Tibetan
། རང་རྒྱུད་ལ་སྒྲིབ་པའི་ས་ བོན་མེད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཡིན་མི་དགོས་པར་ཐལ། དེ་མེད་ཀྱང་སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་ཐ་མ་སྤོང་བའི་བྱ་བ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉན་ཐོས་སློབ་པ་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་བཞིན་པ་ཆོས་ཅན། དགྲ་བཅོམ་ཡིན་པར་ཐལ། ཉོན་མོངས་པ་རྒྱུད་ལ་གཏན་མེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་གསལ་ཁས་བླགས་སོ། །དེར་ཐལ། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་འཁོར་དང་བཅས་པ་གཏན་མེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉོན་མོངས་མེད་ཀྱང་དེའི་ཚེ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པས་དགྲ་བཅོམ་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྒྱུན་མཐའ་པ་ལའང་དེའི་ཚེ་སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་མེད་ཀྱང་སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་སྤངས་པའི་འགོག་པ་མ་ཐོབ་པས་སངས་རྒྱས་སུ་མི་འགྱུར་རོ། །སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་དེའི་རྒྱུད་ལ་མེད་ན་སྐྱེས་བུ་དེས་སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་སྤངས་པའི་འགོག་བདེན་མ་ཐོབ་པར་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྦྱོར་ལམ་བཟོད་པ་ལ་གནས་པའི་ཚུར་མཐོང་གིས་ངན་སོང་གི་འགྲོ་བ་ལ་བལྟོས་པའི་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་ཐོབ་པར་ཐལ། གང་ཟག་དེའི་རྒྱུད་ལ་སྤང་བྱ་དེ་རྒྱུན་ཆད་ན་གང་ཟག་དེས་སྤང་བྱ་དེ་སྤངས་པའི་འགོག་བདེན་འཐོབ་དགོས་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་སྨྲས་མ་ཐག་པ་ཉམས་ས། །དེས་ན་རྒྱུན་མཐའི་ཡེ་ཤེས་ལ་མཉམ་པར་བཞག་བཞིན་པའི་རྒྱུད་ལ་དེའི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་ཡོད་ན། འདས་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་སྐྱེ་བ་དང་དེའི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་འགག་པ་གཉིས་དུས་མཉམ་པ་སྣང་མུན་དང་འདྲ་བར་གསུངས་པའི་མདོ་བསྟན་པ་བཅོས་གོང་དུ་སྨོས་པ་དེ་ལྟ་ བུ་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་ཞིག་དང་འགལ་བ། གཉེན་པོས་སྤང་བྱ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་ཚུལ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པའི་འཁྲུལ་པ་ཆེན་པོར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གནས་འདི་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཤིན་ཏུ་མང་ཡང་འདིར་མངས་པར་འགྱུར་བས་མ་བྲིས་སོ། །སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ལ་གནས་པ་བདག་མེད་ལ་མཉམ་པར་བཞག་བཞིན་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་མཐོང་སྤང་གི་ས་བོན་དུས་དེའི་ཚེའང༌། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེའི་སྟེང་ན་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་པས། ཆོས་མཆོག་སྐད་ཅིག་ཐ་མའི་དངོས་རྒྱུ་དེས་ཆོས་མཆོག་སྐད་ཅིག་ཐ་མ་དང་དུས་མཉམ་གྱི་མཐོང་སྤང་ས་བོན་དེ་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མ་བསྐྱེད་པར་མི་ནུས་པའི་ནུས་ཆུང་དུ་བསྐྱེད་པར་ཁས་བླངས་པ་ལའང་འགལ་བ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་མཉམ་གཞག་ཐུན་གཅིག་ལ་ཟག་མེད་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་དུ་མ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པའི་སྐད་ཅིག་ཐ་མ་རྒྱུན་མཐའི་
Chinese
如果说，即使自相续中没有烦恼的种子，也不一定是佛，因为即使没有烦恼的种子，也仍然需要断除烦恼的最后种子。声闻乘的学人在入于灭尽定时，应是阿罗汉，因为他是相续中永远没有烦恼的人。这一点是普遍成立的。如果问：为什么这样说？因为他是永远没有六识及其随行者的补特伽罗。如果有人说：即使没有烦恼，但那时相续中还有烦恼的种子，所以不会变成阿罗汉。那么，对于常边者来说，即使那时没有烦恼的种子，但由于没有获得断除烦恼种子的灭，所以也不会变成佛。如果有人问：如果烦恼的种子不在他的相续中，那么这个人就无法获得断除烦恼种子的灭谛，这难道没有矛盾吗？那么，安住在加行道忍位上的凡夫，应该获得相对于恶趣之道的分别假立的灭。因为如果某个人的相续中断除了所断之法，那么这个人就必须获得断除该所断之法的灭谛。如果不成立，那么刚才所说的话就失效了。因此，如果常边智慧安住在等持中，而他的相续中存在着属于他的那一部分的烦恼种子，那么，经部所说的“出世道无间道生起和属于它的所断之法的种子灭尽二者同时，如同光明和黑暗一样”以及前面提到的许多说法，就会产生矛盾。应当认识到，这是对于对治法损害所断之法的方式产生了错误的巨大谬误。这个地方有很多要说，但因为在这里会变得冗长，所以就不写了。安住在加行道顶位，安住在无我上的等持的相续中的见断之种子，即使在那个时候，也承认存在于证悟无我的意之识之上，这并没有矛盾。因此，顶位最后一刹那的直接因，使得与顶位最后一刹那同时的见断种子，不能产生同类的后世，而承认使其产生微弱的力量，这也没有矛盾。即使这样，在一座无漏智慧等持中，持续不断地产生多个无漏智慧刹那的最后一刹那，也是常边的
English
If it is said that even if there is no seed of affliction in one's own continuum, it does not necessarily follow that one is a Buddha, because even if there is no seed of affliction, it is still necessary to abandon the last seed of affliction. A Hearer-Arhat trainee who is absorbed in cessation should be an Arhat, because he is a person who never has afflictions in his continuum. This is universally accepted. If asked, why is this said? Because he is a person who never has the six consciousnesses and their retinue. If someone says, even if there are no afflictions, but at that time there are seeds of affliction in the continuum, so he will not become an Arhat. Then, for the eternalist, even if there is no seed of affliction at that time, but because he has not obtained the cessation of abandoning the seed of affliction, he will not become a Buddha. If someone asks, if the seed of affliction is not in his continuum, then that person cannot obtain the cessation truth of abandoning the seed of affliction, is this not contradictory? Then, a common person abiding in the forbearance of the path of application should obtain the individually discriminating cessation relative to the path of bad rebirths. Because if the object to be abandoned is cut off in the continuum of a person, then that person must obtain the cessation truth of abandoning that object to be abandoned. If it is not established, then what was just said is invalidated. Therefore, if the eternalist's wisdom abides in equipoise, and the seed of affliction that belongs to his share exists in his continuum, then the sutra quoted above, which says that "the arising of the supramundane path of uninterrupted path and the extinction of the seed of the object to be abandoned that belongs to it are simultaneous, like light and darkness," and many other statements mentioned earlier, will be contradicted. It should be recognized that this is a huge error of wrongly engaging in the way that the antidote harms the object to be abandoned. There is much to be said in this place, but because it would become lengthy here, it will not be written. The seed of the object to be seen and abandoned in the continuum of one who abides in the peak of the path of application, abiding in equanimity on selflessness, even at that time, there is no contradiction in admitting that it exists on the mind consciousness that realizes selflessness. Therefore, the direct cause of the last moment of the peak, which makes the seed of the object to be seen and abandoned simultaneous with the last moment of the peak, unable to produce a similar later generation, and admitting that it produces a weak force, there is also no contradiction. Even so, in one session of uncontaminated wisdom in equipoise, the last moment of continuously generating multiple moments of uncontaminated wisdom is the eternalist's.
Tibetan
ཡེ་ཤེས་སུ་སོང་བ་ན། རྒྱུན་མཐའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་ཀྱི་ཉེར་ལེན་དུ་སོང་བའི་ཟག་མེད་ཡེ་ཤེས་དེའི་དངོས་ཀྱི་ཉེར་ལེན་དུ་གྱུར་པའི་ཟག་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། རྒྱུན་མཐའི་དངོས་ཀྱི་ཉེར་ལེན་དུ་གྱུར་པའི་ཟག་མེད་ཡེ་ཤེས་དང་དུས་མཉམ་པའི་སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་ནུས་ཆུང་དུ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཇི་ལྟར་བྱེད་ཅེས་སོགས་དང༌། འདས་ལམ་འོག་མ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་བཞིན་པའི་རྒྱུད་ལ་འདས་ལམ་གོང་མའི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་ཡོད་མེད་དང༌། ཡོད་ན་བག་ཆགས་སྒོ་ བཞི་གང་གི་སྟེང་ན་ཡོད་པ་སོགས་ལ་མདོ་སེམས་དབུ་མ་པ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟར་ཡོད་དང༌། དེའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་གནོད་བྱ་ལྡོག་ཚུལ་ལ་ལུགས་སོ་སོ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་མེད་སོགས་ཞིབ་ཏུ་ཤེས་དགོས་པ་ཤིན་ཏུ་མང་ཡང་ལོགས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྒོམ་སྤང་གི་སྤང་གཉེན་ལྟ་བུའི་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་འགལ་ཁ་ཅིག་བསྐལ་བའི་བར་དུའང་འགྲོགས་པ་ཡོད་དོ། ཞེས་ཟེར་བའི་སློབ་དཔོན་ཆ་པའི་ལུགས་དེ་ལ་ནི། ཡུན་རིང་འགྲོགས་པའི་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །མི་གནས་པ་དེ་ངོ་མཚར་ཆེ། ཞེས་བརྗོད་པར་རིགས་པ་ཡིན་གྱི། སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་ནི་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་འགལ་གྱི་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་གཉིས་ཡུན་ཤིན་ཏུ་རིང་པོ་ལྷན་ཅིག་འགྲོགས་པའི་ཚིག་ཟུར་ཙམ་ཡང་གང་དུའང་ཁས་བླངས་པ་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་སྒྲོ་འདོགས་ལ་གནོད་པའི་གནོད་བྱ་ལྡོག་དུས་ནི། འདིའང་སྣང་མུན་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ལ། དེའང་སྒྲ་མི་རྟག་རྟོགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དང༌། གང་ཟག་དེའི་རྒྱུད་ལ་རེ་ཞིག་སྒྲ་རྟག་འཛིན་ཀུན་བཏགས་མངོན་གྱུར་སྐྱེར་མི་རུང་དུ་འགྱུར་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དུས་མཉམ་ཞིང༌། རྗེས་དཔག་དེ་སྐྱེས་པ་དང༌། དེའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ནུས་པ་མ་ཉམས་པར་དུ་རྒྱུད་དེ་ལ་སྒྲ་རྟག་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་ཀུན་བཏགས་མངོན་གྱུར་སྐྱེར་མི་རུང་དུ་བྱས་པ་དུས་མཉམ་མོ། །རྗེས་དཔག་དེའི་དངོས་རྒྱུ་དང་སྒྲ་རྟག་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་ནུས་ཆུང་དུས་མཉམ་པ་མི་སྲིད་དེ། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་ ཚུལ་གསུམ་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་རྗེས་དཔག་དེའི་དངོས་རྒྱུ་ཡིན་ཞིང༌། རྒྱུད་གཅིག་ལ་རྟོག་པ་རྫས་ཐ་དད་པ་གཉིས་དུས་ཅིག་ཅར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷན་ཅིག་མི་གནས་འགལ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དངོས་པོ་ལས་གྱུར་པའི་འགལ་བར་ཆོས་མཆོག་གིས་བཤད་ལ། དེའང་ཁ་ཅིག་ཡུལ་རུང་བར་རིམ་གྱིས་འོངས་པའི་མར་མེའི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དང་མུན་པ་ལྟ་བུ་བརྒྱུད་པ
Chinese
成为智慧后，成为常边智慧的真实的近取因的无漏智慧，以成为它的真实的近取因的无漏智慧，如何作为生起与常边真实的近取因的无漏智慧同时的障碍的种子，使其力量变小的原因等等。以及，在安住于下道之上的相续中，是否存在上道的份儿的所断的种子，如果存在，习气在哪个四门之上等等，经部宗、唯识宗、中观宗他们的宗派有什么不同的差别，并且通过那个方面，在所害的遣除方式上，各个宗派是否存在差别等等，虽然需要详细了解的非常多，但要分别了解。像修断的对治一样的，有些俱不相容相违，甚至会伴随到劫末。说是这样的，对于霞巴论师的宗派来说：长久伴随的俱不相容，不共存的那是太稀奇了。这样说是合理的。法胜论师则对于俱不相容相违的所害能害二者，长久一起伴随的词句的边际，在任何地方都没有承认。第二，以定解损害增益的所害遣除时：这和光明与黑暗相同。那也是，在生起了了知声音无常的现量之后，和在那个人相续中暂时声音常执的遍计所生的显现变得不可能生起同时，现量生起的同时，并且那个现量的作用力没有减弱之前，在那相续中声音常执的增益遍计所生的显现变得不可能生起是同时的。那个现量的真实因和声音常执的增益力量变小同时是不可能的，因为忆念那个成立的三相的意识本身是那个现量的真实因，并且在一个相续上，两个实体不同的分别念不可能同时存在。所有这些俱不相容相违，法胜论师说都是从实物产生的相违。那也是，有些像在适宜的地方逐渐到来的蜡烛的第一个刹那和黑暗一样经过
English
After becoming wisdom, how does the stainless wisdom that has become the actual proximate cause of the wisdom of the extreme of permanence, by becoming the actual proximate cause of that, cause the seeds of obscurations that are simultaneous with the stainless wisdom that has become the actual proximate cause of the extreme of permanence to become weakened, and so on. And, in the continuum that is abiding in the lower path, whether or not there are seeds of what is to be abandoned that are the share of the higher path, and if there are, on which of the four doors the habitual patterns are, etc., what are the differences in the tenets of the Sutra School, the Mind-Only School, and the Middle Way School, and also through that aspect, whether or not there are differences in the way of reversing the object to be harmed in each tenet, etc., although there are very many things that need to be understood in detail, they should be understood separately. Like the antidote to what is to be abandoned by meditation, some mutually exclusive contradictions will even accompany until the end of the kalpa. Saying that, for the tenet of Teacher Chapa: The mutually exclusive that accompanies for a long time, that which does not coexist is very wonderful. It is reasonable to say that. Teacher Dharmottara did not acknowledge even the slightest hint of words that the two, the object to be harmed and the agent of harm, of mutually exclusive contradictions, accompany each other for a very long time. Second, the time when the object to be harmed, which is harmed by ascertainment, is reversed: This is the same as light and darkness. That is, after the valid cognition of inference that realizes that sound is impermanent arises, and at the same time that it becomes impossible for the imputation of grasping at sound as permanent to arise manifestly in the continuum of that person, at the same time that the inference arises, and before the power of its activity diminishes, it is simultaneous with making it impossible for the manifestation of the imputation of grasping at sound as permanent to arise manifestly in that continuum. It is impossible for the actual cause of that inference and the power of the imputation of grasping at sound as permanent to be simultaneous, because the consciousness of remembering the three aspects of that proof is the actual cause of that inference, and because it is impossible for two conceptualizations that are different entities to exist simultaneously in one continuum. All these mutually exclusive contradictions are said by Dharmottara to be contradictions arising from entities. That is, some pass through like the first moment of a candle and darkness that gradually come to a suitable place