Tibetan
སོར་མོ་དེ་ཡང་ཚིགས་ཀྱི་ཚོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ལྟར་རྡུལ་ཕྲ་བའང་ཕྱོགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཆར་ཕྱེ་བ་དེས་ན་རྡུལ་ཕྲ་བའང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་དེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཆ་ཤས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྡུལ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ཆ་རེ་རེ་བ་དང་ཚོགས་པ་གང་ཡང་མིན་ཞིང་རང་གི་ཆ་ཚོགས་པ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་པས་མཚན་མར་འཛིན་པའི་དམིགས་གཏད་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྟོང་ཉིད་དང༌། ཆ་ཆ་ ཅན་ཙམ་བཀག་ན་དེ་འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་འགྲུབ་ཅིང་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སྐུར་འདེབས་སུ་འགྱུར་བས། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་མི་སླུ་བའི་ལས་འབྲས་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པ་གཉིས་ཚོགས་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་ལ་དབུ་མ་པ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྣམ་དཔྱོད་དང་ལྡན་པ་སུ་ཞིག་ཆགས་ཏེ་ཆགས་པར་མི་རིགས་ཞེས་པའོ། །གང་གི་ཚེ་གོང་དུ་བཤད་པ་དེ་ལྟར་ལུས་བདེན་པ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་སོགས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་ཏེ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ལུས་རང་བཞིན་མེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་སྒོམ་པ་ནི་ལུས་དྲན་པ་ཉེར་བར་བཞག་པའོ། །ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་སྟོན་པ་ལ་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་མཐོང་བའི་ལམ་ཡོད་པ་བཞིན་དུ། ལུས་མི་གཙང་བ་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་བ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བཞི་དང༌། དེ་ལ་བལྟོས་པའི་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་སོགས་སྒོམ་པའང་གདུལ་བྱ་འགའ་ཞིག་བདག་མེད་ལ་དྲང་བའི་ཕྱིར་དུ་གདུལ་བྱའི་སྒོ་ནས་གསུངས་ཀྱང༌། ཚོར་བའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གང་ཟག་གི་བདག་རགས་པ་བཀག་པ་ཙམ་གྱི་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བསྒོམས་པས་ཚོར་བ་བདེན་འཛིན་གྱི་དམིགས་གཏད་བཤིག་མི་ནུས་པས། ཚོར་བ་ལས་སྲེད་པ་སྐྱེ་བ་དགག་མི་ནུས་པས་སོ། །དེས་ན་སྔར་ཚོར་བའི་རྐྱེན་གྱིས་བསྲེད་པ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཚོར་བ་ལས་སྲེད་པ་འབྱུང་ལ། དེའི་ཚུལ་ཡང་སྤྱིར་ཟག་པ་མེད་པའི་ཚོར་བ་བདེ་ བ་ནི་སངས་རྒྱས་ལ་ཡང་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ག་ལ་འབྱུང༌། ཡིད་མི་བདེའི་སྡུག་བསྔལ་མི་འོང་ཡན་ཆད་ལ་མེད་ལ། ལུས་ཀྱི་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་ནི་དགྲ་བཅོམ་འོག་མ་ལ་ཡང་ཡོད་ཀྱང་དེ་དག་ལ་སྲེད་པ་སོགས་མི་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་དག་ལས་གཞན་ལའང་འབྱུང་ཚུལ་ནི། ནང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཕྱིའི་ཡུལ་གྱི་རྐྱེན་ལས་ལུས་ཤེས་འཁོར་དུ་ཚོར་བ་བདེ་བ་སྐྱེས་པ་ན་དེ་ལས་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ
Chinese
而且手指也是关节的集合，同样，最小的微尘也可以通过方向的划分来分解，因此，最小的微尘也不是自性成立的，因为它脱离了自性成立的组成部分，就像虚空一样。因此，微尘等既不是各自的组成部分，也不是集合，而是仅仅在集合的组成部分上安立的，没有自性，所以执着于实有的目标，连微尘也没有成立，就像虚空一样的空性。如果仅仅遮止组成部分和具有组成部分的事物，那么遮止它们的道理本身也无法成立，并且会变成对因果的诽谤。因此，必须像之前所说的那样，生起对如幻般不欺骗的业果的定解。像这样，对于无自性的如梦般的色，具有通达空性的智慧的中观行者，谁会贪执呢？不应该贪执。当如上所说的那样，身体没有真实的时候，男人、女人等又怎么会有自性成立呢？没有的。像这样，将身体观想为无自性的虚空，就是身念住。就像在宣说受念住时，有见到无常等十六种道的途径一样，通过身体不净、感受痛苦等方式修习四念住，以及与此相关的三十七道品等，也是为了引导某些所化众生趋向无我而从所化众生的角度宣说的。然而，仅仅通过修习感受的自相是痛苦，以及总相是遮止粗大的补特伽罗我这样的念住，无法摧毁感受的实执目标。因此，无法遮止从感受产生贪爱。因此，如前所说，感受是贪爱的因缘，感受产生贪爱。而其方式是，一般来说，无漏的感受，快乐，即使佛也有，但佛又怎么会有痛苦呢？直到没有不悦意的痛苦为止是没有的。而身体的感受，痛苦，即使下位的阿罗汉也有，但他们不会产生贪爱等。而其他人产生的方式是，从内在的等持和外在的对境的因缘，在身识的范围中产生快乐的感受时，由此产生意识。
English
Moreover, the finger is also a collection of joints, and similarly, the smallest particle can be divided by the division of directions, therefore, the smallest particle is also not self-established, because it is separated from the self-established components, just like space. Therefore, neither the individual components of dust, etc., nor the collection, but merely established on the collection of components, without self-nature, so the object of clinging to reality, even a dust particle is not established, like the emptiness of space. If only the component parts and the things with component parts are blocked, then the very reason for blocking them will not be established, and it will become a slander of cause and effect. Therefore, it is necessary to generate a definite understanding of the unfailing karmic results like illusion as previously stated. Like this, for the form of dream-like without self-nature, who would be attached to a Madhyamika who has the wisdom to realize emptiness? Should not be attached. When the body is not true as mentioned above, how can men and women etc. be self-established? No. Like this, meditating on the body as the selflessness of space is the mindfulness of the body. Just as there are sixteen ways to see impermanence etc. in teaching the mindfulness of feelings, practicing the four mindfulnesses through the body's impurity, the suffering of feelings, etc., and the thirty-seven factors of enlightenment etc. related to this, is also spoken from the perspective of the trainable beings in order to guide some trainable beings towards selflessness. However, merely by practicing the mindfulness of feelings, the self-characteristic of which is suffering, and the general characteristic of which is blocking the coarse self of the person, it is impossible to destroy the object of clinging to the truth of feelings. Therefore, it is impossible to prevent craving from arising from feelings. Therefore, as previously said, feeling is the cause of craving, and craving arises from feeling. And the way it is, in general, the uncontaminated feeling, happiness, even the Buddha has, but how can the Buddha have suffering? There is none until there is no unpleasant suffering. And the feeling of the body, suffering, even the lower Arhats have, but they do not generate craving etc. And the way others arise is, from the causes of inner samadhi and outer objects, when a pleasant feeling arises in the realm of body consciousness, from this arises consciousness.
Tibetan
་བདེ་བའི་ངོ་བོར་སྐྱེ་བ་དང༌། རྐྱེན་དེ་དག་མེད་ཀྱང་ཡིད་ལ་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་ཡོད་ལ། དེ་ལྟ་ན་བདེ་བ་དང་དེ་ལ་སྲེད་པ་ངང་གིས་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ན་དེ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བའི་ཞེ་སྡང་སོགས་སྐྱེ་བ་ནི་བདེ་སྡུག་གི་ཚོར་བ་བདེན་པར་བཟུང་བའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ། །ཚོར་བ་བདེན་འཛིན་གྱི་དམིགས་གཏད་བཤིག་སྟེ་ནམ་མཁའ་ལྟར་རྟོགས་པ་ལ་ཚོར་བ་ལས་སྲེད་པ་སོགས་མི་སྐྱེ་བས། བསླབ་བཏུས་སུ་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའི་མདོ་དྲངས་པ་ལྟར་ཚོར་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལྟར་ཚོར་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་སྟོན་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་དེ་ཉིད་དུ་སྟེ་བདེན་པར་ཡོད་ན། དེ་ལན་ཅིག་སྐྱེས་ན་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སྐྱེ་བས་ཅི་སྟེ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་མི་གནོད་དེ་གནོད་པས་བདེ་བ་སྐྱེར་མི་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། རང་བཞིན་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་ནི། །ནམ་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ན་དེ་ངོ་བོ་དང་གནས་སྐབས་གང་ལ་ལྟོས་ཀྱང་ལྡོག་པ་མེད་ པའོ། །བདེ་བ་བདེན་གྲུབ་འགོག་པ་ནི། རིགས་པ་སྔ་མ་འདོན་པ་བསྒྱུར་ཡང་ཆོག་མོད་ཀྱང་ཟུར་པ མཛད་པ་ནི་བདེན་ཞེས་སོགས་ཏེ། བདེ་བ་བདེན་པར་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། བུ་ཤི་བ་སོགས་ཀྱི་མྱ་ངན་གྱིས་གདུངས་ཏེ་བཟའ་བཏུང་ཞིམ་པོ་བསྟེན་ཡང་བདེ་བ་མི་སྐྱེ་བ་དེ་ལ་བཟའ་བཏུང་དེ་དག་བསྟེན་པས་ཅི་སྟེ་དགའ་བར་མི་བྱེད་དེ་བྱེད་པར་ཐལ། སྔར་བཟའ་བཏུང་ཞིམ་པ་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་ལས་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་གང་ཞིག །དེའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་དེ་བདེན་གྲུབ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། འདིར་དགག་བྱ་ཕྲ་མོ་ལ་གཏུགས་ནས་དགག་པ་མཛད་ལ། བཞི་བརྒྱ་པར་དེ་ལ་མ་གཏུགས་པར་དགག་པ་མཛད་དེ། འཕེལ་བཞིན་པ་ཡི་བདེ་བ་ལ། །ཇི་ལྟར་བཟློག་པ་མཐོང་གྱུར་པ། ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་ཚ་བས་ཉེན་པ་གྲིབ་མ་སོགས་ཀྱིས་བསིལ་བ་བསྟེན་པ་ན་རེ་ཞིག་པར་དུ་བདེ་སྣང་སྐྱེ་ལ། དེ་ཡུན་རིང་དུ་བསྟེན་ན་ཡང་གྲང་པའི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བ་ནི། སྔ་མའི་ཚ་བའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཆུང་དུ་སོང་བའི་གནས་སྐབས་སུ་བདེ་སྣང་སྐྱེ་ལ། སྡུག་བསྔལ་དེ་ཟད་པ་ན་གྲང་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བས། བདེ་བར་འདོད་པ་དེའི་གཞིར་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པས་སྡུག་བསྔལ་ཕྱིར་བཅོས་པའི་བདེ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་བདེ་བ་རང་བཞིན་པ་མེད་ལ། སྡུག་བསྔལ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཧ་ཅང་བརྟེན་ན་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་མེད་པས་སྡུག་བསྔལ་རང་མཚན་པ་ཡོད་པའི་ཚུལ་རྒྱས་པར་དགའ་བོ་མ
Chinese
生为安乐之自性，即使没有那些因缘，心中也会生起安乐。如此一来，安乐和对它的贪恋自然而然地产生。同样，感受痛苦时，会产生愤怒的嗔恨等，这是因为执着安乐和痛苦的感受为真实的缘故。摧毁对感受的真实执着的对境，像虚空一样证悟，就不会从感受中产生贪恋等。如《学集论》中引用的《无尽慧经》所说，感受如虚幻般，证悟感受无自性，宣说感受的念住，即是痛苦。如果痛苦本身是真实的，一旦产生，就会持续不断地产生，为什么不会损害极大的喜悦呢？因为它会损害，所以不会带来安乐。持续不断的原因是：自性转变，何时也不合理。因为自性成立，无论观察其本体还是状态，都不会改变。破斥安乐真实成立：即使改变引用之前的理证也可以，但宗喀巴大师的著作中说“是真实”等等。如果安乐真实成立，那么因儿子去世等的悲伤所折磨，即使享用美味的食物，也不会生起安乐。既然如此，享用那些食物为什么不会带来喜悦呢？因为以前从美味食物等因缘中产生的安乐，其因果关系不是真实成立的。这里是从细微的破斥对象入手进行破斥，而在《四百论》中，没有从这里入手进行破斥，而是说：增长中的安乐，如何见到被遮止？等等。如所说，被热所逼迫时，依靠阴凉等会暂时产生安乐之感，但如果长时间依靠，也会产生寒冷的痛苦。这是因为之前的热的痛苦减小的状态中会产生安乐之感，痛苦消失后会产生寒冷的痛苦。因此，想要安乐，其基础是痛苦，所以只是为了消除痛苦的安乐，没有自性安乐。痛苦是，如果过度依赖其因，就不会产生安乐，所以痛苦有自相的道理，噶当巴格西们广为宣说。
English
One is born into the nature of happiness, and even without those causes, happiness arises in the mind. In that case, happiness and craving for it naturally arise. Similarly, when experiencing suffering, anger, hatred, etc., arise towards it, which is due to grasping the feelings of happiness and suffering as true. By destroying the object of the true clinging to feelings and realizing it like the sky, craving, etc., will not arise from feelings. As it is said in the Compendium of Trainings, quoting the Sutra of Inexhaustible Intelligence, like feelings are without inherent nature, realizing that feelings are without inherent nature, and teaching the mindfulness of feelings, is suffering. If suffering itself is truly existent, once it arises, it would continuously arise without ceasing. Why would it not harm great joy? Because it harms, it would not give rise to happiness. The reason for not ceasing is: "The change of nature is never reasonable." Because it is established by nature, whether one looks at its essence or state, there is no change. Refuting the true establishment of happiness: Even if one changes the previous reasoning, it is permissible, but Tsongkhapa's writings say "it is true" etc. If happiness is truly established, then being tormented by the grief of a son's death etc., even if one enjoys delicious food, happiness will not arise. Since that is the case, why does enjoying those foods not bring joy? Because the happiness that previously arose from the causes of delicious food etc., its causal relationship is not truly established. Here, the refutation is made by targeting a subtle object of refutation, while in the Four Hundred Verses, the refutation is not made by targeting that, but it is said: "How is it seen that increasing happiness is prevented?" etc. As it is said, when one is threatened by heat, relying on shade etc. will temporarily give rise to a feeling of happiness, but if one relies on it for a long time, the suffering of cold will also arise. This is because in the state where the previous suffering of heat has decreased, a feeling of happiness arises, and when the suffering is exhausted, the suffering of cold arises. Therefore, wanting happiness, its basis is suffering, so it is only happiness that is a remedy for suffering, there is no happiness that is inherently existent. Suffering is, if one relies too much on its cause, happiness will not arise, so the reason that suffering has its own characteristic is widely proclaimed by the Kadampa Geshes.