Tibetan
ས་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ལྷ་སྦྱིན་ནམ་མཆོད་སྦྱིན་གང་རུང་ཞིག་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ཞེན་པ་ན་ལྷ་སྦྱིན་ལའང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ལ་མཆོད་སྦྱིན་ལའང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་བཞན་དུ། མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བའི་དོན་དེ་ནོར་བུར་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ལ་ནོར་བུའོ་འོད་ དུའང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། འདི་རྗེས་དཔག་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ནོར་བུའི་འོད་རྟགས་སུ་འགྱུར་དགོས་ན། ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུའི་འོད་དུ་མ་རྟོགས་པར་ནོར་བུར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་དང༌། མངོན་སུམ་ཚད་མའང་མ་ཡན་ཏེ། ནོར་བུའི་འོད་ཙམ་ཞིག་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་ཡང་ནོར་བུ་དངོས་ཤུགས་གང་ལའང་མ་རྟོས་པའི་ཕྱིར་དང་འོད་སྒོ་གསེབ་ཏུ་མཐོང་ལ་ནོར་བུར་པའི་ཕུགས་ལྟ་བུར་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། མངོན་སུམ་གྱིས་རང་གི་གཟུང་ཡུལ་དེའི་ཡུལ་དང་དུས་སྤངས་ཏེ་གནས་པ་ལ་ཚད་མར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་པ་ལ་ནི་སླུ་མེད་ཕྱིར། །འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་ཉིད། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། བསམ་དོན་ནམ་དཔྱད་པའི་དོན་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་གང་བསམས་པ་དེར་མ་ཐོབ་ལ་གང་ཐོབ་ས་དེར་ཡོད་པར་མ་བསམས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྒོ་གསེབ་ཏུ་འོད་མཐོང་བ་ན་དེར་ནོར་བུ་འདུག་གོ་སྙམ་དུ་བསམས་ཀྱང་ར་བའི་ཕུགས་སུ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནོར་བུ་དང་དེའི་འོད་གོ་ས་ཐ་མི་དད་དུ་གནས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བའི་ཚེ་འདི་ན་ནོར་བུ་འདུག་གོ་སྙམ་པའི་ངེས་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པ་ཡིན་ཀྱང་དེ་སྐབས་འདིའི་དཔེར་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས། རྒྱུན་དང་སྐད་ཅིག་གིས་མ་ངེས་པ་སྤང་བ་དང༌། རགས་པ་དང་ཕྲ་བས་མ་ངེས་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འོ་ན་སྔོན་པོ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔོན་པོ་རྟོགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་མ་རྟོགས་ ཀྱང་ཐོབ་པའི་ཚེ་སྐད་ཅིག་མ་ཐོབ་སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། རྟག་པ་ཐོབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་སྔོན་པོ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ཀྱང་སྔོན་པོ་ཐོབ་པས་སྐད་ཅིག་མ་ཐོབ་པར་འཇོག་མི་ནུས་ཤིང༌། འཇིག་རྟེན་ནའང་སྐད་ཅིག་མ་ཐོབ་པར་ཐ་སྙད་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། འཇོག་ནུས་སུ་ཆུག་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་ཐོབ་པས་སྔོན་པོ་ལས་རྫས་གཞན་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་སྐད་ཅིག་མ་ལས་རྫས་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ར་བའི་ཕུགས་སུ་ཐོབ་པའི་ནོར་བུ་ནི་སྒོ་གསེབ་ཏུ་མཐོང་བའི་ནོར་བུའི་འོད་ལས་ཡུལ་སྤངས་པའི་རྫས་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡང་རྟོགས་པའི་སྔོན་
Chinese
就像大地显现一样。如果认为这是非人为的，而是天神布施或祭祀布施，那么就会对天神布施和祭祀布施都产生怀疑。另外，对于显现的事物，也会怀疑是宝物还是宝物的光芒。第三，这不是比量，如果是比量，宝物的光芒就必须成为标志，因为没有将宝物的光芒理解为宝物的光芒，而是执着于宝物。而且，也不是现量，虽然现量仅仅把握了宝物的光芒，但无论如何也没有依赖于真实的宝物，而且光芒是在门缝中看到的，却像在围墙深处得到宝物一样。现量对于脱离了自身所取境的处所和时间而存在的事物，是不能成为量（ प्रमाण ）的。如经中所说：“对于思考来说，没有欺骗，即使是错觉也是量。”对于思考的事情或分析的事情来说，是量。而在这里，没有得到所思考的，也没有想到所得到的地方存在着所思考的，因为在门缝中看到光芒时，虽然认为那里有宝物，但却在围墙深处得到了。在现量见到宝物和它的光芒处于不分离的位置时，认为“这里有宝物”的决定，虽然是由现量（ प्रत्यक्ष प्रमाण ）的力量引导的，但那不是这里所举的例子。第四，分为两种：排除对常与刹那的不确定，以及排除对粗大与微细的不确定。第一，如果这样，那么执持蓝色的现量也会变成非量，因为没有理解蓝色的刹那，即使得到时也没有得到刹那。如果不是这样，就会变成得到常法。没有过失，虽然蓝色是刹那，但得到蓝色不能安立为得到刹那，而且世间上也不会说得到刹那。即使可以安立，得到刹那也不会变成得到蓝色之外的其他事物，因为蓝色不是刹那之外的其他事物。在围墙深处得到的宝物，与在门缝中见到的宝物光芒是处所分离的不同事物。第二，又，对于理解的蓝
English
It appears like the earth. If one thinks that this is non-human, but rather a gift from a god or a sacrificial offering, then one will doubt both the gift from a god and the sacrificial offering. Furthermore, one will doubt whether the thing that appears is a jewel or the light of a jewel. Third, this is not inference. If it were inference, the light of the jewel would have to be a sign, because one does not understand the light of the jewel as the light of the jewel, but rather clings to the jewel. Moreover, it is not direct perception either, because although direct perception only grasps the light of the jewel, it does not rely on the actual jewel in any way, and the light is seen in the crack of the door, but it is obtained as if it were the depths of the wall. Direct perception cannot be a valid cognition ( प्रमाण ) for things that exist apart from the place and time of their object of apprehension. As it is said in the scriptures, "For thought, there is no deception, even illusion is valid cognition." For the matter of thought or the matter of analysis, it is valid cognition. But here, one does not obtain what one thinks, nor does one think that what one obtains exists in the place where one thinks it exists, because when one sees the light in the crack of the door, one thinks that there is a jewel there, but one obtains it in the depths of the wall. When one directly perceives that the jewel and its light are in an inseparable position, the determination that "there is a jewel here" is guided by the power of direct perception ( प्रत्यक्ष प्रमाण ), but that is not the example being used here. Fourth, there are two divisions: eliminating uncertainty about permanence and momentariness, and eliminating uncertainty about grossness and subtlety. First, if this is the case, then the direct perception that grasps blue will also become non-valid cognition, because one does not understand the momentariness of blue, and even when one obtains it, one does not obtain the moment. If this were not the case, it would become obtaining permanence. There is no fault, because although blue is momentary, obtaining blue cannot be established as obtaining the moment, and in the world, one does not speak of obtaining the moment. Even if it could be established, obtaining the moment would not become obtaining something other than blue, because blue is not something other than the moment. The jewel obtained in the depths of the wall is a different thing from the light of the jewel seen in the crack of the door, which is separated in place. Second, again, for the understood blue
Tibetan
པོ་ནི་རགས་པ་ཡིན་ལ་ཐོབ་པ་ནི་ཕྲ་མོ་ཐོབ་ཅིང་རགས་པ་དང་ཕྲ་བའང་འགལ་བས་སྔོན་པོ་འཛིན་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། ཞེ་ན། སྔོན་པོ་རྟོགས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་མ་རྟོགས་ཀྱང་མཐོང་བའི་སྔོན་པོ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དུ་མའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། ཐོབ་པའི་ཚེའང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དུ་མའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་སྔོན་པོ་ཐོབ་པས་གང་བཅད་པ་དེ་མ་ཐོབ་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དོ། །རྒྱན་མཁན་པོས། དེ་ཕྱིར་ནོར་བུའི་འོད་ལས་ནི། །ནོར་བུ་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་ནི། །དེ་ཉིད་དུ་ན་མངོན་སུམ་མམ། །ཡང་ན་རྗེས་དཔག་ཉིད་ཅེས་ངེས། ཞེས་བཤད་ལ། དེའང་མི་འཐད་དེ། ནོར་བུའི་འོད་ནོར་བུར་འཛིན་པ་དང༌། སྒོ་གསེབ་ཀྱི་ནོར་བུའི་འོད་མཐོང་བ་ལས་གཞི་དོན་ནོར་བུ་ཡོད་པར་འཛིན་པའི་བློ་ནི་ལོག་ཤེས་ཡིན་ལ། ནོར་བུའི་འོད་མཐོང་བའི་མིག་ཤེས་ཀྱང་རང་འབྲས་ལོག་ཤེས་དངོས་ སུ་འདྲེན་བྱེད་ཡིན་པས་ཚད་མར་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ལོག་པའི་ཤེས་པར་ཁྱད་མེད་ཀྱང༌། ཞེས་གསུངས་པ་ལས་དངོས་སུ་རྒལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚིག་གི་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་དོན་རང་མཚན་མི་འཛིན་པས། དེ་ལས་དོན་རང་མཚན་ཐོབ་པར་ནུས་པ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དོན་རང་མཚན་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ཁོ་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་རང་མཚན་འཐོབ་པར་མཐོང་བས། འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་ན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་མཚན་འཐོང་ནུས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་སོ། །དེ་ལས་རང་མཚན་འཐོབ་པར་ནུས་ན་འཁྲུལ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི། ཇི་བཞིན་མངོན་ཞེན་མིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པར་ལན་བཏབ་ཟིན་ཏོ། །རྣམ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་འཆད་པ་ནི་ནོར་བུའི་འོད་དང་སྒྲོན་མེའི་འོད་དག་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པའི་བློ་ཡིས་སྐྱེས་བུ་ནོར་བུ་འཐོབ་ཕྱིར་དུ་མངོན་པར་རྒྱུག་པ་ན། བློ་དེ་གཉིས་ལོག་པའི་ཤེས་པར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང༌། ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བརྒྱུད་ནས་ནོར་བུ་རང་མཚན་འཐོབ་པའི་དོན་བྱེད་ལ། སྒྲོན་འོད་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པས་བརྒྱུད་ནས་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པས་ཇི་ལྟར་བློ་དེ་གཉིས་བརྒྱུད་ནས་ནོར་བུ་འཐོབ་པའི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དེ་ལྟར། སྒྲ་མི་རྟག་རྟོགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་དང་ནི་དེ་ལྟར་སྣང་གི་རྟོག་པ་ལོག་ཤེས་ལྟ་བུ་དག །སྒྲོ་མ་བཏགས་པར་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་སྣང་བའི་གཟུང་དོན་
Chinese
粗大是“有”，获得是获得微细，粗大和微细也相违，因此执著蓝色就成了非量。如果这样说，虽然没有领悟到蓝色所认识的极微尘，但所见的蓝色是众多极微尘的自性。获得的时候也是获得成为众多极微尘自性的蓝色，因此没有截断所截断的，没有获得的过失。论师说：因此从珠宝的光芒中，了知珠宝的知识，在那时肯定是现量，或者肯定是比量。这样说是不合理的，把珠宝的光执著为珠宝，以及从门缝中见到珠宝的光而执著为有实际的珠宝的意识是邪见。见到珠宝的光的眼识也是引导自果邪见的直接原因，因此与量相违。虽然与错误的意识没有差别。这样说是因为直接反对。因此，词句的意义是这样的：如果仅仅把虚构作为所取境，就不执著义自相。如果问，从那之中获得义自相的能力是相违的吗？从把义自相作为所取境的无错乱的意识中，也见到通过其他方式依赖它而获得义自相，因此，如果是错乱识，依赖它而能获得自相是不可能的，这种周遍不确定。如果从那之中能够获得自相，那怎么会变成错乱呢？对于这方面，已经回答了：因为不是如实现前显现。如果问，通过其他方式如何见到领悟的方式？详细阐述的就是，对于珠宝的光和灯的光，以执著为珠宝的意识，为了获得珠宝而显现奔跑时，这两个意识虽然与错误的意识没有差别，但依赖于把珠宝的光执著为珠宝，通过间接的方式能成办获得珠宝自相的作用，而把灯光执著为珠宝，通过间接的方式也不能成办那样的作用，因此，这两个意识通过间接的方式成办获得珠宝的作用，就像有能力和没有能力的差别那样。 声无常的领悟的比量以及如是显现的分别念就像邪见一样。不加虚构，如其所是显现的所取义
English
The coarse is "having," and obtaining is obtaining the subtle. Coarse and subtle are also contradictory, so grasping blue becomes non-valid. If you say so, although one does not realize the extremely subtle particles that blue cognizes, the blue that is seen is the nature of many extremely subtle particles. When obtaining, one also obtains the blue that has become the nature of many extremely subtle particles, so there is no fault of not obtaining what is cut off. The commentator says: Therefore, from the light of a jewel, the knowledge that knows the jewel, at that time, is definitely direct perception or inference. This is unreasonable, because taking the light of a jewel as a jewel, and the mind that sees the light of a jewel through a crack in the door and takes it as an actual jewel, is a wrong view. The eye consciousness that sees the light of a jewel is also a direct cause of leading to its own result, wrong view, so it contradicts validity. Although there is no difference from erroneous consciousness. Saying this is because of direct opposition. Therefore, the meaning of the words is this: If one only takes what is fabricated as the object of grasping, one does not grasp the own-character of the object. If one asks, is the ability to obtain the own-character of the object from that contradictory? From the non-erroneous consciousness that takes the own-character of the object as the object of grasping, it is also seen that one obtains the own-character of the object by relying on it in other ways. Therefore, if it is an erroneous consciousness, it is not certain that one can obtain the own-character by relying on it. If one can obtain the own-character from that, how can it become erroneous? To this point, the answer has already been given: Because it is not manifest as it is. If one asks, how does one see the way of realization in other ways? The detailed explanation is that for the light of a jewel and the light of a lamp, when a person appears to run in order to obtain a jewel with the mind that takes it as a jewel, although these two minds are no different from erroneous consciousness, relying on taking the light of a jewel as a jewel, one can accomplish the function of obtaining the own-character of the jewel in an indirect way. However, taking the light of a lamp as a jewel cannot accomplish such a function in an indirect way. Therefore, these two minds accomplish the function of obtaining the jewel in an indirect way, just like the difference between having the ability and not having the ability. The inference of understanding sound as impermanent and the appearance of such conceptualization are like wrong views. The object of grasping that appears as it is, without fabrication.