Tibetan
ང་མཚན་གཅིག་པུར་བསྟན་ནས། དོན་དམ་པའི་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་པུ་དེ་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་ནས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་དང་གཞན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ངོ་བོས་རྟོགས་པའི་ དབྱེ་བས་གཞལ་བྱ་མངོན་ལྐོག་གཉིས་སུ་འདོད་ཅེས་འཆད་ཅིང༌། ཚད་མ་མདོ་དང་འགལ་བའི་དོགས་སྤོང་དུ་མི་འཆད་ལ། ལྷ་ལྟར་ན། གཞལ་བྱ་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་ན་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱ། གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་གསུངས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་དེ་ནི་རང་མཚན་གྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པར་མངོན་སུམ་གྱི་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་རྟོགས་པར་བྱེད་ལ། རྗེས་དཔག་གིས་གཞན་སྤྱིའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་རང་གི་སྣང་བ་རང་མཚན་མིན་པ་ལ་རང་མཚན་དུ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་རང་མཚན་ལ་ཞེན་ནས་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་སློབ་དཔོན་བཞེད་པ་ཡིན་པས་རྟོགས་ལྡན་གྱི་དགོས་པ་བསྒྲུབ་ནུས་ཀྱི་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་པུར་བཤད་པ་དང་འགལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས། ཞེས་པའི་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཞེས་པ་དང༌། རྟོགས་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་བཞེད། ཅེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཞེས་པ་དོན་གཅིག་པར་འདོད་པ་ལ། དེ་ནི་རང་མཚན་ངོ་བོ་ཡིས། ཞེས་པ་འདིས་རང་མཚན་ཁོ་ན་ལ་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་གཉིས་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྟོགས་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་བཞེད། ཅེས་པའི་གཞལ་བྱ་ལ་སྤྱི་མཚན་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་པའི་སྐྱོན་འབྱུང་བར་སྨྲ་ཞིང༌། རང་ལུགས་ལ་གཞུང་གོང་མའི་གཞལ་བྱ་ གཉིས་ཞེས་པ་རང་སྤྱི་དང༌། འདིའི་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཞེས་པ་མངོན་ལྐོག་ཏུ་བྱེད་ཅིང༌། ཡང་གཞལ་བྱ་དངོས་མེད་ཁོ་ན་འཇལ་བའི་རྗེས་དཔག་ཚད་མའང་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། དེ་ནི་རང་གཞན་ངོ་བོ་ཡིས། ཞེས་པ་འདིས་རང་མཚན་ཁོ་ན་ལ་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་མངོན་ལྐོག་གཉིས་སུ་བསྟན་པ་ནི་མི་འཐད་པར་ཐལ། རྟོགས་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་བཞེད་ཅེས་པའི་གཞལ་བྱ་ལྐོག་གྱུར་ལ་དངོས་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འཁོར་གསུམ་ག་ཁས་སོ། །གཞན་ཡང་ཁྱོད་ཀྱི་ཐལ་བ་དེ་ནི་འགལ་ཁྱབ་ཡིན་པར་གཞུང་ཇི་ལྟར་འཆད་ཚུལ་སྔར་བརྗོད་པ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཚད་མ་གཉིས་ལ་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དེ་ལྟར་ཡོད་པས་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། ཚད་མ་གཉིས་པ་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བཞེད་དེ། ཡུལ་ཇི
Chinese
仅仅从自相的角度进行阐述，认为究竟的所量，即唯一的自相，以其自身的体性显现而现量证悟，以及以他者隐蔽的体性证悟的 差别，将所量分为现前和隐蔽两种。但并不阐述消除与量论根本经相违的疑虑。如天神所说：如果所量只有一个，那么导师陈那（藏文：ཕྱོགས་གླང་）所说的“自之相有二，所量，他非有。”又该如何解释呢？如此说，是因为自相的独一无二的自体，不与他者相混，作为现量之显现境而证悟。而比量，则将成为他者共相之体性的自相之显现，以非自相显现为自相的方式，执着于自相而证悟。因此，导师认为所量有两种，能够实现有证悟者的需求，与所量仅为自相的说法并不矛盾。有些人认为：“所量二故，量亦二。”（藏文：གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས།）中的“所量二”与“为证悟故，立所量二。”（藏文：རྟོགས་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་བཞེད།）中的“所量二”意义相同。但“彼乃自相体性故。”（藏文：དེ་ནི་རང་མཚན་ངོ་བོ་ཡིས།）这句话暗示了并非仅从证悟方式的角度来阐述所量二，因为“为证悟故，立所量二。”中的所量也包含共相。有人这样提出质疑。而就自宗而言，上述经文中的“所量二”指的是自相和共相，而这里的“所量二”指的是现前和隐蔽。此外，认为比量是衡量唯一隐蔽所量的量也是不合理的，因为“彼乃自他体性故。”（藏文：དེ་ནི་རང་གཞན་ངོ་བོ་ཡིས།）这句话暗示了并非仅从证悟方式的角度来阐述所量现前和隐蔽二者是不合理的，因为“为证悟故，立所量二”中的隐蔽所量也包含无实法。三轮全部承认。此外，你的立论是相违遍，其经文如何阐述的方式可以通过之前所说来了解。如此，两种量在证悟方式上存在这样的差别，因此也存在正确与错误的差别，为了说明这一点，第二种量，即比量，被认为是错误的，因为境...
English
Explaining solely from the perspective of self-character, it is held that the ultimate object of measurement, the unique self-character, is realized manifestly through its own nature appearing, and through the distinction of realizing it through the nature of what is hidden to others, the object of measurement is considered to be twofold: manifest and hidden. However, there is no explanation to dispel the doubt of contradicting the root text of Pramana. As the deity said, "If there is only one object of measurement, then how can the teacher Dignāga (Tibetan: Phyogs glang) say, 'Self-character has two, the object of measurement, the other is non-existent'?" The reason for saying so is that the unique self-nature of the self-character, unmixed with others, is made the object of manifest appearance and realized. And inference, the appearance of self-character that has become the nature of the other general character, is grasped by clinging to the self-character in the manner of the non-self-character appearing as the self-character. Therefore, the teacher considers the object of measurement to be twofold, so that the needs of those with realization can be fulfilled, and there is no fault of contradicting the statement that the object of measurement is only self-character. Some say, "Because there are two objects of measurement, there are two valid cognitions." The "two objects of measurement" in this statement and the "two objects of measurement are established for the sake of realization" are considered to have the same meaning. But "Because it is the nature of self-character" implies that the two objects of measurement are not explained solely from the perspective of the mode of realization, because the object of measurement in "two objects of measurement are established for the sake of realization" also includes the general character. Some raise this objection. As for our own system, the "two objects of measurement" in the above texts refer to self-character and general character, while the "two objects of measurement" here refer to manifest and hidden. Furthermore, it is unreasonable to assert that inference is also a valid cognition that measures only the hidden object of measurement, because "Because it is the nature of self and other" implies that it is unreasonable to explain the two objects of measurement, manifest and hidden, solely from the perspective of the mode of realization, because the hidden object of measurement in "two objects of measurement are established for the sake of realization" also includes non-entities. All three wheels are acknowledged. Furthermore, your thesis is contradictory, and the way the scriptures explain it can be understood by relying on what has been said before. Thus, since there is such a difference in the mode of realization between the two valid cognitions, there is also a difference between being mistaken and not mistaken. To show this, the second valid cognition, inference, is considered to be mistaken, because the object...
Tibetan
་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་མངོན་པར་ཞེན་པ་མིན་པ་དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ལ། རྩོད་པ་ནི། གལ་ཏེ་རྗེས་དཔག་དེ་དག་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཡུལ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ལས་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྨིག་རྒྱུ་ཆུར་སྣང་བའི་བློ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། སྒྲ་མི་རྟག་རྟོགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཀྱང་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པ་མི་འགལ་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་བསམ་པ་སྟེ་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་དོན་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་ནི་གསར་དུ་བསླུ་བ་མེད་ པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷ་དབང་བློའི་འགྲེལ་པར། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་ཆ་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ཞེན་པས། ཞེས་འབྱུང་བའི་དོན་ནི་བུམ་འཛིན་རྟོག་པས་བུམ་པའི་དོན་སྤྱི་བུམ་པ་རང་མཚན་མ་ཡིན་པ་ལ་བུམ་པ་རང་མཚན་དུ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་སྣང་བཏགས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་བུམ་པ་རང་མཚན་ལ་ཞེན་པར་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི། དེས་བུམ་པའི་དོན་སྤྱི་བུམ་པར་ཞེན་པར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱད་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ལ་ལྟ་བ་དང་དཔེ་དོན་དུ་སྦྱོར་ཚུལ་གོང་དུ་བརྗོད་པ་ལྟར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྒྲ་མི་རྟག་རྟོགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ལ་སྒྲ་མི་རྟག་སྙམ་པ་དང་རང་གི་སྣང་བ་འདི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པའི་ཞེན་སྟངས་རིགས་མི་མཐུན་གཉིས་དུས་མཉམ་དུ་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། རྗེས་དཔག་དེ་རང་གི་ཞེན་ཡུལ་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཚད་མ་དང་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ལོག་ཤེས་སུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་དཔག་ཚད་མ་རང་གི་ཞེན་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་པར་ཚད་མ་གང་གིས་འགྲུབ་ཅེ་ན། རང་གིས་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ལྟར་གྱི་དོན་ལ་བསླུ་བ་མེད་པར་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱེད་ནུས་པས་ཞེན་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་བར་ཡང་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱེད་ནུས་ཀྱི་ཚད་མ་གཞན་ལ་མི་བལྟོས་སོ། །སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་བར་རྗེས་དཔག་རང་གིས་མི་འགྲུབ་ལ་རང་ཉིད་མྱོང་བའི་རང་རིག་གིས་ཤུགས་ལ་འགྲུབ་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡིན་ན་རྟོག་པའི་སྣང་ བཏགས་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་དོན་སྤྱི་རང་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བ་ལྟར་གྲུབ་པའི་འགོག་པའི་རིགས་པ་དུ་མ་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཁ་ཅིག་ན་རེ། གཉིས་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བཞེད། ཅེས་སོགས་འདི་དག་ནི་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི། སྤྱིར་རྗེས་དཔ
Chinese
因为不像如实存在那样显现而执著，因为那是显现的意识。为了驳斥这一点，辩论是：如果推理不是量，那么，因为它是以不同于事物实际存在的方式显现的错觉来理解的。就像海市蜃楼显现为水的意识一样。如果这样说，那么，以声音无常来理解的推理是量，有法。即使是错觉，也不妨碍它是量，因为即使是错觉，也是指对于自己所要衡量的事物，没有新的欺骗的意识。在拉旺洛的注释中说：概念的推理，对于显现为外境的部分，执著于不是自己特征的事物为自己的特征。这里所说的意思是，执持瓶子的概念，将瓶子的总义，不是瓶子的自相，以显现为瓶子的自相的方式，错觉为显现和假立为一，而执著于瓶子的自相。这不是说执著于瓶子的总义为瓶子，因为就像上面所说的，观察面容的影像，以及将比喻和意义结合的方式。并且，对于以声音无常来理解的推理，同时存在着认为声音是无常的，以及认为自己的显现是外境的声音无常的两种不同的执著方式，这是不合理的。并且，推理对于自己所执著的对境，一方面是量，一方面是邪见，这也是不合理的。如果推理是量，对于自己所执著的对境没有错觉，那么通过什么量来成立呢？因为对于自己所完全决定的事物，没有欺骗，并且能够依靠自己的力量来确定，所以对于所执著的对境没有错觉，也能够依靠自己的力量来确定，不需要依赖其他的量。对于显现的对境有错觉，推理本身不能成立，也不是通过自己体验的自证识的力量来成立的。如果是那样，那么将概念的显现和假立分开，对于执持总义的概念，如所显现般成立的遮破的诸多理证，都将变得没有意义。这里有些人说：第二种是承认是错觉。等等，这些都是指推理是量，对于显现的对境有错觉，而不是指一般的推理。
English
Because it does not appear and cling as it actually exists, because it is the consciousness of appearance there. To refute this, the argument is: if inference is not valid, then, because it is a delusion that understands in a way that appears different from how things actually exist. Like the mind that sees a mirage as water. If so, then the inference that understands sound as impermanent is valid, the subject. Even if it is a delusion, it does not contradict that it is valid, because even if it is a delusion, it refers to the fact that there is no new deception for its own object of measurement. In Lhawang Lo's commentary, it says: The inference of conceptuality, for the part that appears as external, clings to what is not its own characteristic as its own characteristic. The meaning here is that the concept that holds the pot, takes the general meaning of the pot, which is not the self-characteristic of the pot, as the self-characteristic of the pot, and mistakes the appearance and imputation as one, and clings to the self-characteristic of the pot. This does not mean that it clings to the general meaning of the pot as the pot, because, as mentioned above, it observes the image of the face, and the way of combining metaphor and meaning. And, for the inference that understands sound as impermanent, it is unreasonable to have two different ways of clinging at the same time, thinking that sound is impermanent, and thinking that one's own appearance is the impermanent sound of the external environment. And, it is unreasonable for inference to be valid for one aspect of its object of clinging, and wrong knowledge for the other. If inference is valid, and there is no delusion about its object of clinging, then by what valid cognition is it established? Because there is no deception for what one has completely determined, and one can determine it by one's own power, so there is no delusion about the object of clinging, and one can also determine it by one's own power, without relying on other valid cognitions. If there is delusion about the object of appearance, inference itself cannot be established, nor is it established by the power of self-awareness that one experiences. If that were the case, then separating the appearance and imputation of concepts, all the reasons for refuting the establishment of the concept that holds the general meaning as it appears would become meaningless. Here some say: The second is admitted to be a delusion. Etc., these refer to the fact that inference is valid and there is delusion about the object of appearance, not to inference in general.