Tibetan
་ལྟ་ཡིན་ན་དེར་སྣང་བས། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཞེས་སོགས་ཀྱིས། གལ་ཏེ་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་ལ། དེ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་འབྲེལ་བར་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་འབྲེང་བའི་དྲན་པས་བཟུང་ངོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་རྟགས་འཛིན་ཡིན་ན་རྟགས་འཛིན་གྱི་བློ་དངོས་པོར་སྣང་བས་སྟོང་པར་རང་གིས་རྣམ་པར་བཞག་པ་དང་འགལ་ལ། འོན་ཏེ་དྲན་པ་རྟགས་འཛིན་ཡིན་ན་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་པར་ རྣམ་པར་བཞག་པ་དང་འགལ་ལོ། ཞེས་ཟེར་ལ་རྒྱན་མཁན་པོ་རང་ཉིད་ཀྱི་འདོད་པ་ནི། རང་བཞིན་རྟགས་ཀྱི་རྟགས་འཛིན་ནི་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་ཉིད་ཡིན་ལ། འབྲས་བུའི་རྟགས་ཀྱི་རྟགས་འཛིན་དང་རྟགས་ཅན་གྱི་བློ་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཅིང༌། དེའང་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་ནི་དུ་བའི་ངོ་བོ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ལྟ་བུ་ཉིད་རྟགས་འཛིན་ཡིན་ལ། གོམས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ལ་ནི། ཚང་མང་གི་དུ་བ་དང་སྣང་བ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་རྟགས་ལས་དུ་པར་ངེས་པའི་རྗེས་དཔག་ཉིད་རྟགས་འཛིན་ཡིན་ཞིང༌། དེའི་ཕྱིར་རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཙམ་འཛིན་པ་རྟགས་འཛིན་ཡིན་གྱི། འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་རྟགས་འཛིན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་དོ། །སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གི་བཞེད་པ་ནི། བྱས་མི་རྟག་གི་འབྲེལ་པ་སྒྲ་གཞིར་བྱས་པའི་སྟེང་དུ་འཛིན་པ་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་སུ་བཞེད་པ་མིན་པའི་ཚུལ་འཆད་པ་ལྟར་ཡིན་པས་ཕྱོགས་སྔ་མའི་འདོད་པ་མ་ལོངས་ལ། རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ཁོ་ན་རྟགས་འཛིན་སེམས་སུ་བཞེད་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་རྟགས་ཀྱི་རྟགས་ཅན་གྱི་བློ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་དེའི་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་མེད་ན། འདིར་ཁ་དོག་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་དང་རྟགས་ཅན་གྱི་བློ་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པར་དངོས་སུ་བཤད་པ་དང་ཆེས་འགལ་ཞིང༌། འབྲས་རྟགས་ཀྱི་རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ཡོད་ན། དེར་སྣང་བ་ཡིས་ནི། སྟོང་ཡང་ཞེས་པ་ཁྱོད་རང་གིས་ཀྱང་རྟགས་འཛིན་དང་ རྟགས་ཅན་གཉི་ག་ལ་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ། །ཡང་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གི་བཞེད་པ་འགོག་པ་ན་ལོ་ཙཱ་བ་ན་རེ། རྟགས་ཅན་གྱི་བློ་མི་སླུ་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་རྟགས་འཛིན་གྱི་སེམས་མི་སླུ་པར་བསྒྲུབ་པ་སྐབས་སུ་མ་བབ་ཅིང་འབྲེལ་མེད་དེ། བསྒྲུབ་བྱ་ལ་མི་སླུ་པ་ཡིན་ན་རྟགས་ཅན་གྱི་བློ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དེའི་རྒྱུར་མི་འཐད་ལ། རྟགས་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ན་རྟགས་ཅན་མི་སླུ་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་དེ་ལ་མི་སླུ་པར་བསྒྲུབ་པ་འབྲེལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་ཟེར་བ་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་ཚུལ་གསུམ་ལ་མི་སླུ་པར་མ་གྲུབ་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པར་འཇལ་བའི་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་མི་སླུ་པར་འགྲུབ་མི་སྲིད་ལ། དེ་འདྲའི་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་མི་སླུ་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་རྟགས་འཛིན་སེམས་མི་སླུ་པར་བསྒྲུབ་པ་འབྲེལ་མེད་ན། སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ། དེ་སྒྲུབ་ལ་བྱས་པ་རྟགས་སུ་བཀོད་པའི་ཚུལ་གསུམ་བསྒྲུབ་པ་འབྲེལ་མེད་དུ་ཐལ་ལོ། །རྟགས་འཛིན་རྗེས་དཔག་ཡོད་ན། རྟགས་ཅན་ལས་ལོགས་སུ་བསྟན་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ། རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་གི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་དང༌། རྟགས་འཛིན་མངོན་སུམ་ཡོད་ན་དེར་སྣང་བ་ཡིས་སྟོང་པར་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་དང་འགལ་ལོ་ཞེས་ཟེར་བ་དག་ཀྱང་ཆེས་མི་འཐད་དེ། བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་ལྟོས་མེད་དང་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་རྟགས་འཛིན་སེམས་སུ་སྨྲས་པ་ལ། དེ་དག་སྒྲ་མི་རྟག་རྟོགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ལས་ལོགས་སུ་བསྟན་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ་པ་འཕངས་པར་སོང་བའི་ཕྱིར་དང༌། རྟགས་འཛིན་མགོན་སུམ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལ་དོགས་པ་དཔྱད་མི་དགོས་ཤིང༌། འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན་མི་སླུ་བར་འགལ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་རྗེས་དཔག་ལ་ཞུགས་པ་དེ་འདིར་དམིགས་ཕུག་ནས་དཔྱོད་པ་སྐབས་སུ་བབ་པས་དཔྱད་པ་ཡིན་གྱི། རྟགས་འཛིན་སེམས་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་ལ་སྤྱིར་དཔྱད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཆོས་མཆོག་གི་བཞེད་པ་ཉིད་འཐད་པའི་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི། དེ་ལྟར་ལུགས་གཞན་ནི་སྙིང་པོ་མེད་པར་གྱུར་པས་ཆོས་མཆོག་གི་བཞེད་པ་ཉིད་གནོད་པ་དང་བྲལ་བར་གནས་སོ། །དེ་ལ་འཐད་ལྡན་དུ། རྟགས་མི་འཁྲུལ་པར་འཛིན་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གཅིག་ནི་ཆོས་ཅན་ལ་མི་བལྟོས་པར་ཁྱབ་པ་སྤྱིར་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བཟུང་བ་ན་བཟུང་ཟིན་པ་ཉིད་ཀྱི་མི་འཁྲུལ་བ་གང་ཡིན་པ་དྲན་པ་སྟེ། བཟུང་ཟིན་པའི་མི་འཁྲུལ་བ་མ་དྲན་ན་ནི། བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་པའི་ཚིག་དོན་བཤད་ན་འདི་ལྟར། རྟགས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཁྱབ་པ་འཛིན་པ་རྟགས་འཛིན་དུ་སྔར་སྨྲས་པ་དེ་ལ། དེ་འདྲའི་ཁྱབ་པ་འཛིན་པའང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གཅིག་ནི་ཆོས་ཅན་ལ་རྟགས་ཚད་མས་ངེས་ པ་ལ་བལྟོས་པ་མེད་པར། རྟགས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཁྱབ་པ་སྤྱིར་འཛིན་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞན
Chinese
如果这样显现，如何成为空性？等等。如果说，烟等相的自性是被现量所取，而它与所立的关系是被现量随后的忆念所取，那么，如果现量是相的执持，相执持的识显现为实有，与自己所安立的空性相违。然而，如果忆念是相执持，那么它不是量，因此与安立为不欺骗相违。这样说，具饰者自己的观点是：自性相的相执持就是有法后比，而果相的相执持与有法的识本体各异。其中，对于非常熟悉者来说，如同执持烟的自性的现量本身就是相执持。对于不熟悉者来说，从众多聚集的烟与显现无有差别的相中，确定为烟的后比本身就是相执持。因此，仅仅执持相的自性是相执持，而执持关系不是相执持，这样解释。论师法胜的观点是：如同解释在以所作是无常的关系为基础之上执持，不是相执持的心，因此没有满足前者的观点。仅仅执持相法的关系也不是相执持的心。如果不是自性相的有法的识本身，就没有它的相执持的心，那么，在此处，以颜色是无常来成立，相执持的心与有法的识是因果，与直接宣说相违。如果存在执持果相的相的自性的现量，那么，以在那里显现，也是空性，这句话也与您自己对于相执持和有法两者都解释相违。再次，在遮破论师法胜的观点时，译师说：在成立有法的识不欺骗时，成立相执持的心不欺骗是不合时宜且无关的，如果对于所立不欺骗，那么就是有法的识本身，而不是它的因。如果对于相不欺骗，那么在成立有法不欺骗时，成立对于它不欺骗是无关的。
English
If it appears like that, how can it become emptiness? etc. If it is said that the nature of the sign, such as smoke, is apprehended by direct perception, and its relation to the probandum is apprehended by the memory following direct perception, then, if direct perception is the apprehension of the sign, the mind apprehending the sign appears as real, which contradicts the emptiness established by oneself. However, if memory is the apprehension of the sign, then it is not a valid cognition, and therefore contradicts the establishment as non-deceptive. Thus it is said, and the Ornament Master's own view is: the sign apprehension of the nature sign is the subsequent inference of the possessor of the sign itself, and the sign apprehension of the effect sign and the mind of the possessor of the sign are different in nature. Among them, for those who are very familiar, the direct perception that apprehends the nature of smoke itself is the sign apprehension. For those who are not familiar, the subsequent inference that determines smoke from the sign where the aggregation of many and the appearance are indistinguishable is the sign apprehension. Therefore, merely apprehending the nature of the sign is the sign apprehension, while apprehending the relation is not the sign apprehension, so it is explained. The view of Master Dharmottara is: as it is explained that apprehending on the basis of the relation of 'produced is impermanent' is not considered the mind of sign apprehension, therefore it does not satisfy the former view. Merely apprehending the relation of sign and property is also not considered the mind of sign apprehension. If there is no mind of sign apprehension that is not the mind of the possessor of the sign of the nature sign itself, then here, establishing that color is impermanent, the mind of sign apprehension and the mind of the possessor of the sign are cause and effect, which is very contradictory to what is directly stated. If there is direct perception that apprehends the nature of the sign of the effect sign, then, by appearing there, it is also emptiness, which contradicts that you yourself explain both sign apprehension and possessor of the sign. Again, when refuting the view of Master Dharmottara, the translator said: When establishing that the mind of the possessor of the sign is non-deceptive, establishing that the mind of sign apprehension is non-deceptive is untimely and irrelevant, because if it is non-deceptive for the probandum, then it is the mind of the possessor of the sign itself, and not its cause. If it is non-deceptive for the sign, then when establishing that the possessor of the sign is non-deceptive, establishing that it is non-deceptive for it is irrelevant.
Chinese
说“是”非常不合理。如果以所作性之因来成立声无常的三相量，在衡量三相时没有不欺骗地成立，那么以衡量声无常之因的具有因相的现量就不会不欺骗地成立。为了成立这样具有因相的现量不欺骗，如果成立因相执持心不欺骗没有关联，那么为了成立声无常，对于成立它的所作性作为因的三相成立没有关联就太过分了。如果存在因相执持现量，那么从有法中单独显示出来就变得没有意义了，因为包含在有法现量之中。说“如果存在因相执持现量，那么在那里显现的空性会立即被解释，这与此相违背”等说法也非常不合理。以所作性之因来成立声无常的无依赖和具有损害的因，依赖于因相的现量被说成是因相执持心。因此，从声无常的证悟现量中单独显示出来是不合理的，因为已经抛出了太过分的说法。即使存在因相执持现量，也不需要怀疑和分析它。如果出现错误，认为与不欺骗相违背的怀疑进入现量，那么在这里有目的地进行分析是恰当的，因为这是分析，而不是对所有因相执持心进行普遍分析。第二，将法胜的观点安立为合理的方面。像这样，因为其他的观点变得没有意义，所以法胜的观点安住在没有损害的状态中。对此，为了合理地持有，不欺骗地执持因相有两种方式：一种是不依赖于有法而普遍执持周遍；另一种是在执持法相时，忆念已经执持的不欺骗性。如果不忆念已经执持的不欺骗性，那么就不会证悟所要成立的法。如果解释这些词语的含义，就像这样：先前所说的执持因相不欺骗于所要成立之法的周遍，对于这样的执持周遍也有两种方式：一种是不依赖于以量成立有法，而是以量成立普遍执持因相不欺骗于所要成立之法的周遍；另一种是从那之外的。
English
It is very unreasonable to say "yes." If the valid cognition that measures the three aspects of establishing sound as impermanent through the sign of being produced does not succeed in being infallible in measuring the three aspects, then it is impossible for the inference with the sign that measures sound as impermanent to be infallibly established. If establishing the mind that holds the sign as infallible is irrelevant in order to establish such an inference with a sign as infallible, then in order to establish sound as impermanent, it would be too much to say that establishing the three aspects of using being produced as a sign to establish it is irrelevant. If there is an inference that holds the sign, then it would be meaningless to show it separately from the sign-possessor, because it is included within the inference of the sign-possessor. It is also very unreasonable to say things like, "If there is a direct perception that holds the sign, then the emptiness that appears there will be explained immediately, which contradicts this." The inference based on the sign of establishing sound as impermanent through the sign of being produced, which is independent and harmful, is said to be the mind that holds the sign. Therefore, it is unreasonable to show them separately from the inference of realizing sound as impermanent, because the statement of being too far-fetched has been thrown out. Even if there is a direct perception that holds the sign, there is no need to doubt and analyze it. If there is a mistake, the doubt that it contradicts being infallible enters the inference, so it is appropriate to analyze it here with a specific purpose, because it is analysis, not a general analysis of all minds that hold the sign. Second, the way in which Chos mchog's view is established as the correct side is as follows: In this way, because other views have become meaningless, Chos mchog's view remains in a state free from harm. To this end, in order to hold it reasonably, there are two ways to hold the sign without being deceived: one is to generally hold the pervasion without relying on the subject; the other is to remember the infallibility of what has already been held when holding the property of the subject. If one does not remember the infallibility of what has already been held, then one will not realize what is to be established. If we explain the meaning of these words, it is like this: The pervasion that holds the sign without deceiving the property to be established, which was previously said to be the holding of the sign, also has two aspects: one is the valid cognition that generally holds the pervasion that the sign does not deceive the property to be established, without relying on the fact that the subject is established by valid cognition; the other is from that other.