Tibetan
ས་པས་བདག་དེ་ལ་བྱ་བ་ཅི་ཞིག་བྱས་པས་ཡུལ་འཛིན་པ་མིན་པར་ཐལ། དེ་ལ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་བདག་དེ་ཤེས་པ་མེད་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་ལ། ཤེས་པ་ཡིན་པའང་བཀག་པས་བྱ་བྱེད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་བདག་ཏུ་བྱས་ཤིང་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་རྟག་པ་མེད་ན་ལས་འབྲས་མི་འཐད་པའི་རྩོད་པ་སྤང་བ་ལ། རྩོད་པ་དང༌། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སོགས་རྐང་པ་བཞི་སྟེ། བདག་རྟག་པ་མེད་ན་ལས་བྱེད་པ་པོས་འབྲས་བུ་མྱོང་བའི་ལས་འབྲས་ཀྱི་ འབྲེལ་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལས་བྱེད་པ་པོ་ལས་བྱས་ནས་ཞིག་པས་དེའི་ལས་དེ་སུའི་ལས་སུ་འགྱུར་ཞིང་འབྲས་བུ་མྱོང་ཞེ་ན། ལན་ནི། བྱ་བ་ཞེས་སོགས་ཏེ། བྱ་བའི་གཞི་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང༌། འབྲས་བུའི་མེད་གཞི་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོ་གཉིས་ཐ་དད་པར་ཡུ་བུ་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་སྟེ། ལས་གསོག་དུས་ན་ཕྱིས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མྱོང་བར་ཁྱོད་ཀྱང་མི་འདོད་པས་སོ། །དེ་དུས་ཀྱི་བདག་གཉིས་ཀྱང་གཅིག་དུས་ན་གཅིག་བྱེད་པ་པོར་མེད་པར་ཡང་གཉིས་ཀ་ལས་གྲུབ་པས། སྔ་མའི་བདག་ཕྱི་དུས་ན་མེད་པ་ལས་འབྲས་མི་འཐད་པར་འདིར་བརྩད་པ་དོན་མེད་མ་ཡིན་ནམ་སྟེ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ལའང་སྐྱོན་དེ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་ལྡན་དེ་རྒྱ་གསོག་དུས་ན་འབྲས་བུ་དང་བཅས་ཞེས་མཐོང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཁྱོད་རང་གི་ལུགས་གང་ཞེ་ན། རྒྱུན་དང་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་པ་སྟེ་མི་དགོས་སོ། །ཚོགས་རྒྱུན་གང་ཟག་གི་གདགས་གཞི་ཡིན་གྱི། མཚན་གཞི་མིན་པ་ནི་གཞན་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །སེམས་འདས་པ་བདག་མིན་ཏེ། དེ་ནི་འདས་ནས་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར། སེམས་མ་འོངས་པ་བདག་མིན་ཏེ། སེམས་ཀྱི་དངོས་པོར་ད་དུང་མ་རེད་པས་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་བདག་ཀྱང་མྱོང་དྲན་སོགས་ཀྱི་གཞིར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན ཏེ་སེམས་སྐྱེས་ལ་མ་འགགས་པའི་ད་ལྟར་བ་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སེམས་ད་ལྟར་བ་ལའང་སེམས་སྔ་ཕྱི་གཉིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཐ་དད་ཡིན་པས་འབྲེལ་མེད་དོན་གཞན་ཡིན་ཞིང་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་དེ་ཕྱི་མའི་དུས་ན་ཞིག་པ་བཞིན་དུ་དེ་དང་གཅིག་པའི་བདག་ཀྱང་ཞིག་པས་ཕྱི་མའི་དུས་ན་བདག་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། དཔེར་ན་ཞེས་སོགས་ཏེ། སྔར་བཤད་དོ། །གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་ན་ང་ཡི་བ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག་སླ་བས་རྩ་ཤེ་སོགས་སུ་དེ་བསྡུས་པ
Chinese
因为地界对那个我做了什么而导致它不是能持地者呢？因为它没有变化。既然如此，你已经承认那个我是没有知觉的，并且也否定了它是有知觉的，因为它脱离了能作和所作，所以就变成了把虚空当作我并且承认了它。为了避免如果我不是常恒，业果就不合理的争论，这里有争论和回答。首先是：如果等等，有四句。如果我不是常恒，那么能作者体验果报的业果关系就不合理，因为能作者在造业之后就消失了，那么那个业就变成是谁的业，谁来体验果报呢？回答是：行为等等。行为的基础能作者和果报的无有基础果报体验者，这两者在你的儿子和我的儿子那里都成立。因为你在积累业的时候，也不希望以后体验果报。那个时候的两个我也不是同时存在，一个作为能作者，另一个不存在，但两者都成立。既然先前的我在后来的时间里不存在，那么在这里争论业果不合理就没有意义了，不是吗？是的，因为那个过失也适用于你，因为不可能看到有因者在积累因的时候就带着果报。那么你自己的宗派是什么呢？就是通过相续和聚合来显示能作者和果报享受者，不需要多说。相续聚合是人我的假立基础，而不是自相，这要从其他地方了解。已逝的意识不是我，因为它已经过去，不再是意识的实物。未来的意识不是我，因为它还没有成为意识的实物，所以不是实物，而且我也承认它是体验、记忆等的基础。如果有人说，现在生起而未灭的意识就是我。那么，对于现在的意识来说，前后两个意识也是以各自的自性成立的，是不同的、无关的事物，就像前一刹那在后一刹那消失一样，与它相同的我也消失了，所以在后来的时间里就没有我了。这样，总结了确定人我空性的意义，例如等等，前面已经说过了。如果证悟了人我空性，就容易破斥我所的自性成立，所以在《根本慧论》等论典中对此进行了总结。
English
Because what has the earth element done to that self that it is not the holder of the earth? Because it has no change. Since that is the case, you have admitted that that self is without consciousness, and you have also denied that it has consciousness, because it is separated from the agent and the object, so it becomes taking space as the self and admitting it. In order to avoid the argument that if the self is not permanent, karma and its result are not reasonable, here are the argument and the answer. First, if etc., there are four lines. If the self is not permanent, then the relationship of karma and its result, where the agent experiences the result, is not reasonable, because the agent disappears after creating the karma, then whose karma does that karma become, and who will experience the result? The answer is: action etc. The basis of action, the agent, and the basis of the absence of result, the experiencer of the result, both of these are established in both your son and my son. Because when you accumulate karma, you also do not want to experience the result later. The two selves at that time are also not existing at the same time, one as the agent and the other not existing, but both are established. Since the previous self does not exist in the later time, then it is meaningless to argue here that karma and its result are not reasonable, is it not? Yes, because that fault also applies to you, because it is impossible to see that the one with the cause has the result when accumulating the cause. So what is your own tenet? It is to show the agent and the enjoyer of the result through the continuum and the collection, no need to say more. The continuum of collection is the basis of imputation of the person, not the intrinsic nature, which should be understood from other sources. The past mind is not the self, because it has passed and is no longer the object of the mind. The future mind is not the self, because it has not yet become the object of the mind, so it is not an object, and I also admit that it is the basis of experience, memory, etc. If someone says that the present mind that has arisen and has not ceased is the self. Then, for the present mind, the two previous and subsequent minds are also established by their own characteristics, and are different and unrelated things, just as the previous moment disappears in the later moment, and the self that is the same as it also disappears, so there is no self in the later time. Thus, summarizing the meaning of determining the emptiness of the person, for example, etc., has been said before. If one realizes the emptiness of the person, it is easy to refute the intrinsic establishment of what is mine, so it is summarized in the Root Wisdom and other treatises.
Tibetan
་ཙམ་ལས་མ་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་འདིར་དེ་མ་གསུངས་པའང་བདག་ཁེགས་ན་འདི་དགག་སླ་བ་ལ་དགོངས་སོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་བདེན་པར་མེད་ན་སེམས་ཅན་མེད་པས་སུ་ལ་སྙིང་རྗེ་བྱ་ཞེ་ན། སྙིང་རྗེ་སྒོམ་པ་དང་ལམ་ལ་སློབ་པ་སོགས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་རྨོངས་པས་བཏགས་པའི་སེམས་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡོད་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །འདིའི་རྨོངས་པ་གང་ཟག་དང་ཆོས་སུ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པ་ཡིན་ན་དེས་བརྟགས་པ་ཐ་སྙད་དུའང་མ་གྲུབ་པས་དེ་ཁས་ལེན་པ་མི་རིགས་པས་གང་ཡིན་སྙམ་ན། དེ་ནི་མ་བཏགས་གྲགས་པར་གཏི་མུག་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་དབུ་མ་འཇུག་པ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་ངའོ་སྙམ་པའི་བློའོ། །དེ་ལ་མ་རིག་པ་ཞེས་པ་ནི་བདག་མེད་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པའི་བློ་ཁྱད་པར་བ་ཡིན་པས་སོ། །དེས་བཏགས་པའི་གང་ཟག་ནི་ང་ཙམ་མོ། །སེམས་ཅན་བདེན་པར་མེད་ན་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱང་ སེམས་ལྡན་ཞིག་ཡིན་ཞེས་དང༌། འབྲས་བུ་མྱོང་བ་སུའི་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་དག་བདེན་པ་མེད་པ་བདེན་ཏེ། ལྷག་མ་སྔ་མས་ཤེས་སོ། །འོ་ན་སྔར་རྨོངས་པ་ཡུལ་དང་བཅས་པ་བཀག་པ་ཅི་ཡིན་སྙམ་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ང་རྒྱལ་ཏེ་མ་རིག་པ་བདག་གཉིས་སུ་རྨོངས་པས་སྡུག་བསྔལ་འཕེལ བར་འགྱུར་བས་དེ་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། འདིར་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུར་གྱུར་པའི། །བདེན་པར་རྟོག་པ་བཟློག་བྱ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་འདྲ་བའི་རྨོངས་པ་བཟློག་པ་ལས་ཀྱང་བདེན་འཛིན་བཟློག་པ་མེད་པ་སྟེ་བཟློག་མི་ནུས་ལ། ལན་ཅིག་བཟློག་ནུས་ཀྱང་འཁོར་བའི་ཕུན་ཚོགས་ལྟར་ཡང་ལྡོག་གོ་ཞེ་ན། དེ་བཟློག་ནུས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། བདག་འཛིན་དམན་ལ། བདག་མེད་སྒོམ་པ་དེ་ལས་མཆོག་ཡིནཏེ། དམིགས་པ་གཅིག་ལ་དམིགས་ནས་འཛིན་སྟངས་དངོས་འགལ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ན་དེ་དག་གང་ལ་ཚད་མ་ཡོད། དེ་ནི་གཞན་ལ་གནོད་བྱེད་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྔར་བདག་མེད་ཚད་མས་བསྒྲུབས་པས་བདག་མེད་རྟོགས་པ་རྒྱབ་རྟེན་ཚད་མ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བཞིའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བཤད་པ་ནི། སྤྱིར་ཐེག་དམན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལས་གསུངས་པའི་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བཞིས་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའང་མི་སྟོན་ན་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བཞི་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་སྟོན་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་སྟོན་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་འདིར་ནི་ཕྱི་མའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གསུངས་ཏེ། དེ
Chinese
就像仅仅说了那些一样，这里没有说那些也是为了遮遣我，认为这个容易驳斥。如果众生不是真实存在的，那么没有众生，对谁生起慈悲呢？为了修慈悲和学习道等果的目的，承许的由愚痴假立的众生是存在的，所以没有过失。这里的愚痴如果是对补特伽罗和法愚痴的无明，那么由它所假立的，在名言中也不成立，所以不应承许，会想这是什么呢？如《入中论》中所说，那是从对未假立的显现的愚痴而来，是“我”的想法。所谓的无明，是对无我没有转向的特殊心识。由它所假立的补特伽罗仅仅是“我”而已。如果众生不是真实存在的，那么果位佛也是 有心识的，以及谁在体验果报呢？那些不是真实存在的，这是真实的，其余的由前面的可知。那么，先前遮止了具有所缘的愚痴是什么呢？是由于成为痛苦之因的慢，即无明对二我愚痴，会增长痛苦，所以要遮止它。如云：“此处是痛苦之因，当遮止真实之想。”像这样，从遮止愚痴也不能遮止真实执着，即不能遮止，即使一次能够遮止，也会像轮回的圆满一样退转吗？能够遮止的原因是：我执是低劣的，修无我胜过它，因为缘同一个所缘，执着的方式是相违的。如果是这样，那么那些之中哪个有量？那是会损害其他的。如所说，因为先前以正量成立了无我，所以无我证悟具有后盾正量。第二，广说法的无我。从四念住的角度来说，宣说法的无我，一般来说，小乘经部中所说的四念住，连补特伽罗的无我都不能完全显示，更何况是法的无我呢？ 大乘经中所说的四念住，有显示补特伽罗的无我和显示法的无我两种，这里是以后者的角度来说的。
English
Just as it was said only that much, not saying those here is also to negate the self, thinking that this is easy to refute. If sentient beings are not truly existent, then since there are no sentient beings, to whom should compassion be directed? For the sake of the fruit of cultivating compassion and learning the path, etc., the sentient beings who are postulated by ignorance, which has been accepted, exist, so there is no fault. If the ignorance here is the ignorance of being ignorant of the person and phenomena, then what is postulated by it is not even established in name, so it should not be accepted. One might wonder what it is. As it is said in the Madhyamakavatara, it is from the delusion of the unpostulated appearance, it is the thought of "I." The so-called ignorance is the particular consciousness that has not turned its mind towards selflessness. The person postulated by it is only "I." If sentient beings are not truly existent, then the fruition Buddha is also conscious, and who is experiencing the result? Those are not truly existent, that is true, the rest can be known from the previous. Then, what is the reason for previously blocking ignorance along with its object? It is because pride, which is the cause of suffering, that is, ignorance being ignorant of the two selves, will increase suffering, so it must be blocked. As it is said, "Here, the cause of suffering, the thought of truth, should be reversed." Like that, even from reversing ignorance, one cannot reverse the clinging to truth, that is, one cannot reverse it, and even if one can reverse it once, will it also revert like the perfections of samsara? The reason why it can be reversed is: the clinging to self is inferior, and meditating on selflessness is superior to it, because focusing on the same object, the way of clinging is contradictory. If that is the case, then which of those has validity? That is what harms others. As it is said, because selflessness has previously been established by valid cognition, the realization of selflessness has the support of valid cognition. Second, extensively explaining the selflessness of phenomena. Explaining the selflessness of phenomena from the perspective of the four mindfulnesses, in general, the four mindfulnesses mentioned in the Hinayana Sutras do not even fully show the selflessness of the person, let alone the selflessness of phenomena. The four mindfulnesses mentioned in the Mahayana Sutras have two aspects: showing the selflessness of the person and showing the selflessness of phenomena. Here, it is spoken from the perspective of the latter.