོགས་པ་བདག་མིན་པའོ། །རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར་སིའི་ཁམས་སོགས་ལའང་ཆ་དང་ཆར་ཕྱེ་ནས་སྔ་མའི་རིགས་པས་རང་བཞིན་འགོག་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དུ་གསུངས་སོ། །ཁམས་དྲུག་པོ་རེ་རེ་དང་ཚོགས་པ་གཉིས་ཀ་ལས་གཞན་ན་བདག་ཡོད་པ འགོག་པ་གཞུང་ལྷག་མ་སྟེ། དེ་ཡང་འཇུག་པ་ལས། ཟ་པོ་རྟག་དངོས་བྱེད་པོ་མིན་པའི་བདག །ཅེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་པ་ཐམས་ཅད་བདག་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་པར་མཐུན་ ཡང་དེའི་དབྱེ་བ་སོགས་ལ་མི་མཐུན་བས་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ལུགས་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་འདོད་པའི་གསལ་བའི་དབྱེ་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱང༌། གྲངས་ཅན་བདག་ཤེས་པའམ་མྱོང་བར་འདོད་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་པ་བདག་བེམས་པོར་འདོད་པ་གཉིས་བཀག་ན་བེམས་རིག་གཉིས་སུ་
Chinese
就像法没有自性是法无我一样，人没有自性是人无我。由此可以断除一切烦恼，这是从其后续中解说的。引用经典中的树木比喻，说明从根本上断除坏聚见。先前说过，仅仅遮止粗大的人我，只能成为一部分烦恼的对治，而不能断除。因此，对于这些大车乘来说，不会成立这样的矛盾。轮回的根本究竟是执着“我”是自性成立的坏聚见。为了断除它，遮止常一自在的我，是没有关联的。因为证悟无我时，就能断除常我等等，如《入行论》中所说，应当像这样理解。 所要遮止的我的程度，虽然在《学集论》中没有明确说明，但在此处下面寻找时，说“我也不是真实”。意思是说，我和我是真实成立的。它的意思也是由自相成立的。因为说“如果以有无的方式进行分析寻找”。为了遮止那个我，《宝鬘论》中说，那个我不是地等六界中的任何一个，也不是全部，即不是六者聚合，也不是与二者不同的。此处说“索和”等，意义相同。因此，“索和”等九个偈颂说明地和水的界不是我，以及暖（指火界）和风界，以及孔穴，即口等孔穴，也就是虚空界不是我，以及六识也不是我，以及“总集”表示六界聚合不是我。《宝鬘论》中也说，对于地的界等，也以分析成部分和分的方式，用先前的理证来遮止自性，这是法无我。遮止在六界中的每一个和二者聚合之外存在我的观点，是剩余的论典。也就是如《入行论》中所说：“能食常物作者非我”。就像这样，所有的外道都一致承认有我，但在其分类等方面存在分歧，因此外道各自信奉不同的宗派。虽然如此，但对于这种意愿的清晰分类是无限的。如果遮止数论派认为我是知者或体验者，以及胜论派认为我是物质，那么就只剩下物质和意识两种。
English
Just as the absence of inherent existence in phenomena is the selflessness of phenomena, so too is the absence of inherent existence in persons the selflessness of persons. By this, all afflictions are completely abandoned, as explained in its continuation. Citing the example of a tree from the sutras, it is explained that the view of the perishable is abandoned from its root. As previously stated, merely refuting the coarse self of persons can only be a partial antidote to afflictions and cannot completely abandon them. Therefore, such contradictions do not arise for these great chariots. The ultimate root of samsara is the view of the perishable that grasps "I" as inherently existent. To abandon it, refuting a permanent, singular, and independent self is irrelevant. For when selflessness is realized, the permanent self is abandoned, etc., as stated in the Engaging in the Bodhisattva Deeds, it should be understood in this way. Although the extent of the self to be refuted is not clearly stated in the Compendium of Trainings, it is said here below, "When searched for, even the self is not truly existent." This means that the self or I is not truly established. Its meaning is also that it is established by its own characteristics. For it is said, "When searched for by analyzing whether it exists or not in its own nature." To refute that self, the Precious Garland states that the self is not each of the six elements, such as earth, nor is it all of them, meaning it is not the aggregation of the six, nor is it other than the two. Here, "so and" etc. have the same meaning. Therefore, the nine verses beginning with "so and" etc. explain that the earth and water elements are not the self, as well as the heat (referring to the fire element) and the wind element, and the orifices, such as the mouth etc., which are the space element, are not the self, and the six consciousnesses are also not the self, and "completely" indicates that the aggregation of the six elements is not the self. The Precious Garland also states that for the earth element etc., by dividing into parts and portions, using the previous reasoning to refute inherent existence, this is the selflessness of phenomena. Refuting the view that the self exists other than each of the six elements and the aggregation of the two is the remaining doctrine. That is, as stated in the Engaging in the Bodhisattva Deeds, "The self that eats, is permanent, and is not an agent." In this way, all the non-Buddhists agree that there is a self, but they disagree on its classifications etc., therefore the non-Buddhists adhere to different tenets. Although the clear classifications of such views are infinite, if we refute the Samkhya school's view that the self is a knower or experiencer, and the Vaisheshika school's view that the self is material, then only matter and consciousness remain.