Tibetan
་གཞན་གང་གིས་ཤེས་ནས་དེ་སྐད་བརྗོད་དེ། དེས་ན་རང་གཞན་འགས་ཀྱང་ཤེས་པ་མ་མཐོང་བ་མིན་ན་ཤེས་པ་མེད་པར་འགྱུར། དེ་མེད་ན་ཁྱད་གཞི་མེད་པས་ཁྱད་ཆོས་གསལ་མི་གསལ་དཔྱོད་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མོ་གཤམ་བུ་མེད་པས་དེའི་འགྱིང་བག་བརྗོད་པ་དོན་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཤེས་པ་རྫས་གཞན་གྱིས་མ་གྲུབ་པ་ཕྱི་རྒོལ་གྱིས་ཁས་བླངས་ཤིང་རང་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པ་དབུ་མ་པས་བསྒྲུབས་ནས་སྐྱོན་དེ་འཇུག་ན་སྐྱོན་དེ་ལྡོག་ནས་དབུ་མ་ལ་ཡང་འཇུག་སྟེ། གཅིག་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་ བླངས་ཅིག་ཤོས་དངོས་སྨྲ་བས་བསྒྲུབས་པས་སོ་ཞེ་ན། དབུ་མ་བ་ལ་སྐྱོན་དེ་མི་འཇུག་སྟེ། དངོས་སྨྲ་བས་གསལ་བ་ཡིན་ན་རང་གཞན་གང་རུང་གཅིག་གིས་གསལ་བས་ཁྱབ་པར་ཁས་བླངས་པས་སྐྱོན་དེ་འཇུག་གི །དབུ་མ་པས་མར་མེ་ལྟ་བུ་གསལ་བ་ཡིན་ཡང་དེ་རང་དང་གཞན་གྱིས་གསལ་བར་ཁས་མི་ལེན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །དྲན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རང་རིག་གྲུབ་པ་དགག་པ་ལ་འདོད་པ་བརྗོད་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་སོགས་རྐང་པ་གཉིས་ཏེ། མྱོང་བ་ཡོད་དེ། དྲན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བསྒྲུབས་ནས་མྱོང་བ་ལ་གཞན་མྱོང་བཀག་ནས་རང་མྱོང་བསྒྲུབས་ཏེ་རང་རིག་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་ངོས་འཛིན་དང་སྒྲུབ་ཚུལ་རྒྱས་པར་ཚད་མ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་རང་རིག་མེད་ན་དྲན་པ་ཡོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དྲན་པ་མྱོང་བ་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ལན་ནི་གཞན་སོགས་རྐང་པ་གཉིས་ཏེ། གཞན་མྱོང་བ་ལས་དྲན་འགྱུར་ཞེས་སྦྱར་ཏེ། རང་རིག་མེད་ཀྱང་མྱོང་བ་ལས་དྲན་པ་སྐྱེ་བ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་ལས་དོན་གཞན་ཡུལ་སྔོན་པོ་སོགས་མྱོང་བ་ལས་དེ་དྲན་པ་སྐྱེ་ལ། དེའི་ཚེ་དེ་ཁོ་ན་དྲན་པ་མིན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དྲན་པའང་སྐྱེ་བས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་གཞན་དྲན་པས་གཞན་དྲན་པ་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་ལས་དྲན་པར་འགྱུར་ཞེས་སྦྱར་ཏེ། དེ་ལྟར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དེ། དེ་ལྟར་དྲན་པའི་ཚེ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ཁྱད་ གཞི་ཁྱད་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ལས་ཡུལ་ཅན་དྲན་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་འབྲེལ་པ་ལས་ཞེས་པའི་དོན་མྱོང་བ་དང་དྲན་པ་གཉིས་ཀ་ངའམ། བདག་གི་ཡུལ་ཅན་ཆ་ཤས་ཡིན་པས་ངས་མྱོང་བ་ལས་ངས་དྲན་ཞེས་སོགས་འཇུག་པ་ལས་དྲན་པ་འདི་གཞན་ང་ལ་ཡོད་མིན་པ་ཞེས་སོགས་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དཔེར་ན། དགུན་གྱི་དུས་བྱི་བས་སོ་བཏབ་པའི་རེག་བྱ་ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་དེ་དུས་དེའི་དུག་ཞུགས་པ་མ་ཚོར་ལ། འབྲུག་གི་སྒྲ་ཐོས་དུས་བྱི་བའི་དུག་ལངས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བ
Chinese
其他谁知道而说那样的话呢？因此，如果不是自己或他人没有见到过，就会变成没有知觉。如果没有知觉，因为没有差别的基础，辨别差别属性是否明显就没有意义了，就像没有女儿的寡妇说她的姿态没有意义一样。如果外道承认知觉不是由其他事物构成，而中观宗通过论证知觉不是由自身构成，从而使那个过失成立，那么那个过失就会反过来成立在中观宗上。如果有人说，一个（知觉不是由其他事物构成）是自己承认的，另一个（知觉不是由自身构成）是实在论者论证的，所以过失成立。那么，那个过失不会成立在中观宗上。如果实在论者认为（知觉）是显现的，那么（中观宗）承认（知觉）普遍由自己或他人中的一个显现，所以过失成立。中观宗认为，虽然像灯一样显现，但不承认那是自己或他人显现的，所以没有过失。用记忆的标志来反驳自证成立，表达意愿是“如果”等两句。即，有体验，因为有记忆，通过论证，在体验上遮止他人的体验，从而论证自己的体验，进而成立自证。关于这些的认识和论证方式，详细地应该从量论中了解。因此，如果没有自证，怎么会有记忆呢？因为记忆是从体验中产生的。对此的回答是“其他”等两句。即，连接“从其他体验中产生记忆”。即使没有自证，也有理由从体验中产生记忆。即，从有境的知识中，体验到其他事物，如蓝色等，从而产生对它的记忆。那时，不仅会记忆那个事物，也会产生对有境的记忆。如果是那样，那么对他人的记忆就会非常过分了。连接“从关系中产生记忆”。那样过分的过失是没有的。因为那样记忆的时候，从境、有境、差别的基础、差别属性的关系中，会产生对有境的记忆。或者，“从关系中”的意思是，体验和记忆都是我或者我的有境的一部分，所以会产生“我体验过，所以我记得”等等，从而要知道这个记忆不是在其他人身上等等。例如，冬天老鼠咬过的触觉，虽然体验过，但当时没有感觉到毒素进入。听到雷声的时候，老鼠的毒素发作，非常痛苦。
English
If someone else knows and says that, then if one has not seen it oneself or others, it will become without consciousness. If there is no consciousness, since there is no basis for distinction, it becomes meaningless to judge whether the distinguishing characteristics are clear or not, just like a barren widow saying that her posture is meaningless. If the opponent admits that consciousness is not established by other entities, and the Madhyamika proves that it is not established by itself, then that fault would apply, and that fault would revert and apply to the Madhyamika as well. If one argues that one (consciousness is not established by other entities) is admitted by oneself, and the other (consciousness is not established by itself) is proven by the realist, then the fault applies. Then, that fault does not apply to the Madhyamika. If the realist thinks that (consciousness) is clear, then (the Madhyamika) admits that (consciousness) is universally clear by either oneself or others, so the fault applies. The Madhyamika thinks that although it is clear like a lamp, it does not admit that it is clear by itself or others, so there is no fault. To refute the establishment of self-awareness by the sign of memory, expressing the intention is "if" and so on, two lines. That is, there is experience, because there is memory, and by proving, on the experience, blocking the experience of others, thereby proving one's own experience, and then establishing self-awareness. The recognition and proof methods of these should be learned in detail from epistemology. Therefore, if there is no self-awareness, how can there be memory? Because memory arises from experience. The answer to this is "other" and so on, two lines. That is, connect "memory arises from other experiences." Even without self-awareness, there is a reason for memory to arise from experience. That is, from the knowledge of the subject, experiencing other things, such as blue, etc., thereby generating memory of it. At that time, not only will that thing be remembered, but also the memory of the subject will arise. If that is the case, then the memory of others will be too excessive. Connect "memory arises from relationship." There is no fault of being so excessive. Because at the time of such memory, from the relationship of object, subject, basis of distinction, and distinguishing characteristics, the memory of the subject will arise. Or, the meaning of "from relationship" is that both experience and memory are part of my or my subject, so "I experienced, so I remember," etc., will arise, so one should know that this memory is not in others, etc. For example, in winter, although one experiences the tactile sensation of a mouse biting, one does not feel the poison entering at that time. When hearing the sound of thunder, the mouse's poison flares up, causing great suffering.
Tibetan
སྔལ་བའི་ཚེ་སྔར་སོ་བཏབ་དུས་དུག་ཞུགས་པ་ཡིན་པ་འདུག་སྙམ་དུ་དུག་ཞུགས་པ་དྲན་པ་བཞིན་ཞེས་པ་སྟེ། དུག་དང་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་དང་སོ་བཏབ་པའི་རེག་བྱ་དང་ཡུལ་དཔེ་དོན་དུ་སྦྱར་རོ། །རང་རིག་སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་དགག་པ་ནི། རྐྱེན་ཞེས་སོགས་རྐང་པ་བཞི་སྟེ། ཞིག་ནས་གྲུབ་ནས་རྣམ་གནས་སྦྱངས་པ་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་གཞན་དག་དང་ལྡན་པ་ན་ཡུལ་ཤིན་ཏུ་བསྐལ་བའི་ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་མངོན་ཤེས་ཀྱིས་ཤེས་ཤིང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན། ཉེ་བའི་སེམས་རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན། རིང་བའི་ཁབ་མཐོང་ན་ཉེ་བའི་རི་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། མིག་སྨན་གྲུབ་པའི་རྫས་མིག་ལ་བྱུགས་པས་ས་འོག་གི་བུམ་པ་སོགས་ཀྱི་གཏེར་མཐོང་ཡང་རྫས་རང་ཉིད་མི་མཐོང་བ་ཞིག་ཡོད་པས། དེའི་ཚེ་མིག་སྨན་མཐོང་བར་འགྱུར་ཏེ། ས་འོག་གི་བུམ་པ་སོགས་ཀྱི་གཏེར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཡང་འགྲེལ་པར་བུམ་པ་ མིག་སྨན་དུ་ཐལ་ཞེས་རང་རིག་འགོག་གོ །དེས་ན་རང་རིག་ལ་ཁྱད་པར་མ་སྦྱར་བར་ཐ་སྙད་དུ་རང་རིག་གྲུབ་པའང་སློབ་དཔོན་འདི་མི་བཞེད་པར་གསལ་ཏེ། རང་རིག་བཞེད་ན་རྣམ་ཤེས་དྲན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཞེས་པའི་ལན་དུ་གཞན་མྱོང་བ་དང་འབྲེལ་བ་ལས་ཞེས་སོགས་སྨོས་མི་དགོས་ཀྱི། རང་རིག་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨོས་པས་ཆོག་པས་སོ། །ཅི་སྟེ་རང་རིག་མེད་ན་དྲན་པ་མེད་པས་ཡུལ་མྱོང་བ་དང་མཐོང་ཐོས་སོགས་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་སོགས་རྐང་པ་བཞི་སྟེ། རྣམ་ཤེས་དྲུག་གི་ཡུལ་མཐོང་ཐོས་སོགས་འདིར་དགག་པ་མིན་ཏེ། དེ་དགག་མི་དགོས་ཏེ། དེ་ཙམ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པ་མིན་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་དེ་དག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགག་མི་ནུས་ཏེ། འགོག་ན་ལུང་རིགས་ཀྱིས་འགོག་དགོས་ན་དེ་འགོག་ན་ལུང་རིགས་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཀག་ན་སྐྱོན་ཡོད་དེ། ཆད་ལྷག་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདིར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཡུལ་དེ་དག་བདེན་པར་རྟོག་པ་བཟློག་བྱ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཞེས་སོགས་རྐང་པ་གཉིས་ལ། གཞན་དག་ན་རེ། ཕྱི་དོན་མེད་པས་སེམས་ལས་སྒྱུ་མ་སྟེ་གཟུགས་སོགས་དོན་གཞན་མིན་ཞིང༌། སྔར་དེ་ཚེ་གང་ཞིག་གང་གིས་མཐོང་ཞེས་པའི་སྐྱོན་འཇུག་པས་དེ་གཉིས་གཞན་མིན་པར་ཡང་མི་བརྟག་གོ་ཞེ་ན། གཟུགས་སོགས་དངོས་པོ་སྟེ་ཕྱི་དོན་ཡིན་ན་ཇི་ ལྟ་དེ་སེམས་ལས་གཞན་མིན་པ་སྟེ་དོན་གཞན་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་མིན་ཞེ་ན། རྣམ་པ་དུ་མ་ཤེས་པ་གཅིག་གི་
Chinese
就像回忆起以前种田时中毒一样，就像回忆起中毒一样。毒和有境识，以及种田的触觉和境，要像范例一样结合起来。驳斥他人以成立自证：以“缘”等四句为例。如果具备了坏灭、成立、住立、纯净等的其他因缘，那么由于神通能知见极远之劫的心，因此，近处的心自身非常明亮。例如，见到远处的针，就能见到近处的山一样。如果有人说：将制成的眼药涂在眼睛上，就能见到地下的瓶子等宝藏，但却看不到药本身。那时，眼药会被见到，因为能见到地下的瓶子等宝藏。此外，在注释中，瓶子 会变成眼药，这是对自证的否定。因此，很明显，这位论师也不认为在不加区分的情况下，名言中成立自证。如果承认自证，那么识如何变成记忆？对于这个问题的回答，不需要说“从与他人经验相关联”等等，只需说“因为是自证的理由”就足够了。如果说没有自证，就没有记忆，因此不会有经验境、见闻等，那么，以“如何”等四句为例。这里并非要否定六识的境、见闻等，因为不需要否定这些。仅仅这些不会产生痛苦，因为阿罗汉也有这些名言。无法否定，如果要否定，必须用教理和理证来否定，如果否定这些，那么教理和理证也会同样被否定。如果否定，就会有过失，因为会变成断灭和增益。因此，这里应该遮止的是将那些成为痛苦之因的境执为真实的念头。以“心”等两句为例。其他人说：因为没有外境，所以心是幻象，色等不是其他事物，以前那个时候谁用什么见？因为会产生这样的过失，所以也不要认为这两者不是其他事物。如果色等事物是外境，那么如何 不是心之外的事物，即是其他事物，因为这两者的定义不一致。如果不是其他事物，那么，一个识有多种形象
English
Just like recalling being poisoned while farming before, it's like recalling being poisoned. Poison and the object-possessing consciousness, as well as the tactile sensation of farming and the object, should be combined like examples. Refuting others to establish self-awareness: Take the four lines starting with "cause" as an example. If one possesses other causes such as destruction, formation, abiding, purification, etc., then since the mind of extremely distant kalpas can be known and seen by clairvoyance, the mind that is near is very clear itself. For example, if one sees a distant needle, one can see a nearby mountain. If someone says: Applying the prepared eye medicine to the eyes allows one to see treasures such as underground vases, but one cannot see the medicine itself. At that time, the eye medicine will be seen, because one can see treasures such as underground vases. Furthermore, in the commentary, the vase would become eye medicine, which is a negation of self-awareness. Therefore, it is clear that this teacher does not even accept the establishment of self-awareness in name without adding distinctions to self-awareness. If self-awareness is accepted, how does consciousness become memory? In response to this question, it is not necessary to say "from being related to the experience of others" etc., it is enough to say "because it is the reason of self-awareness." If it is said that without self-awareness, there is no memory, therefore there will be no experiencing objects, seeing, hearing, etc., then take the four lines starting with "how" as an example. Here, it is not a negation of the objects, seeing, hearing, etc. of the six consciousnesses, because there is no need to negate these. Merely these do not create suffering, because Arhats also have these terms. It is impossible to negate, if one wants to negate, one must negate with scripture and reasoning, if one negates these, then scripture and reasoning will also be negated in the same way. If one negates, there will be faults, because it will become annihilation and exaggeration. Therefore, here one should prevent the thought of grasping as true those objects that have become the cause of suffering. Take the two lines starting with "mind" as an example. Others say: Because there is no external object, the mind is an illusion, form etc. are not other things, who sees what with what at that time before? Because such a fault would arise, one should not think that these two are not other things either. If form etc. are objects, then how is it not other than the mind, that is, it is other, because the definitions of these two are not the same. If it is not other, then, one consciousness has many forms