Tibetan
ཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་ངེས་པས་ཚད་མ་གཉིས་སུ་ངེས་པར་སྒྲུབ་པ་དང༌། དེ་ལྟར་བསྒྲུབས་པས་ལོག་རྟོག་གང་བསལ་བ་བཅས་པ་བཤད་པ་ནི། མངོན་སུམ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལས། ཞེས་སོགས་དྲུག་སྟེ་ཚིག་དོན་གོ་སློའོ། །དེ་ལ་གཞན་བྱ་མངོན་གྱུར་གྱི་མཚན་ཉིད། གཞལ་བྱ་གང་མྱོང་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་ནུས་པ། ལྐོག་གྱུར་གྱི་མཚན་ཉིད་གཞལ་བྱ་གང་རྟགས་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་དགོས་པ། དོན་གང་གང་ཟག་གང་ལ་མངོན་གྱུར་དུ་སོང་བ་དེ་ལ་ལྐོག་གྱུར་དུ་མ་སོང༌། ལྐོག་གྱུར་དུ་སོང་བ་དེ་ལ་མངོན་གྱུར་དུ་མ་སོང་བས་རྟོགས་པ་པོའི་ད་ལྟར་གྱི་གནས་སྐབས་ལ་བལྟོས་ནས་གཞལ་བྱ་གཉིས་པོ་དེ་རྣམ་པར་འཇོག་པས་འགལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། གང་ཟག་སོ་སོ་དང་གང་ཟག་གཅིག་གིའང་གནས་སྐབས་སོ་སོ་ལ་བལྟོས་ནས། གང་ཟག་གཅིག་ལ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ལས་གཞལ་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང༌། གང་ཟག་གཅིག་གིའང་གནས་སྐབས་སྔ་མ་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་གནས་སྐབས་ཕྱི་མར་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཡོད་པས་མངོན་ལྐོག་གི་མཚན་ཉིད་འཆོལ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་མངོན་གྱུར་དུ་ཐལ། ལྷ་སྦྱིན་ལ་མངོན་གྱུར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་དང༌། ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པར་ཐལ། མཆོད་སྦྱིན་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་གཉི་ག་ལ་ཁྱབ་པ་མེད་ལ། དོན་འདི་ནི་ལྷའི་འགྲེལ་པ་ན་གསལ་བར་ཡོད་དོ། །བུམ་པས་དག་པའི་ས་ཕྱོགས་ཀྱི་སྟེང་གི་བུམ་མེད་ལྟ་བུ་ས་ཕྱོགས་དེ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་དབང་མངོན་གྱི་ཤུགས་ཀྱི་གཞལ་བྱ་དང༌། དེ་ལ་ཚད་མ་དེས་མྱོང་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་དང༌། བུམ་མེད་དེ་གཞལ་བྱ་མངོན་གྱུར་དང༌། དབང་ཤེས་དེ་བུམ་མེད་དེ་ལ་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་ལ། སྒྲ་མི་རྟག་པ་རང་མཚན་སྒྲ་མི་རྟག་པ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་ཚད་མའི་དངོས་ཀྱི་གཞལ་བྱ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པས། མངོན་གྱུར་ལ་རང་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་པ་དང་ལྐོག་གྱུར་ལ་སྤྱི་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་པ་མི་བཟུང་ངོ༌། །འདིར་ལྷའི་འགྲེལ་པར་མཐའ་དཔྱད་པ་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་དག་གི་དོན་གོ་བདེ་བར་བརྗོད་ན་འདི་ལྟར། དོན་གང་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་དོན་དེ་ཉིད་རང་མཚན་དངོས་སུ་འཇལ་བའི་ཤེས་པ་ལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་སྣང་བར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པས་ཀྱང་རང་མཚན་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་རྟོག་པ་ལ་ རང་མཚན་དེ་དག་མངོན་གྱུར་དུ་འགྱུར་བས་མངོན་ལྐོག་མི་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །རང་མཚན་རྟོག་པས་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱས་ཀྱང་བདག་རྐྱེན་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་མེད་པས་མངོན་གྱུར་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ལྐོག་གྱུར་མ་ཡིན་པའི་དོན་དབང་ཤེས་ཀྱིས་འཛིན་པའི་ཚེ་རང་མཚན་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པ་ལས་ལྷག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ནང་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པའི་སྒོ་ནས་མི་རྟོགས་པས་མངོན་གྱུར་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། དེ་ལྟ་ན་བདེ་སོགས་ཀྱང་མངོན་གྱུར་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་རྣམ་གྱིས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་རྟོག་པས་ཀྱང་རང་མཚན་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་གཟུགས་བལྟ་བ་ལ་མིག་དབང་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་བསྟན་ནས། དབང་པོ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྐྱོན་འདི་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་སྔར། བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་དེ་དངོས་མིན། ཞེས་སོགས་ལས་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རང་མཚན་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པར་འདྲ་ན་གསལ་མི་གསལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཡང་མི་འཐད་པས་གཟུགས་གསལ་བར་སྣང་བས་དབང་པོ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའང་མི་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་བཞག་པའི་བག་ཆགས་ལས་སྐྱེས་པའི་འཁྲུལ་པ་ ཡིན་ནོ། ཞེས་ལྷ་དབང་བློས། དེ་ལས་གཞན་དངོས་དབང་པོ་འདས། ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར་མཐའ་དཔྱད་ནས་གསུངས་པ་འདི་དག་གིས་རང་མཚན་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་ཡིན་པ་དམིགས་ཕུག་ནས་རྒྱས་པར་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་དེ་ལྟར་གྲངས་ངེས་པའི་ཚུལ་བཤད་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་དེ་ལ་གཉིས་ལས། གྲངས་ཉུང་བར་སྨྲ་བདག་གི་རྩོད་པ་སྤང་བ་ནི། རྒྱང་པན་ན་རེ། དངོས་པོར་མེད་པ་ལ་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་བཞིན། དེའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་དང་མཚན་གཅིག་པུ་དང་ཚད་མ་མངོན་སུམ་གཅིག་པུ་ཉིད་དུ་ཟད་དོ་ཞེ་ན། ཕན་གནོད་བསྐྱེད་པའི་དོན་བྱེད་པའི་གཞལ་བྱ་གང་ཡིན་སྙམ་དུ་རྟོག་པའི་རྟོག་ལྡན་གྱི་དགོས་པ་བསྒྲུབ་ནུས་ཀྱི་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་པུ་ཡིན་པ་ཁོ་བོའང་འདོད་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ནའང་དངོས་མེད་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་པའི་རྟགས་དེ་ཁྱོད་རང་གིས་ངེས་སམ་མ་ངེས། མ་ངེས་ན་དེས་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་བསྒྲུབ་ཕྱིར་བཀོད་པ་དོན་མེད་ལ། དེས་ན་དངོས་མེད་ལ་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ངེས་པ་དང༌། དེ་ངེས་པའི་ཚད་མ་མངོན་སུམ་ལས་གཞན་དུ་འདོད་དགོས་པ་དང༌། དབང་མངོན་གྱིས་དེ་དངོས་སུ་ངེས་པར་བྱེད་མི་ནུས་པ་རྣམས་རིམ་པ་
Chinese
关于以两种对境决定二量，以及通过如此确立能消除何种邪分别的阐述：从“现前与隐蔽”等六句，词义容易理解。其中，他者所作的现前之相是：所量，即凭借经验的力量能够断除增益；隐蔽之相是：所量，即必须凭借理证的力量才能断除增益。对于某人来说，成为现前的对境，就不会成为隐蔽的对境；成为隐蔽的对境，就不会成为现前的对境，因此，这两种所量是根据认识者的当下状态来安立的，它们之间是互相矛盾的。然而，根据不同的人，或者同一个人不同的状态来看：对于某人来说是现前的对境，对于其他人来说可能是隐蔽的对境；同一个人在之前的状态下是隐蔽的对境，在之后的状态下可能成为现前的对境，因此，现前与隐蔽的定义可能会混淆。因此，“成为现前，因为对于天授来说是现前的”以及“成为隐蔽，因为对于供施来说是隐蔽的”这两种说法都不周遍。这个道理在天尊的释论中有清楚的阐述。例如，在瓶子移开后，干净地面的上方没有瓶子，像这样，凭借现量认识到地面的力量，通过经验的力量断除增益，这个“没有瓶子”就是现前的所量，而这个根识就是针对“没有瓶子”的现量。声音是无常的，自相的声音无常，这是通过比量来认识的，比量所量的真实对境是隐蔽的。因此，不要认为现前遍及自相，隐蔽遍及共相。在此，如果用容易理解的方式来表达天尊释论中详细的辨析，那就是：对于某个对境来说是现前的，这意味着对于直接衡量自相的识来说，具有不共的显现方式，因此，除此之外的其他对境就是隐蔽的。如果分别识也以自相作为显现的对境，那么对于分别识来说，这些自相就变成了现前，现前与隐蔽就不会互相矛盾了。即使自相被分别识作为所取境，但自相本身...
English
The explanation of how two objects determine the two valid cognitions, and what kind of wrong conceptions are eliminated by establishing them in this way: From "manifest and hidden" and the following six sentences, the meaning of the words is easy to understand. Among them, the characteristic of the manifest, which is done by others, is: the object to be measured, which can cut off superimposition by the power of experience; the characteristic of the hidden is: the object to be measured, which must cut off superimposition by the power of reasoning. For someone, if an object becomes manifest, it will not become a hidden object; if it becomes a hidden object, it will not become a manifest object. Therefore, these two objects to be measured are established according to the current state of the knower, and they are contradictory to each other. However, according to different people, or different states of the same person: an object that is manifest to someone may be a hidden object to others; an object that was hidden to the same person in the previous state may become manifest in the later state. Therefore, the definitions of manifest and hidden may be confused. Therefore, "it is manifest, because it is manifest to Devadatta" and "it is hidden, because it is hidden to Yajnadatta" are not pervasive. This reason is clearly explained in the commentary of the deity. For example, after the pot is removed, there is no pot above the clean ground. In this way, by the power of direct perception of the ground, the superimposition is cut off by the power of experience. This "no pot" is the manifest object to be measured, and this sense consciousness is the direct valid cognition for "no pot". Sound is impermanent, the self-characterized sound is impermanent, this is recognized by inference. The real object to be measured by inference is hidden. Therefore, do not think that the manifest pervades the self-characteristic, and the hidden pervades the general characteristic. Here, if we express the detailed analysis in the commentary of the deity in an easy-to-understand way, it is: for an object that is manifest, it means that for the consciousness that directly measures the self-characteristic, it has a unique way of appearing. Therefore, other objects besides this are hidden. If the conceptual consciousness also takes the self-characteristic as the appearing object, then for the conceptual consciousness, these self-characteristics become manifest, and the manifest and hidden will not contradict each other. Even if the self-characteristic is taken as the object to be grasped by the conceptual consciousness, the self-characteristic itself...
Chinese
如果说，因为不是通过有色根识来证悟，所以不会成为现量。对于非隐蔽的事物，当根识执取时，除了将自相作为执取对象之外，没有其他，那么有什么理由说不是通过有色根识来证悟，所以不会成为现量呢？如果是这样，那么乐等也应成为非现量。因为不是通过有色根识来证悟，而是通过执取自身体性的行相而现量证悟。此外，如果分别念也以自相作为执取境，那么观看色法时，眼根将变得无意义，从而指出了眼根无意义的过失。之前说过：“根是无意义的”，这个过失与“所说之物本身并非彼实体”等不同。如果以自相作为执取境而执取是相同的，那么明与不明的差别也不合理，因此认为色法显现清晰，所以根是有果的，这也是不合理的。因此，一切分别念都是由体验事物后留下的习气所生的错觉。正如拉旺洛所说：“除此之外，实体根已逝。”在对《彼论》的注释中，经过详细分析后，这些话语明确地、广泛地否定了自相是分别念的显现境。现在，为了阐述如此确定的数量之理，将要阐述驳斥争论，其中分为两部分。首先是驳斥主张数量少的论者的争论。外道说：不存在的事物不是可量度的，就像彼世的事物一样。因此，可量度的事物和名称只有一个，量和现量也只有一个。如果这样说，那么我方也承认，能够实现具有思维者的需求，即能够产生利益和损害作用的可量度的事物，只有一个自相。即使如此，你是否确定或不确定非事物不是可量度的这个理由？如果不确定，那么为了证明所要证明的事物而提出的理由是无意义的。因此，对于非事物不是可量度的事物，你本身就不确定，并且必须承认确定它的量不是现量，而且根现量不能直接确定它，这些都是依次出现的。
English
If it is said that because it is not realized through the colored sense faculty, it will not become manifest. When the sense consciousness apprehends a non-hidden object, there is nothing more than apprehending it by taking the self-characteristic as the object of apprehension. Then, for what reason does it become non-manifest because it is not realized through the colored sense faculty? If that is the case, then happiness and so on should also become non-manifest. Because it is not realized through the colored sense faculty, but is manifestly realized by the aspect of apprehending its own nature. Furthermore, if conceptual thought also takes the self-characteristic as the object of apprehension, then the eye faculty becomes meaningless when looking at forms, thus pointing out the fault of the sense faculty being meaningless. What was said earlier, "The sense faculty is meaningless," this fault is different from "The object itself is not that entity," and so on. If it is the same to apprehend by taking the self-characteristic as the object of apprehension, then the difference between clarity and obscurity is also unreasonable, so it is also unreasonable to think that the sense faculty is with results because the form appears clearly. Therefore, all conceptual thoughts are illusions born from the imprints left by experiencing things. As Lhawang Lo said, "Other than that, the substantial sense faculty has passed away." In the commentary on "That," after detailed analysis, these words clearly and extensively deny that the self-characteristic is the appearing object of conceptual thought. Now, in order to explain the reason for such a definite number, we will explain the refutation of arguments, which is divided into two parts. First, the refutation of the argument of the proponent who claims a small number. The Tirthika says: What does not exist as an entity is not measurable, just like the objects of the other world. Therefore, the measurable object and the name are only one, and the valid cognition and direct perception are only one. If you say so, then we also admit that the measurable object that can fulfill the needs of a thinking being, that is, that can produce the function of benefit and harm, is only one self-characteristic. Even so, are you certain or uncertain about the reason that non-entities are not measurable? If you are uncertain, then the reason given to prove what is to be proven is meaningless. Therefore, you yourself are uncertain about the pervasion that non-entities are not measurable, and you must admit that the valid cognition that ascertains it is other than direct perception, and that sense direct perception cannot directly ascertain it, all of which appear in sequence.