Tibetan
་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ལྡོག་པ་ཕུང་གསུམ་པའི་ཚད་མ་མེད་མི་དགོས་སོ། །དེའང་སྤྱིར་རིགས་ཀྱི་གྲངས་ངེས་དང་དངོས་འགལ་གཅོད་པའི་གྲངས་ངེས་དང༌། ལོག་རྟོག་སེལ་བའི་དགོས་པ་ལ་བལྟོས་པའི་གྲངས་ངེས་སོགས་ཆུལ་མང་དུ་ཡོད་པ་ལས། འདིར་ནི་ཕྱི་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་འདིར་གསལ་བྱའི་ལོག་རྟོག་ནི་གཉིས་ཏེ། ཚད་མ་མངོནསུམ་གཅིག་པུར་རྟོག་པ་དང༌། ཚད་མ་མངོན་རྗེས་གང་ལས་ཀྱང་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཚད་མ་གསུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པར་ལོག་པར་རྟོག་པའོ། །འདིར་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་བསྒྲུབས་པས་ལོག་རྟོག་དེ་གཉི་ག་སེལ་ཚུལ་ནི། ཚད་མ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་གྲུབ་པས་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གཅིག་པུར་ལོག་པར་རྟོག་པ་སེལ། མངོན་སུམ་ལས་ཀྱང་དོན་གཞན་རྗེས་དཔག་ལས་ཀྱང་དོན་གཞན་པའི་ཚད་མ་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་ཡོད་པ་མ་ཁེགས་ན་གྲངས་ངེས་ཉམས་པས་དེ་ཁེགས་དགོས་ཤིང༌། དེ་ཉིད་ཁེགས་པ་ ན་གྲངས་མང་པོར་རྟོག་པའི་ལོག་རྟོག་སེལ་ལོ། །དེའང་གྲངས་ངེས་འགྲུབ་པ་ལ་སྤྱིར་གཉིས་ཡིན་ཁེགས་དགོས་པའི་ངེས་་མེད་དེ་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་དུ་གྲངས་ངེས་བྱེད་ཀྱང༌། ཁམས་ལྷག་མ་བཅུ་བདུན་པོ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་སོགས་པ་མང་དུ་ཡོད་ཀྱང༌། འདིར་གཉིས་ཡིན་ཁེགས་པའང་དགོས་ལ་གཉིས་མ་ཡིན་འགོག་པ་ནི་ལོག་རྟོག་སེལ་བའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཞིང་དེའང་ལྡོག་པ་ལ་མ་ཡིན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་ཡིན་ཏེ། མངོན་རྗེས་གང་ལས་ཀྱང་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཚད་མ་མེད་པའི་དོན་ནོ། །དེས་ན་འདིར་མངོན་རྗེས་གང་ལས་ཀྱང་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཚད་མ་བྱུང་ན་གྲངས་ངེས་འཇིག་པ་ཡིན་གྱི་དེ་གཉིས་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ལྡོག་པ་ཕུང་གསུམ་པ་ཚད་མའི་ལྡོག་པ་དང༌། ལྷ་སྤྱིན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚད་མ་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚད་མ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་འདིའི་གྲངས་ངེས་འཇིག་པ་མ་ཡིན་པས་ཚུལ་དེ་ནི་བྱིས་པའི་ལོག་རྟོག་གོ །འདིར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཆ་པ་ན་རེ། མངོན་རྗེས་གཉིས་ངོ་བོ་ཐ་དད་དམ་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་དམ། ལྡོག་པ་ཐ་དད་གང་ཡིན་ཞེས་བརྟགས་ནས། ངོ་བོག་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཡིན་གྱི། དང་པོ་གཉིས་མ་ཡིན་ལ། ངོ་བོ་གཅིག་པའི་རྒྱུ་མཚན་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། མངོན་སུམ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པར་ཐལ། རང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར། བྱེ་བྲག་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ན་སྤྱི་དང་ངོ་བོ་གཅིག་དགོས་པས་ཁྱབ་པ་ གྲུབ་པོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ངོ་བོ་ཐ་དད་དང་ལྡོག་པ་ཐ་དད་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་
Chinese
任何也不是的相违第三品的量不存在是不可以的。那也是，总的来说，有种类的数量决定和断除事物相违的数量决定，以及观待遣除邪分别的必要等的多种方式，这里是后者。对此，这里所要阐明的邪分别是两种：认为量唯有现量，以及邪分别认为存在从量现量和比量任何一个之外的其他义的第三量等。在此，通过成立量的数量决定而遣除那两种邪分别的方式是：由于成立量决定为二，因此成立存在比量，所以遣除唯有现量的邪分别。如果未遮破从现量之外的其他义，也从比量之外的其他义的第三品量存在，则数量决定会损坏，因此必须遮破它，那本身被遮破 就会遣除认为数量众多的邪分别。那也是，在成立数量决定上，一般需要遮破是二的无定，虽然在十八界中作数量决定，但剩余的十七界全部都是法界之故。类似那样的有很多，但在此，既需要遮破是二，遮止不是二的，是遣除邪分别的主要，那也是在相违上是否定的体性上是肯定的，意思是说不存在从现量和比量任何一个之外的体性各异的量。因此，在此，如果出现从现量和比量任何一个之外的体性各异的量，则数量决定会坏灭，但是那二者任何也不是的相违第三品是量的相违，以及自在天的续部的量，供施的续部的量等等，不会以此损坏此处的数量决定，所以那种方式是孩童的邪分别。在此，善知识恰巴说，现量和比量二者是体性各异还是一个遮破的各异，还是相违各异，经过观察后，体性是一个，相违是各异的，而不是前二者，体性是一个的理由是，比量有法，与现量体性是一个，因为亲身经历的自证现量与体性是一个的缘故。如果与差别体性是一个，则与总的体性必须是一个，因此周遍 成立哦，这样说。
English
It is not permissible for a third category of valid cognition that is neither of the two to not exist. That is, in general, there are many ways of determining number, such as determining the number of types, determining the number of contradictory objects, and determining the number based on the need to eliminate wrong conceptions. Here, it is the latter. In this case, the wrong conceptions to be clarified here are two: the conception that valid cognition is only direct perception, and the wrong conception that there is a third valid cognition, such as a valid cognition that is different from both direct and inferential cognition. Here, the way to eliminate those two wrong conceptions by establishing the determination of the number of valid cognitions is: since it is established that the number of valid cognitions is two, it is established that inferential cognition exists, so the wrong conception that there is only direct perception is eliminated. If the existence of a third category of valid cognition that is different from direct perception and also different from inferential cognition is not refuted, then the determination of number will be damaged, so it must be refuted, and when that itself is refuted, the wrong conception of conceiving of many numbers is eliminated. That is, in order to establish the determination of number, it is generally necessary to refute the uncertainty of being two, although the number is determined in the eighteen elements, but all of the remaining seventeen elements are the element of dharma. There are many such things, but here, it is necessary to refute being two, and preventing not being two is the main thing in eliminating wrong conceptions, and that is affirmative in the nature of negation with respect to contradiction, meaning that there is no valid cognition that is different in nature from both direct and inferential cognition. Therefore, here, if a valid cognition that is different in nature from both direct and inferential cognition arises, then the determination of number will be destroyed, but the third category of contradiction that is neither of those two is the contradiction of valid cognition, and the valid cognition of the tantra of Ishvara, the valid cognition of the tantra of offering, etc., will not destroy the determination of number here, so that way is a child's wrong conception. Here, the virtuous friend Chapa says, after examining whether the two, direct and inferential cognition, are different in nature or the same, or different in negation, or different in contradiction, the nature is one, and the contradiction is different, but not the first two, the reason why the nature is one is that the subject, inferential cognition, is the same in nature as direct perception, because the self-awareness direct perception experienced personally is the same in nature. If it is the same in nature as the particular, then it must be the same in nature as the general, so the pervasion is established, he says.
Tibetan
གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་ཅེས་བྱ་བ་སྔ་མ་དག་ཁས་ལེན་པ་ནི་མི་རིགས་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ལ། བུམ་པ་ཆོས་ཅན། བུམ་མ་ཡིན་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་པར་ཐལ། གཟུགས་ཕུང་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར། མི་རྟག་པ་ཆོས་ཅན། རྟག་པ་དང་ངོ་གཅིག་པར་ཐལ། རང་ལ་བདག་རྣམ་པར་བཅད་པ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་དུ་མ་ཞིག་གིས་མ་ངེས་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་མཆོག་ཏུ་རྩེང་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་བོ། །འདིར་རྩ་བའི་རྟགས་སྦྱོར་འགོད་པ་ནི་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་སོང་བའི་སྦྱོར་བ་འགོད་ཚུལ་དགོས་པས་དེ་ཇི་ལྟར་བྱེད་དཔྱད་པ་གལ་ཆེ་བ་ཡིན་གྱི། གང་རུང་རུང་གི་སྦྱོར་བ་ནི་བླུན་པོའི་འཇུག་པའོ། །དེ་ལ་ཕལ་ཆེ་བ་དག་ཚད་མ་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་ཏེ། གཞལ་བྱ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཅི་འདི་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་སྨྲའམ། འོན་ཏེ་ལྟར་སྣང་ཡིན། ཕྱི་མ་ནི་ཁྱེད་རང་ཡང་མི་འདོད་དོ། །དང་པོ་ལྟར་ན་འདིའི་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་གཉིས་པོ་དེར་ངེས་ཏེ་ཞེས་འགོད་དོ་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་བཀོད་ན་ཅིར་འགྱུར།ཤེས་བྱ་ཙམ་སྒྲ་རྟག་མི་རྟག་རྩོད་པའི་སྐབས་ཀྱི་རྩོད་གཞི་ཆོས་ཅན་མིན་ལ། ཕྱོགས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་བྱས་པས་རྟགས་ཡང་དག་ ཏུ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྔ་མ་ལའང་ཇི་ལྟ་བར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཚད་མ་གཉིས་སུ་ངེས་པ་སྐབས་འདིར་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་གཞལ་བྱ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འགོད་དོ་ཞེ་ན། སྒྲ་ཆོས་ཅན་ཁྱོད་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་ན་ཅིར་འགྱུར། ཁྱོད་ཅེས་པ་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལ་བྱ་དགོས་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་བཟུང་བ་དང་དོན་འདྲའོ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། ཁྱོད་ཅེས་པ་ཚད་མ་ལ་བྱ་དགོས་པས་ཡང་ཕྱོགས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞུང་ལ་རང་གི་དམ་བཅའ་བསྒྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་དེ་ལྟར་བཀོད་ཀྱང་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་ཁས་ལེན་ཅི་དགོས་སྙམ་ན་ནི། རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལ་རྟགས་ཡང་དག་དང་ཡང་དག་མ་ཡིན་པ་གང་རུང་ཡིན་མི་དགོས་སོ་ཞེས་དངོས་འགལ་ལ་ཕུང་གསུམ་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་ལ་རྩ་སྦྱོར་འདི་ལྟར་བཀོད་ཀྱང་རྟགས་ཡང་དག་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཁས་བླངས་ནས། གཞུང་འོག་མ་དག་སྦྱོར་
Chinese
上面已经说过，承认遮止一法的差别是极不合理的。例如，瓶子，应是所立宗，与非瓶子本体应是一，因为与色蕴本体是一。无常法，应是所立宗，与常法本体应是一，因为与自性有法分别的本体是一，等等，用很多这样的理由也不能确定，因为理由太牵强了。因此，那二者不可能成立本体是一。这里写根本的论式，是因为需要写出成为正确因的论式写法，所以研究如何做很重要，随随便便的论式是愚人的行为。其中大多数都确定为量和现量、比量两种，因为所量确定为自相和共相两种，他们这样说。难道这是说正确的因吗？还是说是相似因？后者你们自己也不愿意承认。如果是前者，那么这里的想要了解的法是什么？如果是所知法，就写道：所知法，确定是那两种量。如果这样说，那么，所知法，声音是无常的，如果这样写成论式来成立声音是无常的，会怎么样呢？仅仅是所知法，不是声音是常还是无常争论时的争论处所立宗，而且把宗作为所要成立的法，这样就和正确的因相违背了。如果这样说，那么，对于前面也应该同样说，难道确定为两种量，在这里不是所要成立的吗？或者说，量，应是所立宗，你确定是现量和比量两种，因为你的所量确定为自相和共相两种，如果这样写，那么，声音，应是所立宗，你不是无常的，因为你不是所作，如果这样写会怎么样呢？你这个词必须指所立宗声音，所以和把声音作为所要成立的无常法意思相同。如果这样说，那么，这里也同样，你这个词必须指量，所以也变成了把宗作为所要成立的法。如果认为，对于经论，即使那样写成立自己立宗的论式，也不需要承认是正确的因，那么，对于作为因的，不一定是正确的因和不是正确的因，这样就变成了必须承认相违的事物有三种情况，而且即使这样写根本的论式，也承认遍是错误的因，然后，下面的经文
English
It has already been said above that admitting the difference of negating one thing is extremely unreasonable. For example, a pot, should be the subject of the proposition, its essence should be the same as a non-pot, because its essence is the same as the form aggregate. Impermanent phenomena, should be the subject of the proposition, its essence should be the same as permanent phenomena, because its essence is the same as the self-nature that is separated, and so on. Many such reasons cannot be determined, because the reasons are too far-fetched. Therefore, those two cannot be established as having the same essence. Here, the root argument is written because it is necessary to write the way to write an argument that has become a correct reason, so it is very important to study how to do it, and a random argument is the behavior of a fool. Most of them are determined to be two kinds of valid cognition, perception and inference, because the object to be measured is determined to be two kinds, self-characteristic and general-characteristic, they say. Is this saying a correct reason? Or is it saying a similar reason? You yourself do not want to admit the latter. If it is the former, then what is the phenomenon that you want to understand here? If it is the knowable phenomenon, then write: Knowable phenomenon, it is certain that it is those two kinds of valid cognition. If you say that, then, knowable phenomenon, sound is impermanent, if you write it like this to establish that sound is impermanent, what will happen? Just the knowable phenomenon is not the subject of the debate when sound is permanent or impermanent, and because the proposition is taken as the dharma to be established, it contradicts the correct reason. If you say that, then, the same should be said for the former, is it not the case that being determined as two kinds of valid cognition is not what is to be established here? Or, valid cognition, should be the subject of the proposition, you are determined to be two kinds, perception and inference, because your object to be measured is determined to be two kinds, self-characteristic and general-characteristic, if you write it like this, then, sound, should be the subject of the proposition, you are not impermanent, because you are not produced, what will happen if you write it like this? The word 'you' must refer to the subject of the proposition, sound, so it has the same meaning as taking sound as the impermanent dharma to be established. If you say that, then, here too, the word 'you' must refer to valid cognition, so it also becomes taking the proposition as the dharma to be established. If you think that, for the scriptures, even if you write the argument to establish your own proposition like that, you don't need to admit that it is a correct reason, then, for what is taken as a reason, it is not necessarily a correct reason and not a correct reason, so it becomes necessary to admit that there are three situations of contradictory things, and even if you write the root argument like this, you also admit that it is pervasively a wrong reason, and then, the following scriptures.