Tibetan
ས་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་ངེས་ལས་དེའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཁ་ན་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། བདག་འཛིན་རྒྱུ་གཅིག་ཅན་ཉིད་དང༌། ཞེས་ སོགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་ཁོང་ཁྲོ་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་ཀྱང་མི་འགལ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་ཆོས་གཞན་ཕན་ཚུན་དབེན་པ་ཙམ་གྱིས་འགལ་བ་ཡིན་ན་རྒྱུ་འབྲས་རྣམས་ཀྱང་འགལ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་ལྟ་ན་འགལ་ན་འགོག་དགོས་པ་དང་འབྲེལ་ན་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་གཞག་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་སྔོ་སེར་སོགས་རྣམས་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་པ་ཡིན་གྱི་ཕན་ཚུན་སྤངས་པའི་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཞིང༌། རྟག་མི་རྟག་ལ་སོགས་པ་འགལ་བ་མཚན་ཉིད་པར་སྨྲའོ། །དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། རྣམ་ངེས་ཀྱི་གཞུང་དེ་ནི་རྟགས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཁོ་ན་འགལ་རྟགས་སུ་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི། འགལ་བའི་དོན་སྟོན་པ་མ་ཡིན་པས་འབྲེལ་མེད་ལ། རྣམ་འགྲེལ་དེས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་དང་ཁོང་ཁྲོ་འཛིན་སྟངས་ཐ་དད་ཀྱང་རྒྱུ་བདག་འཛིན་ལ་མི་གནོད་པས་ས་བོན་དྲུངས་འབྱིན་པའི་སྤང་གཉེན་མ་ཡིན་པར་སྟོན་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་བས་ཀྱང་འབྲེལ་མེད་དོ། །རྟག་མི་རྟག་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་དུ་ཐལ། འགལ་བའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་ཁས་བླངས་སོ། །འདོད་ན་དེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྟག་པས་ཀྱང་མི་རྟག་པ་ལ་མི་གནོད། མི་རྟག་པས་ཀྱང་རྟག་པ་ལ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་སྔ་མ་དེར་ཐལ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་གཞི་འགའ་ཞིག་གི་སྟེང་དུ་མི་རྟག་པ་འགོག་ནུས་པས་མི་རྟག་པ་ལ་གནོད་པར་མི་འགྲུབ། དེ་མིན་པའི་དེས་དེ་ལ་གནོད་ཚུལ་གང་ཡང་བཞག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྟགས་སྔ་མ་མ་གྲུབ་ན། མི་རྟག་ པས་ཀྱང་རྟག་པ་ལ་གནོད་པར་ཐལ། གཞི་སྔོན་པོའི་སྟེང་དུ་མི་རྟག་པས་རྟག་པ་འགོག་ནུས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་ཁས་བླངས། འདོད་ན་མི་རྟག་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྟག་པའི་གནོད་བྱའང་ཡིན་གནོད་བྱེད་ཀྱང་ཡིན་པར་ཐལ། རྟག་པས་ཀྱང་ཁྱོད་ལ་གནོད་ཅིང༌། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་རྟག་པ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞི་ལ་མ་བལྟོས་པར་རྟག་མི་རྟག་ཀྱང་གནད་བྱ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ལ། གཞི་ལ་བལྟོས་ནས་སྒྲ་ལ་མི་རྟག་པས་རྟག་པ་ཡིན་པ་འགོག་ནུས་ལ། ནམ་མཁའ་ལ་རྟག་པ་ཡིན་པས་མི་རྟག་པ་ཡིན་པ་འགོག་ནུས་པ་བཞིན་དུ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་སྟེང་དུ་སྔོན་པོ་ཡིན་པས་སེར་པོ་ཡིན་པ་འགོག་ནུས་ལ། གསེར་ལ་སེར་པོ་ཡིན་པས་སྔོན་པོ་ཡིན་པ་འགོག་ནུས་པའི་ཕྱིར་སྔོ་སེར་འགལ་བར་འདོད་དགོས་སོ། །གཞན་ཡང་བྱས་པ་རྟག་པ་དང་
Chinese
是故，《释量论》中说，对于所应成立之法，凡是能损害者，即是相违。如是说，以及“具有我执为一之因”等，贪与嗔的执持方式虽不相同，然不相违。若非如此，仅以法之异体互相隔离即成相违，则因果等亦将成相违。如是，若相违则须遮止，若有关联则成立之安立亦将毁坏。因此，蓝黄等是互相舍弃，而非互相舍弃之相违，如是说，而常与无常等则说是自性相违。此不应理，因《释量论》之论典，唯于因之时，显示能损害所应成立者为相违因，而非显示相违之义，故无关联。彼《释量论》亦仅显示贪与嗔之执持虽异，然不损害因我执，故非连根拔除之对治，故更无关联。常与无常应是所害与能害，因相违之故。立宗与周遍承许。若许，则不应是彼，因常亦不害无常，无常亦不害常之故。于彼前者之因应是，于如虚空之某些基之上，以能遮止无常故，不能成立为害无常。除此以外，彼害彼之方式任何亦无安立之故。若彼前者之因不成，则无常亦应害常，于蓝色之基之上，以无常能遮止常之故。立宗与周遍承许。若许，则无常法，汝应是常之所害亦是能害，因常亦害汝，汝亦害常之故。是故，不观待基而言，常与无常亦非所害与能害，观待基而言，如于声上，以无常故能遮止是常，于虚空上，以是常故能遮止是无常一般。于蓝宝石上，以是蓝故能遮止是黄，于黄金上，以是黄故能遮止是蓝之故，应许蓝黄是相违。又，所作与常。
English
Therefore, the Pramāṇavārttika states that whatever harms what is to be established is contradictory. It is said, and "having one cause of self-grasping," etc., although the ways of holding onto attachment and anger are different, they are not contradictory. If it were not so, if merely the otherness of phenomena were mutually isolated, it would become contradictory, and causes and effects would also become contradictory. Thus, if contradictory, it must be prevented, and if related, the establishment of proof will be destroyed. Therefore, blue and yellow, etc., are mutually abandoned, but not contradictory in the sense of mutual abandonment, it is said, while permanence and impermanence, etc., are said to be contradictory in nature. This is not reasonable, because the text of the Pramāṇavārttika only shows that what harms the object to be proven in the case of a sign is a contradictory sign, but it does not show the meaning of contradiction, so it is irrelevant. That Pramāṇavārttika also only shows that although the ways of holding onto attachment and anger are different, they do not harm the cause of self-grasping, so they are not antidotes that uproot the seed, so it is even more irrelevant. Permanence and impermanence should be what is harmed and what can harm, because they are contradictory. The thesis and pervasion are accepted. If you accept, then it should not be that, because permanence does not harm impermanence, and impermanence does not harm permanence. The reason for the former is that on some basis like space, it cannot be established as harming impermanence because it can prevent impermanence. Apart from that, there is no way to establish how it harms it. If the former reason is not established, then impermanence should also harm permanence, because on a blue basis, impermanence can prevent permanence. The thesis and pervasion are accepted. If you accept, then the phenomenon of impermanence, you should be both what is harmed and what can harm permanence, because permanence also harms you, and you also harm permanence. Therefore, without looking at the basis, permanence and impermanence are not what is harmed and what can harm, but looking at the basis, just as on sound, impermanence can prevent it from being permanent, and on space, being permanent can prevent it from being impermanent. On a sapphire, being blue can prevent it from being yellow, and on gold, being yellow can prevent it from being blue, so it must be accepted that blue and yellow are contradictory. Furthermore, what is made and permanence.