Tibetan
་སྨྲས་ནས། གཉིས་པོ་གང་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་དཔག །ཅེས་པས་དེ་དག་གིས་དམ་བཅའ་བཤད་ནས། དེ་བསྒྲུབ་པ་ལ། གང་གི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱ་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དག་ལས་གཞན་པའི་མཚན་ཉིད་གཞལ་བར་བྱ་བ་གཞན་ནི་མེད་དོ། ཞེས་པ་སྟེ། རྩ་བའི་མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱ། ཞེས་པའི་དོན་རང་འགྲེལ་གྱིས་གཉིས་པོ་ལས་གཞན་པའི་གཞལ་བྱ་མེད་པ་ལ་དངོས་སུ་སྦྱར་རོ། །དེ་ལྟར་འདིར་ཡང་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས་ཁོ་ན། ཞེས་བཤད་དགོས་ལ། ཁོ་ན་ཞེས་པ་གཉིས་ལས་དོན་གཞན་པའི་ཚད་མ་ཡོད་པ་གཅོད་པའི་གཞན་ལྡན་རྣམས་གཅོད་དོ། །འོ་ན་མངོན་རྗེས་ལས་དོན་གཞན་པའི་ཚད་མ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཞེ་ན། དེ་བསྒྲུབ་པའི་རྟགས་དགོད་པ་ནི། ཚད་མ་ཆོས་ཅན། མངོན་སུམ་ཚད་མ་དང་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་གང་ལས་ཀྱང་དོན་གཞན་པའི་ཚད་མ་མེད་དེ། གཞལ་བྱ་རང་མཚན་དང་སྤྱི་མཚན་གཉིས་ལས་དོན་གཞན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འགོད་པ་ཡིན་ལ། ཚད་མ་མངོན་རྗེས་གཉིས་ལས་དོན་གཞན་དུ་ལོག་པར་རྟོག་པ་ཉིད་བསལ་བྱའི་ལོག་རྟོག་གཙོ་བོ་ཡིན་གྱི། ཚད་མ་གཉི་ག་ཡིན་པའི་ལོག་རྟོག་འབྲེལ་ཆུང་བས་དེའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་ཀྱང་ཚུལ་འདི་ལྟར་བཞེད་ཅིང༌། འཐད་ལྡན་ལས་དེས་ན་གང་ཟག་གི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་པའི་དོན་ལས་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་ཚད་མ་ མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཚད་མ་ལའང་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་དོན་ལས་ཐ་དད་པའི་གཞལ་བྱ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དོ། ཞེས་སྐབས་འདིར་སྦྱོར་བ་འགོད་ཚུལ་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ། །འདིར་ཁ་ཅིག་ན་རེ། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཀྱི་གྲངས་ངེས་ཀྱི་ཚད་མ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་བསྒྲུབ་པ་འདི་ནི་རྒྱུ་ཚོགས་པ་གྲངས་ཚད་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་རུང་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གཞལ་བྱ་གཉིས་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་ཚད་མ་གཉིས་ནི་འབྲས་བུའོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་ཧ་ཅང་མ་བརྟགས་པ་ཆགས་པ་སྟེ། སྤྱི་མཚན་རྒྱུ་ཡིན་པར་སྨྲས་ནས། དེ་མ་ཐག །དོན་བྱེད་ནུས་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། ཞེས་ཤེས་ལྡན་སུ་ཞིག་རྟགས་འགོད་པར་བྱེད། གོང་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་བཤད་མ་ཐག་པའི་རྟགས་སྦྱོར་འདིའི་ཕྱོགས་ཆོས་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་རྟགས་ཀྱི་རྣམ་གྲགས་བཞི་པོ་འདི་དག་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་ཚད་མས་གྲུབ་ལ། ཁྱབ་པ་ནི་ཚད་མ་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་
Chinese
说了之后，哪两个呢？现量和比量。这样他们就说了立宗，为了成立它，因为除了自相和共相的所量之外，没有其他的所量了。这就是说，根本的体性是二所量。自释中将除了这两个之外没有其他的所量直接联系起来。同样，这里也应当说：所量是二，因此量也唯有二。必须这样说，这个“唯有”是遮断除了二之外有其他的量，遮断其他的有。那么，现量比量之外没有其他的量的理由是什么呢？为了成立它而立的因是：量，法。现量和比量之外没有其他的量，因为除了自相和共相之外没有其他的所量。这样安立。量是现量和比量之外的其他，这种颠倒的分别念是所要遣除的主要邪分别念。因为认为是量二者的邪分别念关联较小，因此这样成立。法称论师也这样认为，在《理滴论》中，因此，不是以有境异于有法之人的现量和比量的对境，就不是与它们相异的量，例如错乱的意识。对于量来说，也没有异于现量和比量的所量，这是否定周遍。这里是这样说的安立宗的方式。
English
Having spoken, what are the two? Direct perception and inference. Thus, they stated the proposition, and to establish it, because there is no other object of measurement other than the self-characterized and the general characteristics. That is to say, the fundamental nature is two objects of measurement. The self-commentary directly connects the absence of other objects of measurement other than these two. Similarly, here too, it should be said: Since there are two objects of measurement, there are only two valid cognitions. It must be said that this "only" cuts off the existence of other valid cognitions besides the two, cutting off the others that exist. So, what is the reason why there are no other valid cognitions other than direct perception and inference? The reason for establishing it is: Valid cognition, subject. There is no other valid cognition other than direct perception and inference, because there is no other object of measurement other than the self-characterized and the general characteristics. This is how it is established. The mistaken conception that valid cognition is other than direct perception and inference is the main wrong conception to be eliminated. Because the wrong conception that both are valid cognitions is less relevant, therefore it is established in this way. Acharya Dharmottara also holds this view, and in the Nyayabindu, therefore, that which is not an object different from the objects of direct perception and inference of a person is not a valid cognition different from them, like a deluded consciousness. For valid cognition, there is also no object of measurement different from the objects to be directly perceived and inferred, which is the non-observation of the pervasive. Here, that is how the method of establishing the statement is spoken.
Tibetan
བུའི་གང་ཡང་རུང་བས་མི་ཆོག་གི །གཞལ་བྱ་རང་སྤྱི་གཉིས་ལས་གཞན་པ་མེད་པ་ངེས་པའི་ཚད་མ་དང༌། སྤྱི་མཚན་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལྐོག་གྱུར་ལ་གསར་དུ་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་དང༌། རང་མཚན་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་རང་གི་གཞལ་བྱ་མངོན་གྱུར་ལ་གསར་དུ་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་གཉིས་པོ་དེ་དང་རིམ་པ་བཞིན་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་བཞག་འཇོག་གི་འབྲེལ་ པ་ངེས་པའི་ཚད་མ་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པས་འགྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ་འོག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །ལྷ་དབང་བློ་ལྟར་ན་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཨུཏྤལ་ལ་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་གཉི་ག་ཡིན་པས་སོ་ཞེ་ན། གཉིས་ཡིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་མི་སྲིད་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ། དོན་བྱེད་ནུས་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། ཞེས་དང༌། གཉིས་མ་ཡིན་གྱི་ཡུལ་ཕུང་གསུམ་པ་ཡོད་པར་དོགས་པ་སྤོང་བ་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་ཞེས་པ་གཉིས་དང༌། འདྲ་དང་མི་འདྲ་ཞེས་སོགས་བཞིས་ཕུང་གསུམ་གཉིས་ཀ་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་གྲངས་ངེས་སྤྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འཆད་དོ། །རྒྱན་དང་ཉི་མ་སྦས་པ་སོགས་ལྟར་ན་དོན་བྱེད་ནུས་མི་ནུས་གཉིས་སུ་ངེས་པའང་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ངེས་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་ལ་འཆད་ལ། དེ་དག་གང་གི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱང་རུང༌། རྟགས་འདིའི་ཁྱབ་འབྲེལ་འགྲུབ་པ་ལ་རག་མཚན་དང་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་པ་དང༌། སྤྱི་མཚན་དང་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཆོས་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་པར་འགྲུབ་དགོས་ཀྱི། དེ་ལས་གཞན་དུ་ན་འབྲེལ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལ་རང་མཚན་ཡིན་མིན་གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་ནི་མུན་སྤྲུལ་ལོ། །འོ་ན་སྐྱེས་བུ་མཐོང་བ་འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་སོགས་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པས་རང་མཚན་མ་ཡིན་ཞིང༌། གསལ་བར་སྣང་བས་སྤྱི་མཚན་མ་ཡིན་ལ། རང་འཛིན་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བས་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཉིས་སུ་མ་འདུས་པའི་ཡུལ་གྲུབ་པས་གྲངས་ངེས་ཉམས་སོ་ཞེ་ན་དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་དོན་དམ་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་ མ་བསླད་པའི་བརྡའ་བྱང་གི་སྐྱེས་བུ་གང་གིས་ཀྱང་ཡུལ་དུ་མོས་ཤིག་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། དབང་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་སོགས་ཡུལ་ཡིན་པ་འགོག་པ་ལ་མི་འཆད་པར། སྐྲ་ཤད་སོགས་སུ་སྣང་བ་ཡུལ་ཡིན་པ་འགོག་པ་ནི་སྐྲ་ཤད་དུ་སྣང་བའི་དབང་ཤེས་ལས་ཀྱང་འཁྲུལ་པ་སྟེ། སྐྲ་ཤད་དུ་སྣང་བ་གཞི་མ་གྲུབ་ན་སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པ་མི་སྲད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྲ་ཤད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡུལ་ཡིན་པ་འགོག་པའང་དེ་དང་འདྲའོ། །སྐྲ་ཤད་དུ་སྣང་བ་ཡུལ་
Chinese
任何儿子都不行。衡量对象确定为自相和共相二者之外别无其他的量，以及以共相为所取境，对于自己的衡量对象隐蔽分毫不欺骗的知识，以及以自相为所取境，对于自己的衡量对象显现分毫不欺骗的知识，这两个知识和依次确定量二者的安立关系的量，是由量们的行为所成就的，这将在下文阐述。如天神慧的观点，则不确定为自相和共相二者，如果有人说，比如青莲花就是二者，答：是二者，但为了成立不可能有第三个蕴，因为能起作用和不能起作用的缘故。以及，为了遣除不是二者，而有第三个蕴的顾虑，比如发网等，这两个，以及相似和不相似等四个，是通过遮除第三个蕴二者的方式，来成立总的数决定。如装饰和太阳遮蔽等，确定能起作用和不能起作用二者，也是为了成立确定为自相和共相二者而阐述的。无论以哪一个的观点来看都可以，成立这个标志的周遍关系，必须成立自相和能起作用是周遍相等，以及共相和不能起作用的法是周遍相等，如果不是这样，则没有关系。因此，对于能起作用的事物，说成是自相或者不是自相，这是黑暗中的幻化。那么，对于具有错乱的士夫所见到的知识中显现的发网等，因为不能起作用，所以不是自相，并且因为清晰显现，所以不是共相，并且因为在自证识中显现，所以是境，因此成立了不包括在二者之中的境，所以数决定就破灭了，如果这样说，那么在根识错乱时所显现的发网等，不是胜义的境，因为任何没有被知识所欺骗的名称贤善的士夫，都不会承认或者说它是境的缘故。对于根识错乱时所显现的发网等是境进行遮破，这里不阐述，遮破显现为发网等是境，比显现为发网的根识还要错乱，因为如果显现为发网的基础没有成立，那么对于显现境的错乱就不可能存在。遮破发网的行相是境，也和这相同。显现为发网是境
English
Any son is not acceptable. The valid cognition that ascertains there is nothing other than the two, self-character and general-character, as the object to be measured, and the knowledge that, with the general-character as the object of apprehension, does not deceive one anew with respect to its object to be measured, the hidden, and the knowledge that, with the self-character as the object of apprehension, does not deceive one anew with respect to its object to be measured, the manifest, these two, and the valid cognition that successively ascertains the relationship of the establishment of the two aspects of valid cognition, are accomplished by the actions of the valid cognitions, which will be explained below. According to the view of the god-endowed intellect, it is not ascertained as the two, self-character and general-character, if someone says, for example, a blue lotus is both, the answer is: it is two, but to establish that there is no third aggregate, it is because of being able to perform a function and not being able to perform a function. And, to dispel the concern that it is not two, but there is a third aggregate of objects, such as hairnets, these two, and the four, such as similar and dissimilar, are explained as establishing the general number determination by way of eliminating both the third aggregate. Like ornaments and sun-shades, determining the two, being able to perform a function and not being able to perform a function, is also explained as establishing that it is determined as the two, self-character and general-character. No matter which view is taken, to establish the pervasion relation of this sign, it is necessary to establish that the self-character and being able to perform a function are coextensive, and that the general-character and the dharma of not being able to perform a function are coextensive, otherwise there is no relation. Therefore, to speak of something that is able to perform a function as being either a self-character or not a self-character is a delusion in the dark. So, for the knowledge of a person with a mistaken vision, the hairnet, etc., that appears, is not a self-character because it cannot perform a function, and it is not a general-character because it appears clearly, and because it appears to the self-cognizing consciousness, it is an object, therefore, the object that is not included in the two is established, so the number determination is ruined, if you say that, then the hairnet, etc., that appears to the sense consciousness when it is mistaken, is not a ultimate object, because any person who is a master of terminology and whose knowledge is not corrupted would not acknowledge or call it an object. To refute that the hairnet, etc., that appears to the sense consciousness when it is mistaken is an object, is not explained here, to refute that what appears as a hairnet, etc., is an object, is even more mistaken than the sense consciousness that appears as a hairnet, because if the basis of appearing as a hairnet is not established, then the mistake about the appearing object cannot exist. To refute that the aspect of the hairnet is an object is the same as this. Appearing as a hairnet is an object