Tibetan
་པ་ལ་བྱ་དགོས་ཤིང༌། དེ་ཆོས་བཟོད་ཀྱིས་བྱེད་ན་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་དུ་འགྱུར་བས། ཆོས་མཆོག་གིས་དེ་ལྟར་བྱེད་དགོས་པ་ཡིན་ ནོ་སྙམ་དུ་བསམ་མོ། །སྣང་བ་སྐྱེས་པ་དང་མུན་པ་འགགས་པ་དུས་མཉམ་པས། སྣང་བའི་དངོས་རྒྱུའི་དུས་ན་མུན་པ་ཡོད་ལ། དེས་ན་སྣང་བའི་དངོས་རྒྱུས་མུན་པ་རང་གི་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་མེད་དུ་བསྐྱེད་ན་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། སྣང་བའི་བརྒྱུད་རྒྱུས་དེ་ལྟར་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པས། སྣང་བའི་བརྒྱུད་རྒྱུས་མུན་པ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ལ། གནོད་བྱ་ལྡོག་པའི་དུས་དེ་དག་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱི། དུས་ཡུན་རིང་ན་སྒོམ་སྤང་གི་སྤང་གཉེན་ཁ་ཅིག་ལྟ་བུ་བསྐལ་བའི་བར་དུའང་འགྲོགས་སོ། ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་དག་ནི་མི་འཐད་དེ། མཐོང་ལམ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་ཀྱི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་དེ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་དངོས་ཀྱི་སྤང་གཉེན་མ་ཡིན་པར། དེ་དང་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་དངོས་ཀྱི་སྤང་གཉེན་དུ་ཐལ། ས་བོན་དེ་ལ་རང་གི་གཉེན་པོས་དགོས་སུ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་མེད་དུ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཞིང༌། དེ་ལྟར་བསྐྱད་པ་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་ཀྱིས་མི་བྱེད་པར་ཆོས་མཆོག་གིས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ཐམས་ཅད་ཁས་བླངས་སོ། །དེ་འདོད་ན་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་མཐོང་སྤང་ས་བོན་སྤོང་བའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་རང་གི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་ལ་བལྟོས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དུ་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན་འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་འགོག་ལམ་ཐོག་མ་དུས་ མཉམ་དུ་ཐོབ་པར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་ཀྱི་ཚེ་དེའི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་ལ་བལྟོས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། འཁོར་གསུམ་མོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་བྱུང་གིས་སྤང་བྱའི་ས་བོན་སྤོང་བའི་དངོས་གཉེན་བྱེད་ནུས་པ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་མཐའ་དག་དང་འགལ་ལ། འཕགས་པའི་སྒོམ་ལམ་བར་ཆད་མེད་ལམ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རང་རང་གི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་ལ་དངོས་སུ་གནོད་པ་མི་བྱེད་པར་ཐལ་ཏེ། རིགས་པ་མཚུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདོད་ན་རྣམ་གྲོལ་ལམ་རྣམས་རང་རང་གི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་ལ་དངོས་སུ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་གཉེན་པོར་དེ་བས་ཀྱང་མི་འཐད་པས་རང་གི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་ལ་དངོས་སུ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་འཕགས་ལམ་གཏན་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །མདོར་ན་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ས་ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་འཆོལ
Chinese
应当那样做，如果由法忍来做，则因果会同时，所以想应当由法胜来那样做。显现生起和黑暗止灭是同时的，在显现的实有因的时候有黑暗，因此，如果显现的实有因，无有能力生起黑暗自己同类的后续，则因果会同时，所以显现的传递因是那样生起的，因此，显现的传递因对黑暗是有损害的，损害对境的止灭之时，那些也认为是极其迅速的，如果时间长久，则如一些修断的断除对治一样，甚至会持续到劫末。他们是这样说的。这些是不合理的，在见道苦法忍的份上的所断种子，和苦法忍真实的断除对治不是，和它以及加行道法胜真实的断除对治相连。那个种子，自己的对治需要损害而生起同类后续的能力是没有的，那样生起不是由苦法忍来做，而是由法胜来做的缘故。所有的理由都承认了。如果那样认为，则加行道法胜成为断除见所断种子的无间道，并且苦法忍成为观待自己份上的所断种子的解脱道。因为是那样认为的缘故。如果那样认为，则圣者相续的最初的灭道会同时获得。因为在苦法忍的时候，获得观待它的份上的所断种子的解脱道的缘故。是三转法轮。世间道的修所生能够作为断除所断种子的真实对治，这和所有的大车轨的宗义相违背。圣者的修道无间道等，也成为对各自的所断种子没有真实损害，因为道理相同。如果那样认为，则解脱道等，作为对各自的所断种子没有真实损害的对治，因此更加不合理，所以成为对自己的所断种子没有真实损害的圣道永远不会存在。总之，三乘的道位的安立全部错乱。
English
It should be done that way, and if it is done by Dharma-kshanti, then cause and effect will be simultaneous, so I think it should be done that way by Dharma-shrestha. The arising of appearance and the cessation of darkness are simultaneous, and there is darkness at the time of the substantial cause of appearance. Therefore, if the substantial cause of appearance has no ability to generate a subsequent of the same kind as darkness itself, then cause and effect will be simultaneous. Therefore, the transmitting cause of appearance arises in that way, so the transmitting cause of appearance is harmful to darkness, and the time of cessation of the object of harm is also considered to be extremely rapid. If the time is long, then like some antidotes to be abandoned in meditation, it will last even until the end of the kalpa. That's what they say. These are unreasonable, because the seed of what is to be abandoned in the share of Dharma-kshanti on the path of seeing, and the actual antidote to be abandoned of Dharma-kshanti of suffering is not, but it is connected to it and the actual antidote to be abandoned of Dharma-shrestha on the path of joining. That seed itself needs its own antidote to harm and generate a subsequent of the same kind, and it is not generated in that way by Dharma-kshanti of suffering, but by Dharma-shrestha. All the reasons are admitted. If that is thought, then the Dharma-shrestha of the path of joining becomes the uninterrupted path of abandoning the seeds to be abandoned on the path of seeing, and Dharma-kshanti of suffering becomes the path of liberation in relation to the seeds to be abandoned in its own share. Because that is what is thought. If that is thought, then the first cessation path of the noble continuum will be obtained simultaneously. Because at the time of Dharma-kshanti of suffering, the path of liberation in relation to the seeds to be abandoned in its own share is obtained. It is the three turnings of the wheel. The mundane meditation-born is able to act as the real antidote to abandon the seeds to be abandoned, which contradicts all the tenets of the great chariot. The uninterrupted paths of the noble meditation path also become not actually harming the seeds to be abandoned of their own, because the reasoning is the same. If that is thought, then the paths of liberation, as antidotes that do not actually harm the seeds to be abandoned of their own, are even more unreasonable, so it becomes that the noble path that does not actually harm the seeds to be abandoned of their own will never exist. In short, the entire establishment of the grounds and paths of the three vehicles is confused.
Tibetan
་བར་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་ཤིན་ཏུ་ཆེན་པོ་དང་མང་པོ་དག་ཏུ་འགྱུར་ལ། སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་ཀྱི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་དེ་ལ་དངོས་སུ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལ་དངོས་སུ་ཕན་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གསལ་གཉིས། དངོས་སུ་ཁས་བླངས་སོ། །མ་ཁྱབ་ན་ཆོས་དེ་དགོས་སུ་འགོག་བྱེད་ཡིན་པ་དང༌། ཆོས་དེ་དངོས་སུ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་ཡང་མི་འགལ་བ་སོགས་གང་ཅིའང་རུང་བ་དུ་མ་ཁས་བླང་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །འདས་ལམ་གྱི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་སྤོང་བ་དང་སྣང་མུན་གྱི་གནོད་བྱ་ལྡོག་དུས་རིགས་མི་མཚུངས་པར་འདོད་པ་ནི། མདོ་དཀོན་མཆོག་ བརྩེགས་པ་ལས། དཔེར་ན་ཁྱིམ་དུ་མི་འགལ་ལ་ལ་ཡིས། །ཡུན་རིང་ལོན་ནས་མར་མེ་བུང་བྱས་ནས། །དེ་ལ་མུན་པ་བདག་གནས་རིག་ལོན་གྱིས། །དེ་ནས་མི་འགྲོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་མེད། །མར་མེ་བྱུང་ན་མུན་པ་མུན་ནག་ལ། །མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡི་ནུས་པ་མེད། །མར་མེ་བསྟེན་ནས་མུན་པ་མེད་པར་འགྱུར། །གཉིས་ཀ་སྟོང་ལ་རློམ་སེམས་ཅི་ཡང་མེད། །ཅེས་སྣང་བས་མུན་པ་སེལ་བ་དཔེར་བཀོད་ནས། །དེ་བཞིན་ཟག་མེད་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྟེན། །མི་ཤེས་ཉོན་མོངས་བསགས་པ་མེད་པར་འགྱུར། །ཡེ་ཤེས་དང་ནི་ཉོན་མོངས་རྟག་པར་ཡང༌། །དེ་དག་ལན་འགའ་ཙམ་ཡང་འགྲོགས་པ་མེད། ཅེས་སོགས་ཀྱིས་ཟག་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྤང་བྱ་ལ་གནོད་པའང་དེ་དག་འདྲའོ་ཞེས་དཔེ་དོན་དུ་སྦྱར་ནས་གསུངས་པ་ཚིག་གསལ་དུ་དྲངས་པ་དང༌། མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། གཉེན་པོའི་རྣམ་པ་དེ་སྐྱེ་བ་དང་གནས་ངན་ལེན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་འགག་པ་ནི་མཉམ་པས་མཉམ་པ་སྟེ། དཔེར་ན་སྣང་བ་དང་མུན་པ་འབྱུང་བ་དང་འགག་པ་བཞིན་ནོ། ཞེས་གསུངས་པ་སོགས་མདོ་དང་ཚད་ལྡན་གྱི་གཞུང་དུ་མ་ཞིག་ལས་དེ་གཉིས་དཔེ་དོན་དུ་སྦྱར་ནས་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒལ་བའི་ནོར་བ་སྟེ། གཉེན་པོས་སྤང་བྱའི་ས་བོན་སྤོང་ཚུལ་དང་སྣང་བས་མུན་པ་སེལ་ཚུལ་གཉིས་ཀ་མ་རྟོགས་པའི་རྣམ་འགྱུར་དུ་གསལ་མོད་ཀྱི། རང་ལུགས་བཤད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་ འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་རང་ལུགས་བཞག་པ་ལ་གསུམ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། གནོད་བྱ་ལྡོག་པའི་དུས་སོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་ཆ་པ་ན་རེ། ལྷན་ཅིག་མི་གནས་འགལ་གྱི་མཚན་ཉིད། དངོས་པོའི་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་དུ་གནས་པ་ཡིན་ན། ཚ་གཤེར་མེ་ཆུའི་ཐུན་མོང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་སྨྲས་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད། ཚ་བ་ཆུ་ལ་མ་ཁྱབ། གཤེར་བ་མེ་ལ་མ་ཁྱབ། ཚོགས་པ་མི་སྲིད་པས་སོ་སོར་བརྗོད་ན་མཚོན་བྱ་སོ་སོར་མཚོན་པས་ཐུ
Chinese
将会变成极其重大和众多的过失。加行道的殊胜法，就法而言，痛苦上的忍法所断之种子，并非对彼直接损害，因为彼对彼直接有利。二者皆是明显之理，已如实承认。如果不遍及，则必须承认该法是必须遮止的，并且该法也与直接成办不相违等等，无论如何都必须承认许多。舍弃已逝道的所断种子，以及光明与黑暗的损害对治之时，认为种类不同，出自《宝积经》中：譬如家中不相违，有人长久点燃灯，黑暗自认住于此，之后不会离去如是想。灯若出现黑暗中，没有不能消灭之能力。依仗灯火黑暗灭，二者皆空无所执。如是光明驱散暗，以比喻说明。如是依仗无漏圣慧，无明烦恼积聚灭。智慧与烦恼，恒常亦如是，彼等几次亦不共处。等等，以无漏智慧损害所断，也如彼等一般，以比喻和意义结合而说，在《明句论》中引用，以及《阿毗达磨集论》中说：对治的相生起，以及恶趣的相止灭是相同的，因为是相同的，譬如光明与黑暗的生起和止灭一样。等等，在许多经和具量论典中，将二者以比喻和意义结合而说，这完全是超越一切的错误，因为对治舍弃所断种子之方式，以及光明驱散黑暗之方式，二者都未领悟的姿态显而易见。仅凭解释自宗就能明白。第二，建立自宗，分三：体性、分类、损害对治之时。第一，学诚论师说：俱不相容相违之体性，如果事物存在于损害对治中，那么说冷热、水火的共同体性有什么过失？热不遍及水，湿不遍及火，不可能聚集，所以分别说，则所诠释的分别诠释，
English
It will turn into extremely serious and numerous faults. The superior Dharma of the path of application, in terms of Dharma, the seed of what is to be abandoned by patience with suffering is not directly harmful to it, because it is directly beneficial to it. Both are clear reasons, and it has been truthfully acknowledged. If it is not pervasive, then it must be acknowledged that the Dharma is what must be prevented, and that the Dharma is also not contradictory to directly accomplishing, etc., in any case, many must be acknowledged. Abandoning the seed of what is to be abandoned on the past path, and when the harm of light and darkness is reversed, believing that the types are different, from the Sutra Jewel Heap: For example, there is no contradiction in a house, someone lights a lamp for a long time, darkness thinks it dwells here, and does not think it will leave after that. If a lamp appears in the darkness, it does not have the power to not be extinguished. Relying on the lamp, the darkness is extinguished, both are empty and without attachment. Thus, light dispels darkness, using an analogy to explain. Likewise, rely on the undefiled noble wisdom, ignorance and afflictions accumulated are extinguished. Wisdom and afflictions, constantly also like that, they never coexist even a few times. Etc., the undefiled wisdom harms what is to be abandoned, also like those, combining with analogy and meaning to say, quoted in the Clear Words, and in the Abhidharma Samuccaya it says: The arising of the antidote and the cessation of the aspect of bad rebirth are the same, because they are the same, just like the arising and cessation of light and darkness. Etc., in many Sutras and valid treatises, combining the two with analogy and meaning to say, this is completely an error that surpasses everything, because the way the antidote abandons the seed of what is to be abandoned, and the way light dispels darkness, both are clearly in a state of not understanding. It will be understood by explaining one's own system. Second, establishing one's own system, divided into three: nature, classification, and the time of harm reversal. First, Master Chapa said: The nature of mutually exclusive coexistence, if things exist in harm reversal, then what fault is there in saying the common nature of hot and cold, water and fire? Heat does not pervade water, moisture does not pervade fire, it is impossible to gather, so speaking separately, then what is to be explained explains separately,