Tibetan
་བྱ་ལ་བརྒྱུད་ནས་འབྲེལ་བའི་དབང་གིས་མི་སླུ་བའི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དོན་དེ་ཉིད། དངོས་གང་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་རྒྱས་པར་འཆད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ལྷ་རྒྱན་གཉི་གའི་འགྲེལ་པ་ནའང་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ། །འདི་ལ་སྒྲུབ་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་འབྲེལ་བའི་དབང་གིས་མི་སླུ་བའི་ཚུལ་དང༌། དགག་རྟགས་ལ་བརྟེན་པ་འབྲེལ་པའི་དབང་གིས་མི་སླུ་བའི་ཚུལ་གཉིས་ཀྱིས་འཆད་པ་ལ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རྟགས་འཛིན་སེམས་ཀྱི་མཐའ་དཔྱད་པ་དང༌། གཞུང་གི་ཚིག་དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ། སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གི་བཞེད་པ་མི་འཐད་པར་སྨྲ་བ་དག་གི་ལུགས་དགག་པ་དང༌། ཆོས་མཆོག་གི་ལུགས་དེ་ཉིད་འཐད་པའི་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་པར་བཞག་པའོ། དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་རྒྱན་མཁན་པོས། རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་རྟགས་འཛིན་སེམས་སུ་འདོད་པ་དང༌། དེ་ལའང་གཉིས་ལས། གཅིག་ནི་དཔེའི་སྟེང་དུ་རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་དང༌། གཞན་ནི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། སྔ་མ་ནི་རྟགས་འཛིན་ཁོ་ན་ཡིན་ཞིང༌། ཕྱི་མ་ནི་རྟགས་ཅན་གྱི་བློ་ཡིན་ནོ། ཞེས་འདོད་པ་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གི་འདོད་པ་ཡིན་པའི་ལུགས་སུ་བྱས་ནས། དེ་ལ་དགག་པ་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་རྟགས་ནི་འབྲེལ་ཉིད་དུ། འཛིན་པ་རྟགས་ཀྱི་བློ་ཡིན་ཞིང༌། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ནི། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཡིན་ནོ། དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཐུག་མེད་འགྱུར། དེ་ ལའང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི། གཞན་ཞིག་ཁ་ནས་འབྲེལ་ཤེས་ཤིང༌། དེར་ཡང་དེ་ལས་གཞན་གྱིས་ཡིན། ཞེས་སོགས་ཀྱིས། རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་རྗེས་དཔག་གིས་ཤེས་ན། དེ་ལའང་རྗེས་དཔག་གཞན་ཞིག་གིས་ཤེས་དགོས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟགས་འཛིན་གྱིས་དཔེའི་སྟེང་དུ་འབྲེལ་པ་བཟུང་ཡང་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་མ་ཡིན་ལ། རྗེས་དཔག་གིས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་འབྲེལ་པ་བཟུང་བས་ལྷག་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དཔེའི་སྟེང་དུ་འབྲེལ་པ་བཟུང་བས་ཆོག་མོད། ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་བཟུང་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། ཆོས་ལ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྱུབས་བྱའི་ཆོས་ཆོས་ཅན་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་བསྒྲུབས་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་གྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པས། དེ་ནི་ཆོས་ཅན་ལ་རྗེས་དཔག་གིས་གཞལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་ཟེར་ཞིང་ཡང་འདི་ལྟར། འོན་ཏེ་རྟགས་ནི་མངོན་སུམ་གྱི། རྟགས་ཉིད་དུ་ནི་རྟོགས་བྱེད་ན། དེ
Chinese
如果说通过比量与因的关联而不错乱的情况是怎样的呢？就是指那个意义，用“事物任何”等来广说。这在天神和庄严二者的解释中也很清楚。这里用两种方式来解释：依靠成立之因的比量，因关联而不错乱的情况；依靠破除之因的比量，因关联而不错乱的情况。第一种又分两种：对执因心进行边际分析，以及解释经文的词义。第一种又分两种：驳斥认为法称论师的观点不合理的人的观点，以及将法称论师的观点安立为合理的一方。第一种是：庄严论师认为，执持因法关联的是执因心，这又分为两种：一种是在例子上执持因法关联，另一种是在有法上执持因法关联。前者只是执因，后者是有法之识。他们将这种观点视为法称论师的观点，并对此进行驳斥：如果因是关联本身，执持的是因之识，那么所要成立的法的关联，就是从比量而来。如果是这样，就会变成无穷尽。因为对比量来说，是从其他方面了解关联，而且在那里也是由其他方面而来。等等。如果因法关联是通过比量来了解的，那么对于那个比量来说，也必须通过其他的比量来了解，等等，这样就会变成没有尽头的过失。如果执因者在例子上执持关联，但在有法上则不然，而且比量在有法上执持关联，因为有剩余，所以没有过失。如果在例子上执持关联就足够了，那么在有法上执持关联有什么用呢？对于法来说，情况不是这样，因为所要成立的法与有法的关联本身就是所要成立的主要内容。因法关联是能成立的，而不是所要成立的，因此，那不是可以用比量在有法上衡量的。他们这样说，而且还这样认为：然而，如果因是现量的，作为因本身是能认识的，那么
English
If it is asked, what is the way in which one is not deceived by the power of connection through inference and the reason? It is that very meaning, which is explained in detail by "any object" and so on. This is also very clear in the commentaries of both Lhagyen. Here, it is explained in two ways: the way in which one is not deceived by the power of connection through inference based on the establishing reason, and the way in which one is not deceived by the power of connection based on the refuting reason. The first has two parts: examining the limits of the mind that grasps the reason, and explaining the meaning of the words of the text. The first has two parts: refuting the views of those who say that the views of the teacher Dharmakirti are not reasonable, and establishing the views of Dharmakirti himself as the reasonable side. The first is: The teacher Gyenkhyenpo believes that the mind that grasps the connection between the reason and the property is the mind that grasps the reason, and this is divided into two: one is grasping the connection between the reason and the property on the example, and the other is grasping the connection between the reason and the property on the subject. The former is only grasping the reason, and the latter is the mind of the subject. They make this view the view of the teacher Dharmakirti, and then express a refutation of it: If the reason is the connection itself, the grasping is the mind of the reason, and the connection of the property to be established is from inference. If that is the case, it will become infinite. Because for inference, the connection is known from another aspect, and there too it is from another. And so on. If the connection between the reason and the property is known through inference, then for that inference, it must also be known through another inference, and so on, which will become an infinite fault. If the one who grasps the reason grasps the connection on the example, but not on the subject, and inference grasps the connection on the subject, because there is something extra, there is no fault. If it is enough to grasp the connection on the example, then what is the use of grasping the connection on the subject? For the property, it is not like that, because the connection between the property to be established and the subject itself is the main thing to be established. The connection between the reason and the property is the establisher, not the established, so it is not to be measured on the subject by inference. They say this, and also think like this: However, if the reason is manifest, as the reason itself is the knower, then