Tibetan
བ་འདིའི་ཕྱོགས་ཆོས་དང་ཁྱབ་པའི་ཚུལ་སྒྲུབ་པར་སྨྲས་ན་རང་ཚིག་འགལ་བ་དང༌། ཚུལ་གསུམ་ཚང་པའི་རྟགས་ཡིན་ཀྱང་རྟགས་ཡང་དག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། ཐལ་སྦྱོར་དང་རྟགས་སྦྱོར་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་སྦྱོར་བ་འགོད་ཚུལ་དང༌། རྟགས་སྦྱོར་ལ་རྟགས་ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་སྦྱོར་བ་འགོད་ཚུལ་དུ་སྦྱོར་བ་འགོད་པ་པོ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་འཆེ་བ་བོད་མིན་ པ་འཕགས་ཡུལ་གྱི་ཕྱི་ནང་གི་རྟོག་གེ་པ་སུ་ལའང་མེད་དོ། །ཚད་མ་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ། གཞལ་བྱ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་བཀོད་པ་དེའི་ཕྱོགས་ཆོས་ཚད་མ་གང་གིས་འགྲུབ་པ་འཆད་པ་ན། སྔ་མ་དག་ཕལ་ཆེ་བ་ན་རེ་གློ་ལ་ཡུལ་གསལ་བར་སྣང་བ་དང་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་སོགས་ཤུགས་ལ་རྟོགས་པའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་འགྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་ནའང་དོན་བྱེད་ནུས་མི་ནུས་གཉིས་སུ་ངེས་པ་སོགས་ཀྱི་རྟགས་རྣམས་ནི་ཐ་སྙད་འབའ་ཞིག་སྒྲུབ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བརྟག་པར་བྱ་སྟེ་འདི་ལྟར་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་དོན་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེ་ལྟ་བུས་གྲུབ་ན་རང་སྤྱི་གཉིས་མ་ཡིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་གྱི་དོན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་རང་རིག་དེ་དག་གིས་གཅོད་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ཡང་འདོད་ན་ཡུལ་གསལ་བར་སྣང་བའི་བློ་ཉམས་མྱོང་གི་རང་རིག་གིས་ཡུལ་མི་གསལ་བར་སྣང་བའི་བློའི་སྣང་བ་དངོས་ཤུགས་གང་ལའང་མ་གཞལ་ཞིང༌། དེ་མིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་དངོས་ཤུགས་གང་ལའང་མ་བཅད་ལ། ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་འདྲ་ན་ཚུལ་ཇི་ལྟར་གཉིས་མིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པར་བྱེད། རིགས་དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་བལྟོས་ནས་གཉི་གའི་བྱེད་པས་གཅོད་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། རང་རིག་དེ་གཉི་གའི་བྱེད་པས་ཀྱང༌། ཡུལ་གསལ་བར་སྣང་བ་དང་མི་གསལ་བར་སྣང་བའི་སྣང་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་པར་ཤུགས་ལ་གྲུབ་ཅིང༌། གཉིས་མེད་པའི་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། གཉིས་པོ་དེ་མིན་པའི་སྣང་ཚུལ་ཕུང་གསུམ་པ་ཡོད་པའི་སྒྲོ་འདོགས་ཇི་ལྟར་གཅོད། དེ་གཅོད་ན་ནི་གྲངས་ཅན་སོགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཚད་མ་གཉིས་ཕན་ཚུན་བལྟོས་པའི་གཉི་གའི་བྱེད་པས་མངོན་རྗེས་མིན་པའི་ཚད་མ་ཕུང་གསུམ་པ་ཡོད་པའི་དོན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་དགོས་པར་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མཚུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱང་པན་གྱིས་ཀྱང་ལ་མགོར་དུ་བ་འཕྱུང་པ་རྒྱང་ནས་མཐོང་བ་དེ་ལས་ལ་མགོར་མེ་
Chinese
如果说要成立这个“有”的方面法和周遍的方式，就会变成自相矛盾。即使是具足三相的因，也必须说它不是真正的因。并且，无论是推论式还是因式，都没有提出既非推论式也非因式的论式的方法。对于因式，也没有提出既非真正因也非似因的论式的方法。像这样主张自己能提出论式的人，在非藏族地区，无论是印度的内道还是外道论师中，都没有。为了成立量是现量和比量两种，如果陈述所量是自相和共相两种，那么要解释用哪个量来成立它的方面法。以前的大多数人说，对于心中显现的境清晰和不清晰等，是通过自证现量来成立的。即使如此，对于确定有作用和无作用两种等因，也只是成立名称而已。应该考察，像这样，如果通过这样的自证现量来成立确定为自相和共相两种的意义，那么就必须用这些自证来断除并非自相和共相两种的第三种意义的增益。如果也这样认为，那么体验境清晰显现的心的自证，无论是直接还是间接，都没有衡量境不清晰显现的心的显现，也没有断除除此之外的任何直接或间接的增益。另一个也是如此，那么如何断除并非两种的第三种的增益呢？如果说这两种互相依赖，通过两者的作用来断除，那么自证这两者的作用，也只是间接成立了境清晰显现和不清晰显现两种显现方式的存在，
English
If one were to say that one is establishing the property-of-the-subject and pervasion of this "existent," it would become self-contradictory. Even if it is a sign that possesses the three modes, one would have to say that it is not a valid sign. Furthermore, there is no way to formulate an argument that is neither a consequence nor a sign-argument, and for a sign-argument, there is no way to formulate an argument that is neither a valid sign nor a pseudo-sign. Such a claim by someone who formulates arguments, that they can do this, is not found among any logicians, internal or external, in non-Tibetan regions of India. To establish that valid cognition is definitively two, perception and inference, if one posits that the object to be cognized is definitively two, self-character and general-character, then when explaining by which valid cognition its property-of-the-subject is established, most of the former ones say that the meaning is accomplished by self-awareness perception, which implicitly understands things like the appearance of clarity and the appearance of non-clarity of an object in the mind. Even so, they say that signs such as the determination of the ability or inability to perform a function are merely establishing a name. It should be examined: if the meaning definitively two, self-character and general-character, is established by such a self-awareness perception, then those self-awarenesses must sever the imputation of a third meaning that is not self-character and general-character. If one also asserts that, then the self-awareness of the experience of a mind that appears clearly does not measure, either directly or indirectly, the appearance of a mind that appears unclearly, nor does it sever any imputation other than that, either directly or indirectly. And if the other is also like that, then how does it sever the imputation of a third thing that is not two? If you say that these two types rely on each other and sever it through the action of both, then the self-awareness, through the action of both, implicitly establishes that there are two ways of appearing, the appearance of clarity and the appearance of non-clarity,
Tibetan
ཡོད་པར་གསར་དུ་རྟོགས་པའི་བློ་སྐྱེས་པ་དེ་ལ་ཁོ་རང་གིས་རྗེས་དཔག་གི་ཐ་སྙད་མ་ཐོགས་ཀྱང་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཡིན་ཞིང༌། དེ་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཚད་མས་ཀྱང་ཚད་མ་མངོན་སུམ་གཅིག་པུ་ཡིན་པའི་དོན་གྱི་སྒྲ་འདོགས་ཤུགས་ལ་གཅོད་དགོས་པར་མཚུངས་པས། ཚད་མའི་གྲངས་དང་ཡུལ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པའི་དོན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་ཐམས་ཅད་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་བཅད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ནི་ལེགས་པར་བརྟགས་ན་གཞན་རྣམས་ལའང་མཚུངས་པས། མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་འབྲས་བུ་ལོག་པར་རྟོག་པ་སྟེ་མངོན་སུམ་ལེའུས་བསལ་བར་བྱ་བའི་ལོག་རྟོག་བཞི་གའི་དོན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་བཅད་ཟིན་པར་ཐལ་བས། རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ན་ཐ་སྙད་འབའ་ཞིག་བསྒྲུབ་པས་ཁྱབ་པར་སྨྲ་དགོས་པ་ལ་ཐུག་པར་འགྱུར་རོ། །རྒྱང་པན་གྱི་རྒྱུད་ལ་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་མེད་ན་གྲངས་ཅན་དང་བྱེ་བྲག་པའི་རྒྱུད་ལ་ཤེས་པ་བདེ་སྡུག་གང་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བས་ དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་ནི་བླུན་པོའི་གཏམ་མོ། །རང་རིག་གཉིས་པོ་དེས་སྣང་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་པར་ཤུགས་ལ་གྲུབ་ཅིང༌། སྣང་ཚུལ་གཉིས་པོ་དེ་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་སྣང་ཚུལ་ནམ་ཡང་མ་དམིགས་པས་གཉིས་མ་ཡིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་མེད་པར་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་སྣང་ཚུལ་གཉིས་མ་ཡིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལས་མེད་པར་གྲུབ་པ་གསལ་བར་སྨྲས་ཀྱི་རང་རིག་གིས་གཉིས་མིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་མེད་པར་གྲུབ་པར་ག་ལ་འགྱུར། གཉིས་མིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་ཡོད་པའི་སྒྲོ་འདོགས་རང་རིག་གིས་མ་བཅད་པར་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་རང་རིག་གིས་འགྲུབ་པའི་གོ་སྐབས་ག་ལ་ཡོད་དེའི་ཕྱིར་རི་བོང་གི་ཅལ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དེ་ལ་འདིར་ཁོ་ནའི་ཚིག་དངོས་སུ་མེད་ཀྱང་ཁོང་ན་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་ངེས་སུའང་ཁོ་ན་སྨོས་ལ། ཀུན་ལས་བཏུས་ཀྱི་རྩ་བ་ལ་མེད་པ་རང་འགྲེལ་གྱིས་སྨོས་ཤིང༌། འགྲེལ་བཤད་ལས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འགྲེལ་པར་ངེས་པར་བཟུང་བ་མཛད་དེ་གཉིས་པོ་དག་ཁོ་ནའོ་ཞེས་སོ། །ངག་ནི་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁོ་ནའི་སྒྲ་མེད་ཀྱང་དེའི་དོན་འཐོབ་བོ། །དེ་ལྟར་ངག་འདིས་ཚད་མ་གཉིས་དག་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བསྒྲུབས་སོ། །གཉིས་པོ་དེ་དག་ཅི་ཞིག་དག་ཅེས་དོགས་པའི་དྲི་བའི་སྐབས་ལ་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག །ཅེས་པའོ། ཞེས་སོགས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེ་དག་གི་དོན་བསྡུས་ན་ཀུན་ལས་བཏུས་ཀྱི་མདོའི་ཚིག་གི་དོན་འདི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ཚད་མ་དག་ནི་ གཉིས་ཁོ་ན། སྟེ་ཞེས
Chinese
对于新产生的认识，即使他自己没有使用“比量”这个词语，也是比量 प्रमाण (pramāṇa, 量) 。同样，体验自证现量 प्रमाण (pramāṇa, 量) 也必须通过强调来断除“量 प्रमाण (pramāṇa, 量) 只是现量”这种说法。因此，对于量 प्रमाण (pramāṇa, 量) 的数量和对境的错误认识，所有这些概念上的错误都会被自证现量 प्रमाण (pramāṇa, 量) 所破除。如果仔细考察，这对于其他情况也同样适用。因此，现量的定义是错误地认为结果，即现量章节需要排除的四种颠倒认知的概念性错误，都已经被自证现量 प्रमाण (pramāṇa, 量) 所破除了。如果前提正确，那么就必须说它仅仅证明了名称，这就成了必然的结论。如果外道没有比量 प्रमाण (pramāṇa, 量) ，那么数论派和胜论派的相续中就不会有任何苦乐的感受。 如此说来，真是愚蠢的言论啊！这两个自证已经暗示了两种显现的存在。由于从未观察到任何既非这两种显现又非其他任何事物的对境显现，因此可以确定不存在非二的第三蕴。如果有人说，那么，从没有观察到非二的第三蕴的标志可以清楚地表明它不存在，但自证怎么能证明非二的第三蕴不存在呢？在自证没有破除非二的第三蕴存在的执着之前，自证又怎么可能有机会确定数量为二呢？因此，这只不过是兔子的角而已。虽然这里没有明确使用“仅仅”这个词，但它隐含在其中。在《释量论》中也提到了“仅仅”，而在《摄类学》的根本颂中没有提到，但在自释中提到了。在注释中，作者明确地强调了这一点，说“这两个是仅仅”。语言本身就具有完全排除其他事物的能力，因此即使没有“仅仅”这个词，也能表达这个意思。因此，这句话证明了量 प्रमाण (pramāṇa, 量) 只有两个。当有人怀疑这两个是什么时，应该这样回答：现量和比量。正如等等所说。如果总结这些话的含义，那么《摄类学》的根本颂的含义可以这样理解：量 प्रमाण (pramāṇa, 量) 仅仅是两个，即
English
Even if he himself does not use the term "inference" for the newly arising mind of realization, it is still inference प्रमाण (pramāṇa, measure). Similarly, experiential self-awareness direct perception प्रमाण (pramāṇa, measure) must also forcefully cut off the assertion that " प्रमाण (pramāṇa, measure) is only direct perception." Therefore, all conceptual errors regarding the number and object of प्रमाण (pramāṇa, measure) will be refuted by self-awareness direct perception. If examined carefully, this also applies to other cases. Therefore, the definition of direct perception is the erroneous belief that the result, i.e., the conceptual errors of the four inverted perceptions to be eliminated by the chapter on direct perception, have already been refuted by self-awareness direct perception. If the premise is correct, then it must be said that it only proves the name, which becomes an inevitable conclusion. If the non-Buddhists do not have inference प्रमाण (pramāṇa, measure), then there will be no experience of pleasure or pain in the continuum of the Samkhyas and Vaisheshikas. To say so is foolish talk! These two self-awarenesses have implicitly established the existence of two appearances. Since no object appearance that is neither of these two appearances nor anything else has ever been observed, it can be determined that there is no non-dual third aggregate. If someone says, then, from the sign of not observing the non-dual third aggregate, it is clearly stated that it does not exist, but how can self-awareness prove that the non-dual third aggregate does not exist? Before self-awareness has refuted the clinging to the existence of the non-dual third aggregate, how can self-awareness have the opportunity to determine the number as two? Therefore, it is only a rabbit's horn. Although the word "only" is not explicitly used here, it is implicit in it. The word "only" is also mentioned in the Pramāṇavārttika, but it is not mentioned in the root verses of the Abhidharmasamuccaya, but it is mentioned in the auto-commentary. In the commentary, the author explicitly emphasized this point, saying, "These two are only." Language itself has the ability to completely exclude other things, so even without the word "only," it can express this meaning. Therefore, this statement proves that there are only two प्रमाण (pramāṇa, measure). When someone doubts what these two are, the answer should be: direct perception and inference. As stated in etc. If we summarize the meaning of these words, then the meaning of the root verses of the Abhidharmasamuccaya can be understood as follows: प्रमाण (pramāṇa, measure) are only two, that is,