Tibetan
བྱེད་ནུས་ན་རང་མཚན་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་རིགས་པའི་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་བསྒྲུབས་པ་འདི་དག་གིས་དོན་བྱེད་ནུས་མི་ནུས་གཉིས་སུ་ངེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་གཞལ་བྱ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ངེས་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཁྱབ་འབྲེལ་རྒྱས་པར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱི་མཚན་དངོས་པོ་མིན་ཀྱང་དངོས་པོ་སོགས་ལ་བརྟེན་པའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་རུང་བར་སྟོན་པ་དངོས་དང་དངོས་མེད་ཅེས་སོགས་རྐང་པ་དགུ་སྟེ། འདི་ལྟར་བསྟན་པའི་དགོས་པ་ནི། དབྱེ་བའི་གྲངས་བྱང་རུང་བ་ཙམ་ཞིག་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དུ་མ་ཡིན་གྱི། རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་བྱེད་ཚུལ་བསྟན་པས། སྣང་ཡུལ་གྱི་སྤྱི་དངོས་པོར་མེད་ཀྱང་ དེ་ཉིད་གང་ལ་བརྒྱུད་ནས་བརྟེན་པའི་ཞེན་ཡུལ་རང་མཚན་ལ་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་ནུས་པ་དང༌། རང་མཚན་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་ནུས་པ་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་བྱེད་ཚུལ་དོགས་གཅོད་དང་བཅས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་ངེས་པར་བཤད་པ་དེའང་རང་མཚན་བཞིན་དུ་སྤྱི་མཚན་ཡང་རང་དབང་པའི་གཞལ་བྱར་ཡོད་ནས་བཤད་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཚད་མས་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་དབྱེ་བས་དེ་ལྟར་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ། རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གཞལ་བྱ། ཞེས་སོགས་ཏེ། གཞུང་འདིས་སྤྱི་མཚན་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པར་འདོད་པ་དག་ནི་ཆོས་འཁྲུལ་བ་སྟེ། སྤྱི་མཚན་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་པར་མངོན་སུམ་ཚད་མས་མི་འགྲུབ། ལུགས་དེ་ལ་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་གཞི་མ་གྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟགས་གང་བཀོད་ཀྱང་རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་དང༌། ཁྱབ་པའི་ལྡོག་པ་དང༌། རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་ལྡོག་པ་སོགས་གང་ཡང་སྤྱི་མཚན་ཡིན་པས་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་པར་འདོད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རྟགས་ཡང་དག་མེད་པར་སྨྲ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ནི་ཚད་མས་དམིགས་པ་དང་མ་དམིགས་པས་འཇོག་དགོས་པས་ཚད་མའི་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་ཀྱང་ཡོད་པ་ནི་སུས་ཀྱང་སྨྲ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ལུགས་དེ་ནི་ཚད་མ་མངོན་སུམ་གཅིག་པུ་དང་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་པུ་ཡིན་པ་རྒྱང་པན་གྱི་རིང་ལུགས་གྲྭ་མ་ཉམས་པར་འོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐ་མལ་པ་དག་ལས་མངོན་པར་འཕགས་པའི་སྐྱེས་བུ་རྟོག་པ་དང་ལྡན་ པ་དང༌། །འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་དུ་བླང་བར་བྱ་བ་ཕན་པ་བསྐྱེད་པ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན་ལ་དོར་བར་བྱ་བ་གནོད་པ་བསྐྱེད་པ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན། འདོར་ལེན་བྱ་བ་དེ་དག་གི་རྒྱུ་ནི་གང་གི་ཡིན་སྙམ་དུ་དཔྱོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། དེ་འདྲ་བའི་དཔྱོད་པ་འཇུག་པའི་གཞི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་གཞལ་བྱ་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་པུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་འདྲ་བའི་ཕན་གནོད་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་མེད་ཉིད་དུ་དཔྱད་པའི་རྟོགས་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱའི་ཕན་གནོད་ཀྱི་དོན་བྱ་བའི་ནུས་པ་རང་མཚན་དེ་ཁོ་ན་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་ལའང་དཔྱོད་པ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་གཞལ་བྱ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལ་དཔྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའང་རང་མཚན་ཁོ་ནའི་རྟེན་ཅན་ཡིན་ཏེ། སྤྱི་འཛིན་རྟོག་པའི་གཟུང་ཡུལ་གྱི་སྤྱི་དངོས་པོར་ཕྱི་རོལ་པ་དག་སྟོན་པར་བྱེད་ལ། དེ་འདྲའི་སྤྱིས་འགའ་ཞིག་ལ་དོན་བྱེད་པར་རུང་དམ་མི་རུང་ཞེས་དངོས་པོའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་དཔྱོད་པ་ཡིན་གྱི། གཏན་མེད་དུ་ངེས་ཟིན་ནས་འབྲས་བུ་དོན་གཉེར་དེ་ལ་དཔྱོད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་དམིགས་སོ། །གཞལ་བྱ་དངོས་མེད་དགོས་སུ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་རྣམས་ཀྱང་སྔར་བཤད་པའི་དོན་དུ་གཉེར་བྱ་གཙོ་བོ་དེ་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་རྟོགས་ལྡན་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟ་མིན་ན་འཁྲིག་པ་དོན་གཉེར་གྱི་བུད་མེད་ཀྱི་འདོད་དོན་དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་མ་ནིང་ཁྱད་པར་གྱི་གཞིར་བཟུང་ནས་གཟུགས་བཟང་མི་བཟང་དཔྱོད་པ་དག་མཚུངས་སོ། །དེས་ན་ གཞུང་འདིར་འདི་ལྟར་གསུངས་པ་དང༌། སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་ཚད་མ་གཉི་ག་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་དུ་གསུངས་པ་དག་གི་དོན་ནི་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའི། རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཡིན་ན་རང་མཚན་དངོས་སུ་འཇལ་བས་ཁྱབ་པར་ཁས་བླང་དུ་མི་རུང་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་དགག་དངོས་སུ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་བཞག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དགག་གཞི་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་དགག་བྱའི་ཆོས་རྣམ་པར་བཅད་པ་དེ་གཞལ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་དངོས་ཤུགས་གང་རུང་ལ་བློ་ཡུལ་དུ་འཕངས་པའི་རང་མཚན་འཇལ་ན་མ་ཡིན་དགག་འཇལ་བར་ཟད་ཀྱི་མེད་དགག་འཇལ་བའི་དོན་མེད་ལ། རྟགས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་རྟགས་དེའི་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ལ་མངོན་རྗེས་ཀྱི་ཚད་མ་གང་དུའང་མི་འཐད་པས་དགག་གཞི་རང་མཚན་ལ་ཚད་མར་སོང་བའང་དེ་ལ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དགག་བྱ་ལ་ཚད་མར་སྨྲ་བ་ལྟར་ན་ཕུང་པོ་གང་ཟག་གི་བདག་གིས་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཕོང་པོའི་སྟེང་གི་གང་ཟག་གི་བདག་ལ་ཚད་མར་འགྱུར་དགོས་པས་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་འགོག་བདེན་རང་མཚན་དུ་སྨྲ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ་བར་འོག་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། །རྒྱན་ལྟར་ན་གཞུང་སྔ་མ་འདིས་དོན་དམ་པར་གཞལ་བྱ་ར
Chinese
由于有作用则周遍是自相，通过多种理证成立的这些，对于能起作用与不能起作用二者确定等等，以这些作为衡量标准的标志，广泛成立可衡量之境是自相和共相二者，这是在广泛成立周遍关系。共相虽不是事物，但通过依赖事物等的方式，显示可以进行区分，如实有和非实有等九个方面。如此教导的必要是：并非仅仅为了了解区分的数量，而是因为通过显示依赖的方式进行区分，虽然显现之境的共相不是事物，但为了能够断除对于通过何者而依赖的执著境自相的增益，以及为了能够证悟自相，所以宣说了包含疑问断除的依赖方式的区分。如此确定所说是可衡量之境二者，也不是说如同自相一样，共相也自在地存在于可衡量之境中，而是显示说，这是通过量识的区分而如此区分的。自己的体相是唯一的衡量标准。等等。有些人认为此论典显示共相不是可衡量之境，这是对佛法的误解。如果共相不是可衡量之境，则现量无法成立。因为按照那种观点，比量就根本无法成立。因为无论设立何种标志，标志与法之间的关系，以及周遍的颠倒，还有标志与所立之法的颠倒等等，任何一个都是共相，因此必须认为不是可衡量之境，所以必须说没有正确的标志。像这样，存在和不存在必须通过量识的照见和不照见来确定，即使不是量识的可衡量之境，也没有人能够说存在。因此，那种观点是认为量识只有现量，可衡量之境只有自相，这仍然是外道教义，没有丝毫改变。因此，对于那些比普通人更加卓越、具有思考能力的人来说，以及对于来世及以后应该接受的利益，什么是应该舍弃的损害，应该舍弃和接受的事物的因是什么，如果让他们进行思考，那么就会产生这样的思考。
English
Since being functional pervades being a self-character, these established by various kinds of reasoning extensively establish the pervasive relation of establishing the measurable object as being definitely two, self and general, by signs such as being definitely functional or non-functional. Although the general character is not a thing, it shows that it can be distinguished by relying on things, etc., such as real and unreal, etc., in nine aspects. The need for teaching in this way is not just to know the number of distinctions, but because it shows how to distinguish by means of dependence. Although the general object of appearance is not a thing, it is said that the way to distinguish by means of dependence, including the cutting off of doubts, is for the purpose of being able to cut off the superimposition on the self-character of the object of clinging that is relied upon through what, and to be able to realize that self-character. That the measurable object is definitely explained as two is not to say that the general character, like the self-character, exists independently as a measurable object, but to show that it is divided in this way by the distinction of how valid cognition realizes it. One's own characteristic is the only measure. And so on. Those who think that this text shows that the general characteristic is not a measurable object are mistaken about the Dharma. If the general characteristic is not a measurable object, then direct perception cannot be established. Because according to that view, inference must not be established as the basis. Because whatever sign is posited, the relation between the sign and the property, and the reverse of the pervasion, and the reverse of the sign and the property to be established, etc., are all general characteristics, so it must be assumed that it is not a measurable object, so it must be said that there is no correct sign. In this way, existence and non-existence must be determined by the perception and non-perception of valid cognition, even if it is not a measurable object of valid cognition, no one can say that it exists. Therefore, that view is that valid cognition is only direct perception and the measurable object is only the self-character, which is still the doctrine of the Tirthikas, without any change. Therefore, for those who are more eminent than ordinary people and have the ability to think, and for the benefit to be taken in the next life and beyond, what is the benefit to be generated and what is the harm to be abandoned? What is the cause of those things to be abandoned and taken? If they are allowed to think, then such thinking will arise.
Chinese
是说作为根本的所量，唯有自相。像这样，有无产生利益和损害的能力，通过考察，有实证者们对于应取和应舍的利益损害之事，因为其作用唯独在自相上成立。对于总相，难道不也进行考察吗？为何唯独自相是所量呢？因为对于总相的考察，也是以自相为所依的。外道们将总相执为总相概念的对境，并宣称这样的总相在某些方面具有作用，或者不具有作用，这是跟随事物之后进行的考察。如果已经确定其完全不存在，那么对于追求结果的考察就完全没有意义。衡量所量无实的量，也是为了实现之前所说的主要目标，作为分别的支分，对于有实证者来说是迫切需要的。如果不是这样，那么为了实现追求性爱的女人的愿望，将太监作为特殊的基础，考察其外貌的好坏，也是一样的。因此， 本论中这样说，以及法称论师说两种量都是以事物为对境，其含义应当这样理解。如果后比量是衡量自相，那么就不能普遍承认，因为如果这样，那么就无法安立证成无遮的后比量，因为在想要了解的法，即破除对象的基础上，破除所破之法，通过衡量的力量，无论直接还是间接，如果将自相投射到意识中，那么就只能衡量非遮，而没有衡量无遮的意义。依赖于该理据的后比量，对于想要了解该理据的法，无论现量还是后比量都不合理，因此，破除对象自相成为量，对于它也是不合理的。如果像说破除对象是量一样，那么证悟蕴是人我的空性的后比量，就必须成为蕴上的人我的量，因此太过分了。在此，说灭谛是自相，是极其错误的，将在下面进行阐述。如《庄严论》所说，之前的论典认为胜义中所量是
English
It is said that the object of measurement, as the basis, is only its own characteristic. Like this, whether or not there is the ability to produce benefit and harm, through examination, those with realization, for the sake of benefit and harm of what should be taken and abandoned, because its function is established only on its own characteristic. For the general characteristic, is there not also an examination? Why is only its own characteristic the object of measurement? Because the examination of the general characteristic is also based on its own characteristic. Outsiders hold the general characteristic as the object of the general characteristic concept, and claim that such a general characteristic has a function in some aspects, or does not have a function, which is an examination following things. If it has been determined that it does not exist at all, then the examination for pursuing the result is completely meaningless. The valid means of measuring the unreal object of measurement is also to realize the main goal pursued before, as a branch of discrimination, which is urgently needed for those with realization. If it is not like this, then in order to realize the desire of a woman pursuing sexual love, taking the eunuch as a special basis, examining the good or bad of its appearance, is the same. Therefore, This is what is said in this treatise, and what Dharmakirti said that both valid means are objects of things, its meaning should be understood in this way. If the subsequent inference is to measure its own characteristic, then it cannot be universally acknowledged, because if so, then it will be impossible to establish the subsequent inference that proves non-affirming negation, because on the basis of the dharma to be known, the object of negation, the dharma to be negated, is separated, and through the power of measurement, whether directly or indirectly, if the self-characteristic is projected into consciousness, then it can only measure non-negation, and there is no meaning of measuring non-affirming negation. The subsequent inference based on that reason, for the dharma to be known of that reason, neither direct perception nor subsequent inference is reasonable, therefore, the self-characteristic of the object of negation becoming a valid means is also unreasonable for it. If it is said that the object of negation is a valid means, then the subsequent inference that realizes that the aggregates are empty of the self of a person must become the valid means of the self of a person on the aggregates, therefore it is too excessive. Here, saying that the cessation truth is its own characteristic is extremely wrong, which will be explained below. As said in the Ornament, the previous treatise considers the object of measurement in the ultimate sense to be