Tibetan
ར་རོ། ཞེས་པའི་བར་རོ། །དོན་དམ་ཞེས་སོགས་ཤློ་ཀ་འདི་རྒྱན་གྱིས་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་དུ་བྱས་ལ། དེའི་དོན་ཡང་ཡ་མཱ་རིས་བཤད་པ་ལྟར་གྲངས་ངེས་བསྒྲུབ་པའི་ཞར་བྱུང་ལ་མདོ་སྡེ་པའི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་བཤད་པའི་དོན་ཏེ། རྒྱལ་བ་ཅན་ཀྱང་དོན་དེ་དང་འདྲ་བར་སྣང་ངོ༌། །ཉི་མ་སྦས་པས་དངོས་སུ་རིག་བྱེད་གསང་བའི་མཐའ་སྨྲ་བའི་རྩོད་ལན་ལ་སྦྱར་ཡང་རྩོད་པ་དེའང་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་ངེས་པར་བསྒྲུབ་པའི་རྟགས་གོང་དུ་བཤད་པ་དག་གི་ཁྱབ་པ་ལ་རྩོད་པར་སྣང་བས། གཞུང་འདི་རྟགས་དེ་དག་གི་ཁྱབ་སྒྲུབ་ལ་སྦྱོར་བ་འགྲེལ་པ་དེའི་ལུགས་སོ། །ལྷ་དབང་བློས་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཉིད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ། དོན་དམ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང༌། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ཞེས་བཤད་པའི་དོན་ནི། དོན་བྱེད་ནུས་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། ཞེས་སོགས་རྟགས་བཞི་བཀོད་པའི་དོན་བསྡུར་སྦྱོར་བ་ལ་ཤིན་ཏུ་གསལ་ཞིང༌། གཞུང་གི་དགོངས་པ་ལའང་ཤིན་ཏུ་འགྲིག་གོ །གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་ནུས་མེད་ན། ཞེས་བྱ་བ་ནས། དེ་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་ཕྱིར་རོ། ཞེས་པའི་བར་ནི་དོན་དམ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་བཤད་པ་སོགས་ལ་རྩོད་པའི་ལན་ནོ། །དོན་བྱེད་ནུས་ན་རང་མཚན་དང་མི་ནུས་པའི་གཞལ་བྱ་ལ་སྤྱི་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་པ་དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ། ཐོག་མར་སྤྱི་མཚན་ཡིན་ན་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པས་ཁྱབ་པར་བསྒྲུབ་པ་ནི། བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་དེ་དངོས་མིན། ཞེས་པ་ནས། ངོ་བོ་ལས་གཞན་སྣ་བ་མེད། ཅེས་པའི་བར་རོ། །དེ་ལ་ལྷ་དབང་བློས་གཞུང་དེ་དག་སྤྱི་མཚན་དངོས་ མེད་དུ་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་བརྒྱད་དུ་བྱས་ནས་འཆད་ལ། རྒྱན་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་རིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་བཞིར་བྱས་ནས་འཆད་དོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ཞེས་སོགས་ཤློ་ཀ་གཅིག་གིས་རིགས་པ་དེ་དག་གིས་གྲུབ་པའི་དོན་བསྡུ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་བཟློག་ནས་དོན་བྱེད་ནུས་པ་སོགས་ཡིན་ན་རང་མཚན་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་སྟོན་པ། ཇི་སྐད་བཤད་ལས་བཟློག་གང་ཡིན། ཞེས་པ་གཉིས་སོ། །སྤྱི་མཚན་དངོས་པོར་མེད་ཀྱང་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་བྱེད་པའི་ཚུལ་སྟོན་པ། དངོས་དང་དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་ལ། ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་ལྟར་གཞལ་བྱ་གཉིས་པོ་དེའི་ནང་ནས་སྐྱེས་བུས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་བསྒྲུབ་པའི་དོན་བྱེད་པ་ནི་རང་མཚན་ཁོ་ན་ཡིན་ཞིང༌། ཚད་མ་གཉི་གའང་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གྱི་མཐར
Chinese
到此为止是“惹若”之间的内容。其中，“真实”等偈颂，是由庄严论作为中间过渡的偈颂。其含义也如雅玛日所说，在成就数量确定的同时，顺便阐述了经部宗的二谛体系，这是通过中间过渡的偈颂所阐述的意义。胜者禁行者也似乎与此意相同。虽然“太阳隐藏”实际上是针对声称吠陀秘密究竟的辩论的反驳，但该辩论也似乎是在争论上述用于确立所量为二的标志的周遍性。因此，这部论典是将这些标志应用于周遍性的论证，这是该注释的观点。天自在能够成办事情的特性等，与自身的特性等相关联。“什么是真实的成办事情的能力？”等也应与此相关联。所说的意义是：因为能够和不能成办事情，所以列举了四个标志，其意义在对比结合时非常清晰，并且与论典的意图也非常一致。如果一切都无能为力，从“如果一切都无能为力”到“因为依赖于它的反面”之间，是对“真实”等所说的成办事情的能力真实存在等的反驳。为了详细论证如果能够成办事情，则周遍于自相，而不能成办事情的所量则周遍于共相，首先论证如果是共相，则周遍于不能成办事情，即从“因为是所说之境，所以它不是实物”到“没有与本体不同的其他种类”之间。对此，天自在将这些论典分为八种用于论证共相非实物的理证方式进行讲解，而庄严论及其追随者则分为四种理证方式进行讲解。因此，“因此，它”等一个偈颂是总结了通过这些理证方式所成立的意义，而从反面说明如果能够成办事情等，则周遍于自相，即“什么是与所说相反的”，这是两个偈颂。虽然共相不是实物，但说明了通过所依进行区分的方式，即“实物和非实物两者”。这样，在这两种所量之中，能够成办补特伽罗所希望成就的事情，唯有自相，并且两种量也都是以所量自相为究竟。
English
That's the end of "Ra ro." The verse beginning with "Ultimately" is used by Ornament as an intermediate verse. Its meaning, as explained by Yamaari, is that in the process of establishing a definite number, the two truths of the Sautrāntika school are explained as a side effect, which is the meaning explained by the intermediate verse. Jina-cakra also seems to have a similar meaning. Although "the sun is hidden" is actually applied to the refutation of the argument that claims the ultimate secret of the Vedas, that argument also seems to be arguing about the pervasiveness of the signs mentioned above for establishing that the object of measurement is two. Therefore, this treatise applies those signs to the establishment of pervasiveness, which is the view of that commentary. The characteristic of being able to accomplish things, etc., by the power of the gods, is related to one's own characteristics, etc. "What is the ultimate ability to accomplish things?" etc., should also be related to this. The meaning of what is said is: because of being able and unable to accomplish things, the meaning of arranging the four signs is very clear in the comparison and combination, and it is also very consistent with the intention of the treatise. If everything is powerless, from "If everything is powerless" to "because it depends on its opposite," is the refutation of what is said in "Ultimately," etc., that the ability to accomplish things exists ultimately. In order to extensively establish that if one is able to accomplish things, it pervades the self-characteristic, and the object of measurement that is unable to accomplish things pervades the general characteristic, first it is established that if it is a general characteristic, it pervades the inability to accomplish things, i.e., from "Because it is the object of expression, it is not a real thing" to "There is no other kind different from the entity." On this, Lha-wang-lo explains those treatises by dividing them into eight kinds of reasoning methods for establishing that general characteristics are not real things, while Ornament and its followers explain them by dividing them into four kinds of reasoning methods. Therefore, "Therefore, it" etc., one verse summarizes the meaning established by those reasoning methods, and from the opposite, it shows that if one is able to accomplish things, etc., it pervades the self-characteristic, i.e., "What is the opposite of what is said," these are two verses. Although the general characteristic is not a real thing, it explains the way of distinguishing through the basis, i.e., "Both real and unreal things." Thus, among those two objects of measurement, the one that is able to accomplish the things that the person desires to accomplish is only the self-characteristic, and both valid cognitions also ultimately end with the object of measurement, the self-characteristic.
Tibetan
་ཐུག་པ་ཞིག་དགོས་པ་དང༌། དེ་ལྟ་ནའང་རྗེས་དཔག་ནི་ཡོངས་སུ་བཅད་པར་བྱ་བའི་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གྱིའང་ངོ་བོ་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱེད་མི་ནུས་པར། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་པའི་སྤྱིའི་ངོ་བོ་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སྣང་བཏགས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་བའི་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་ཡོངས་སུ་གཅོད་ཅིང༌། མངོན་སུམ་ཚད་མས་རང་གིས་དངོས་སུ་གཅོད་པའི་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པས། ཚད་མ་གཉིས་ལ་གཟུང་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་དེ་ལྟར་སོ་སོར་ངེས་པ་དེའི་ཕྱིར་བཟུང་ཡུལ་ གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གཞལ་བྱ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ངེས་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ཞེས་བྱ་བ་རྩོད་སྤོང་དང་བཅས་པ། རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གཞལ་བྱ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བཤད་དེ། འདིས་གཞལ་བྱ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ངེས་པས་ཚད་མ་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་ངེས་པར་བསྒྲུབ་པའི་དོན་ལེགས་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མས་ཡོངས་སུ་བཅད་པར་བྱ་བའི་གཞལ་བྱའི་དབང་དུ་བྱས་ནའང་མངོན་ལྐོག་གཉིས་སུ་ངེས་པས་དེའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་ཚད་མ་གཉིས་སུ་ངེས་པར་སྟོན་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་གཞལ་བྱ་མངོན་ལྐོག་གཉིས་སོ་སོར་ངེས་པ་དེའི་སྒོ་ནས་ཚད་མ་མངོན་རྗེས་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་ཇི་ལྟར་འཇོག་པའི་ཚུལ་དང་བཅས་པ། གང་ལ་དོན་གྱི་ནུས་པ་ལ། ཞེས་པ་ནས། གསུམ་གཅིག་གྲངས་ནི་བསལ་བ་ཡིན། ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་བཤད་ནས། དེ་ལྟར་བཤད་པ་དག་ལ་གྲངས་གཞན་འདོད་པ་དག་གིས་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ནི། མེད་པ་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་ཕྱིར། ཞེས་པ་ནས། དྲན་མིན་མ་ཡིན་འཁྲུལ་ཕྱིར་རོ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་འཆད་དོ། །དེ་ལྟར་བསྡུས་པའི་དོན་བརྗོད་ནས་གཞུང་གི་དོན་ལ་ཐོག་མར་གཞལ་བྱའི་གྲངས་ངེས་བསྒྲུབ་པའི་དོན་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ཚད་མ་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་ངེས་པ་ལ་མངོན་རྗེས་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚད་མ་མེད་དགོས་པར་བཟུང་ནས། ཚད་མ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ཞིང་མངོན་རྗེས་གང་ཡང་མ་ཡིན་ན་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་འཇིག་པར་འདོད་པ་ནི་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་སྟེ། ཁྱོད་ ལྟར་ན་འདིར་མ་ཟད། མངོན་སུམ་བཞིའི་གྲངས་ངེས་དང༌། ཕུང་པོ་ལྔའི་གྲངས་ངེས་སོགས་དུ་མ་ཞིག་ལ་དབྱེ་གཞི་ཁས་བླངས་ན་གྲངས་ངེས་བསྒྲུབ་ཏུ་མི་རུང་ཞིང༌། དབྱེ་བའི་གྲངས་ངེས་བསྒྲུབ་ན་དབྱེ་གཞི་ཁས་བླངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གྲངས་ངེས་དེ་འཇིག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གྲངས་ངེས་གང་ཡང་བཞག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཚད་མ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་ལ་གཉིས་པོ
Chinese
需要一个ཐུག་པ་。即使那样，比量也不能使应遍知的自相所量成为显现境，而是将不同于其自身体性的共相体性作为显现境，以错认为显现假立一体的方式来遍知应知。现量则以其自身直接遍知的自相所量，如其自身体性存在一般作为显现境的方式来遍知应知。因此，由于二量在所取境上的差别如此各自确定，所以才说是从所取境的角度确定应知为自相和共相二者。这是包含辩论和驳斥的说法。“自己的体性，一个所量”等这样说。这很好地解释了由于应知确定为自相和共相二者，所以正量确定为现量和比量二者的道理。即使从正量所要遍知的应知角度来说，也确定为显现和隐蔽二者，通过这种方式也显示了正量确定为二者。以及，完全遍知的应知显现和隐蔽各自确定，通过这种方式，现量和比量二者的定义如何各自安立的方式，包含着“对于何者，有义的功能”直到“三一之数被排除”之间的内容。然后，对于如此所说的内容，驳斥那些想要其他数目的人的辩论，从“无不存在，因为不是所量”直到“不是忆念，因为是错乱”之间进行阐述。如此简要地表达意义之后，首先将要讲述在论典的意义中，确立所量数目的决定之义。对此，有些人认为，正量确定为现量和比量二者，必须是没有既非现量也非比量的正量。如果正量本身是正量，并且既非现量也非比量，那么正量的数目决定就会崩溃，这是非常荒谬的。按照你的说法，不仅在这里，对于现量四种的数目决定，以及五蕴的数目决定等等许多情况，如果承认差别的基础，就无法确立数目决定。如果确立差别的数目决定，那么仅仅承认差别的基础本身就会导致该数目决定崩溃。因此，任何数目决定都无法成立。因此，对于正量确定为二者，
English
A thugpa is needed. Even so, inference cannot make the knowable self-characterized object of complete knowledge appear as an object of manifestation. Instead, it takes the common characteristic, which is different from its own nature, as the object of manifestation, and completely knows the knowable by mistaking it for a single appearance. Direct perception, on the other hand, completely knows the knowable by taking the self-characterized object of knowledge, which it directly knows, as the object of manifestation, just as its own nature exists. Therefore, since the difference between the two valid cognitions in terms of the object of apprehension is so clearly defined, it is said that the knowable is determined as both self-characterized and general from the perspective of the object of apprehension. This is a statement that includes debate and refutation. "One's own characteristic, one knowable," and so on. This well explains the reason why valid cognition is determined as both direct perception and inference because the knowable is determined as both self-characterized and general. Even from the perspective of the knowable that is to be completely known by valid cognition, it is determined as both manifest and hidden, and in this way it also shows that valid cognition is determined as two. And, the knowable that is completely known, manifest and hidden, are each determined separately, and in this way, how the definitions of the two valid cognitions, direct perception and inference, are established separately, including the content from "For whom, the function of meaning" to "The number of three and one is eliminated." Then, for those who have said so, refuting the arguments of those who want other numbers, from "Non-existence is not knowable, because it is not an object of knowledge" to "It is not memory, because it is confusion" is explained. After expressing the meaning in such a concise way, first, the meaning of establishing the determination of the number of knowables in the meaning of the treatise will be explained. Some people think that valid cognition is determined as both direct perception and inference, and there must be no valid cognition that is neither direct perception nor inference. If valid cognition itself is valid cognition, and is neither direct perception nor inference, then the determination of the number of valid cognitions will collapse, which is very absurd. According to your statement, not only here, but for the determination of the number of four direct perceptions, and the determination of the number of five aggregates, etc., if the basis of distinction is admitted, the determination of number cannot be established. If the determination of the number of distinctions is established, then merely admitting the basis of distinction itself will cause the determination of that number to collapse. Therefore, no determination of number can be established. Therefore, for valid cognition to be determined as two,