Chinese
是结束。因此，第三个刹那没有产生黑暗，并且在该处产生了光明。像这样，逐渐地，远处的光明部分损害了那个集合，因此在第三个刹那黑暗消失时，就会压制那个地方。如是说，压制那个地方的意思是，光明压制了先前被黑暗覆盖的地方。然而，法胜（Dharmottara）关于灯逐渐进入暗室时，损害的对治方式以及因果关系的说法，仅仅代表了一个方面。灯光驱散黑暗的方式并不完全与此相同。如果在暗室中央聚集放置灯的因，点燃灯，那么灯最初燃烧的第一个刹那产生，与黑暗消失是同时发生的，这是显而易见的。因此，被说成是产生微弱力量的最后一个刹那的黑暗的伴随因，即靠近门口的灯光，和房间里的最后一个黑暗是因果关系，而不是互不相容的矛盾。光明和黑暗是互不相容的矛盾，并且最后一个黑暗消失的同时，在该处产生的光明本身与黑暗是互不相容的矛盾。如何矛盾的方式是，在该处光明产生和黑暗消失是同时发生的。正如《正理滴论》所说：先前和后来的刹那，成为因和果的事物，那些本身不是矛盾的。然而，由光明所造成的，作为因和果的前行者，无法连接后来的刹那与其他刹那，这才是矛盾。正是它切断了黑暗的延续。如是说 的意义也应如是理解。有些人说，导师法胜（Dharmottara）认为，互不相容矛盾的损害对治的时间是不确定的。有些人说，法胜（Dharmottara）没有这样说过。然而，那些说他说了不确定的人的想法是，《正理滴论》中说：因此，对于任何人的对治，如果那样迅速，那么在第三个刹那就会对治它。如是说
English
is the end. Therefore, darkness did not arise in the third instant, and light arose in that place. Thus, gradually, the distant parts of light harmed that assembly, so when the darkness disappears in the third instant, it will suppress that place. It is said that suppressing that place means that the light suppresses the place previously covered by darkness. However, Dharmottara's statement about how to counteract harm and the causal relationship when a lamp gradually enters a dark room only represents one aspect. The way in which the light of a lamp dispels darkness is not exactly the same as this. If the cause of placing a lamp in the center of a dark room is gathered and the lamp is lit, then the first instant when the lamp initially burns arises, and the disappearance of darkness occurs simultaneously, which is obvious. Therefore, the light of the lamp near the door, which is said to be the accompanying cause of the darkness of the last instant that produces weak power, and the last darkness in the room are cause and effect, not mutually exclusive contradictions. Light and darkness are mutually exclusive contradictions, and the light itself that arises in that place at the same time as the last darkness disappears is a mutually exclusive contradiction with darkness. The way in which they contradict is that the arising of light and the disappearance of darkness occur simultaneously in that place. As it says in the Nyāyabindu: Those former and later instants that have become the nature of cause and effect are not contradictory. However, that which is done by light, which is the antecedent of cause and effect, that which cannot connect a later instant with another instant, that is the contradiction. It is that which cuts off the continuity of darkness. The meaning of what is said should also be understood in this way. Some say that the teacher Dharmottara believes that the time of counteracting the harm of mutually exclusive contradictions is uncertain. Some say that Dharmottara did not say that. However, the thought of those who say that he said it is uncertain is that in the Nyāyabindu it says: Therefore, for the remedy of anyone, if it is so quick, then in the third instant it will remedy it. It is said
Tibetan
་དེ་ལྟར་མྱུར་ན་ཞེས་པའི་ཚིག་གིས་སྐད་ཅིག་གསུམ་པ་ལ་གནོད་བྱ་ལྡོག་པ་མྱུར་དུས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པར་བསྟན་པས། བུལ་ན་སྐད་ཅིག་གསུམ་པ་ལའང་མི་ལྡོག་པ་ཡོད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་མཆོག་གི་དགོངས་པས་གནོད་བྱ་སྐད་ཅིག་གསུམ་པ་ལ་ལྡོག་པའི་དུས་ངེས་པ་ཅན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡིན་པར་འདོད་པ་དག་གིས་ནི་མྱུར་ན་ཞེས་པའི་ཚིག་གི་དོན་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་བསམ་པར་བྱ་དགོས་སོ། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་མང་ཡང་ཧ་ཅང་ཡི་གེ་མང་བས་འཇིགས་ཏེ་མ་བྲིས་སོ། །གཉིས་པ་ནང་བློའི་སྤང་གཉེན་གྱི་གནོད་བྱ་ལྡོག་པའི་དུས་ལ་གཉིས་ལས། འདས་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་ལྡོག་པའི་དུས་ནི། སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ཐ་མའི་དུས་ན་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་ཀྱི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་ཡོད་ཀྱང༌། མཐོང་ལམ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དང་ས་བོན་དེ་ འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་དུས་མཉམ་ལ། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་སྐྱེས་པ་དང་ས་བོན་དེ་འགགས་པ་དུས་མཉམ་མོ། །དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་ཀྱི་དུས་ན་དེའི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ཅིང༌། དེའང་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་རྐྱེན་མ་ཚང་བའི་དབང་གིས་མ་སྐྱེས་པའི་བརྟགས་མིན་གྱི་འགོག་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་གྱི། སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འགོག་བདེན་ཐོབ་པ་ལམ་བདེན་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་བལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་གཉེན་པོ་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་དུས་ན་དེའི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་མེད་པ་ཡིན་ཀྱང་སྤངས་པ་མ་ཡིན་གྱི་སྤོང་བའི་བྱ་བ་བྱེད་བཞིན་པ་ཡིན་ལ། སྤངས་པའི་དོན་ནི་རེ་ཞིག་མ་སྐྱེས་པ་ཙམ་མ་ཡིན་པར། རྒྱུད་དེ་ལ་སླར་གཏན་ནས་འབྱུང་མི་རུང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་ལྟ་བུའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་དེས་རང་གི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་དེ་སྤངས་པ་དང་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ཐོབ་པ་དུས་མཉམ་མོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུན་མཐའི་ཡེ་ཤེས་ལ་མཉམ་པར་བཞག་བཞིན་པའི་རྒྱུད་ལ་སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་ཕྲ་མོ་ཙམ་ཡང་མེད་ཀྱང་སྤངས་པ་མ་ཡིན་གྱི། སྤོང་བཞིན་པ་ཡིན་ལ། སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་ཕྲ་མོ་དེ་སྤངས་པ་དང་རྣམ་མཁྱེན་སྐད་ཅིག་དང་པོ་སྐྱེས་པ་དུས་མཉམ་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་རྒྱུན་མཐའ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་ཐལ། སྒྲིབ་པའི་ས་བོན་རྒྱུད་ལ་གཏན་མེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མ་ཁྱབ་སྟེ། རྒྱུན་མཐའ་པ་དེ་ཆོས་ཅན
Chinese
因此，用“如果快”这个词语，表明了损害对治在第三个刹那的逆转是取决于快的。心想，如果慢，那么在第三个刹那也有不逆转的情况，因此表明了不确定性。因此，那些认为损害对治在第三个刹那逆转的时间在一切情况下都是确定的，应该思考“如果快”这个词的含义是什么。想说的话很多，但因为太害怕文字太多，所以没有写。第二，关于内在智慧的断证对治的损害对治逆转的时间，分为两种。其中，无间道之路的份额的断除对象的种子逆转的时间是：在加行道最后一位的至高法位时，虽然有苦法智忍的份额的断除对象的种子，但在见道时，苦法智忍的生起显现和那个种子的 灭亡显现是同时的。苦法智忍生起和那个种子灭亡是同时的。因此，在苦法智忍的时候，丝毫没有它的份额的断除对象的种子。而且，那也是因为当时因缘不具足而获得了不依他起的灭尽，而不是获得了依他起的灭尽。因为获得灭谛依赖于道谛在前。而且，虽然在对治无间道的时候，没有它的份额的断除对象的种子，但并不是断除了，而是在做断除的行为。断除的含义不仅仅是暂时不生起，而是指使那个相续永远不可能再次产生。像苦法智忍这样的无间道，断除自己的份额的断除对象的种子和获得解脱道是同时的。同样，对于相续安住于有边际的智慧，即使没有丝毫的障碍的种子，也不是断除了，而是在断除着。断除那个微细的障碍的种子和生起第一个刹那的遍智是同时的。那么，有边际者，是所立宗，应是佛，因为是相续中永远没有障碍的种子的人。答：不遍及，有边际者，是所立宗。
English
Therefore, the word "if fast" indicates that the reversal of the harm to be eliminated in the third moment depends on the speed. It is thought that if it is slow, then there are cases where it does not reverse even in the third moment, thus indicating uncertainty. Therefore, those who believe that the time of reversal of the harm to be eliminated in the third moment is definite in all cases should consider what the meaning of the word "if fast" is. There are many things to say, but I am afraid that there will be too many words, so I have not written them. Secondly, regarding the time of reversal of the harm to be eliminated by the antidote of inner wisdom, there are two types. Among them, the time of reversal of the seeds of the objects to be abandoned, which are the share of the path of no interruption, is: at the time of the last supreme dharma of the path of application, although there are seeds of the objects to be abandoned, which are the share of the forbearance of the dharma of suffering, at the path of seeing, the manifestation of the arising of the forbearance of the dharma of suffering and the manifestation of the cessation of that seed are simultaneous. The arising of the forbearance of the dharma of suffering and the cessation of that seed are simultaneous. Therefore, at the time of the forbearance of the dharma of suffering, there is not even a little bit of the seeds of the objects to be abandoned, which are its share. Moreover, that is because at that time, due to the lack of causes and conditions, one obtains the cessation of non-dependence, but not the cessation of dependence. Because the attainment of the truth of cessation depends on the truth of the path being prior. Moreover, although at the time of the antidote of the path of no interruption, there are no seeds of the objects to be abandoned, which are its share, it is not that they have been abandoned, but that the act of abandoning is being done. The meaning of abandonment is not merely temporary non-arising, but refers to making it impossible for that continuum to ever arise again. The simultaneous occurrence of the abandonment of the seeds of the objects to be abandoned, which are one's own share, by the path of no interruption, such as the forbearance of the dharma of suffering, and the attainment of the path of liberation. Similarly, for the continuum that abides in the wisdom of the limit of existence, even if there is not even a little bit of the seeds of obscurations, it is not that they have been abandoned, but that they are being abandoned. The abandonment of that subtle seed of obscuration and the arising of the first moment of omniscience are simultaneous. Then, the one at the limit of existence is the subject of the proposition, and should be a Buddha, because he is a person who never has the seeds of obscurations in his continuum. Answer: Not pervasive, the one at the limit of existence is the subject of the proposition.