Tibetan
ན་དུ་བསྐལ་བ་དུ་མའི་སྔ་རོལ་གྱི་རྒྱལ་པོ་མང་པོས་བཀུར་བའི་སྲོག་དབང་ཆོས་ཅན། ད་ལྟར་བ་ཡིན་ པར་ཐལ། རང་དུས་ན་སྐྱེས་ལམ་འགགས་པའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་ན་ཅི་ཞིག་སྨྲ། རྟགས་མ་གྲུབ་ན་རང་དུས་ན་ཤི་བར་ཐལ། རང་དུས་ན་སྲོག་དབང་འགགས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁྱེད་རང་གིས་ལན་བརྒྱར་ཁས་བླངས་སོ། །འདོད་ན་མ་ཤི་པའི་དུས་ན་ཤི་བར་ཐལ་ལོ། །རྩ་བར་ཁྱབ་པ་མེད་ན། ཆོས་དེ་ད་ལྟར་བར་འཇོག་པ་རང་དུས་ལ་བལྟོས་ནས་འཇོག་པ་མ་ཡིན་པར་ད་ལྟར་བའི་དངོས་པོ་རང་དུས་ལ་གཞན་པའི་དུས་ནའང་མ་འགགས་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་འདོད་ན་རྟག་དངོས་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །ལོ་སྔ་མ་དངོས་པོ་མིན་ན་ད་ལོ་རྒྱུ་མེད་དུ་ཐལ་བ་དང་ལོ་ཕྱི་མ་དངོས་པོ་མིན་ན་ད་ལོའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ལོ། །རང་གྲུབ་དུས་ལས་དུས་གཉིས་པར་ཞིག་ན་ཞིག་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། རྒྱལ་པོ་མང་པོས་བཀུར་བ་ཞིག་པ་ཡིན་པས་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་རིང་ཆོས་ཅན། ཞིག་པ་ཡིན་པར་ཐལ། རང་གྲུབ་དུས་ལས་དུས་གཉིས་པར་ཞིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཞིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་གསུམ་ཁས་སོ། །རྟགས་མ་གྲུབ་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། སང་ཉིན་གྱི་དུས་ན་དེ་རིང་ཞིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟག་དངོས་ཡོད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །འདས་པ་ཡིན་ན་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་འདོད་བཞིན་དུ་འདས་པའི་མཚན་ཉིད་སྐྱེས་ལ་འགགས་པ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་དངོས་པོ་མ་ ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་དང་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་སྨྲ་བའི་མུ་ཅོར་རོ། །གཞན་ཡང་དུས་གསུམ་བལྟོས་འཇོག་གི་མཚོན་སྦྱོར་འགོད་ཚུལ་མང་པོ་ནི་འཁྲུལ་པ་རགས་པར་ཤེས་སླ་ལ། དེ་རིང་གི་དུས་ན་ཁ་སང་ཞིག་པ་འདས་པའི་མཚན་གཞི་ཡིན་ཀྱང༌། དེ་རིང་གི་དུས་ན་ཞིག་པའི་ཁ་སང་འདས་པའི་མཚན་གཞི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་མྱུ་གུ་གཞི་མ་གྲུབ། ད་ལྟ་མ་སྐྱེས་པའི་མྱུ་གུའི་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་མྱུ་གུ་ད་ལྟ་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་ཅེས་སོགས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་ན་ཕྱོགས་སྔ་མའི་ནམ་མ་ལངས་པའི་སྔ་རོལ་ནས་དགག་པ་ལྟར་སྣང་གི་ཉི་མ་ཤར་བ་དག་གི་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་བྱིས་པ་བླ་བརྡོལ་སྨྲ་བ་དང་མཚུངས་པར་བདེ་བླག་ཏུ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་པ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་སྤོང་དགག་པ་ནི། རྒོལ་བ་དེ་དག་ན་རེ། གལ་ཏེ་རྗོད་བྱེད་སྒྲ་ཡིས་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་ཡན་གར་བ་ནི་སྒྲ་དོན་དུ་བྱས་ནས་བརྗོ
Chinese
那于多劫之前的众多国王所敬奉的命权，是现在的，因为在它自身的时间里，是出生之路被阻断的法。如果这样说出立宗，那会说什么呢？如果因相不成立，那会推论出在它自身的时间里已经死亡，因为在它自身的时间里，命权被阻断了。这个遍，您自己已经承认了上百次。如果承认，那会推论出在没有死亡的时候已经死亡了。如果在根本上没有遍，那么，将那个法安立为现在的，不是依赖于它自身的时间来安立，而是现在的实事，在它自身的时间里，在其他的时间里也不会被阻断。如果承认这个，那会变成常有实事。如果前一年不是实事，那会推论出今年没有原因，如果后一年不是实事，那会推论出今年没有结果。从自身成立的时间开始，在第二个时间里坏灭，那会推论出是坏灭的，因为众多国王所敬奉的坏灭，所以没有成立为实事。如果承认，那么今天，是坏灭的，因为从自身成立的时间开始，在第二个时间里坏灭。如果承认，那会推论出不是实事，因为是坏灭的，所以承认三时。如果因相不成立，那么，所知，在那里，会推论出，因为在明天的时间里，今天是坏灭的。也会变成常有实事。既然认为过去的一定不是实事，那么，说过去的定义是出生和坏灭，这就是说不是实事和是出生的一定是的胡说八道。此外，三时的观待安立的表示结合的安立方式有很多，很容易知道是粗大的错误。在今天的时间里，昨天坏灭是过去的定义基础，但是在今天的时间里，坏灭的昨天不是过去的定义基础。同样，没有出生的幼苗的基础没有成立。现在没有出生的幼苗的生起之因有的幼苗，现在没有出生，生起之因没有等等，应该这样理解。如果这样理解，那么，就像先前一方的在天未亮之前进行破斥一样，那些太阳升起的说法，所有这些都像孩子胡说八道一样，很容易理解。第二，破斥分别部等的过失：那些辩论者说，如果能表达的语词将总相承认为实有，那么就说
English
That life-power, revered by many kings of many eons ago, is present now, because in its own time, it is a dharma whose path of birth is blocked. If such a proof is stated, what would one say? If the sign is not established, then it would follow that it died in its own time, because in its own time, the life-power was blocked. You yourself have admitted this pervasion hundreds of times. If you accept that, then it would follow that it died at a time when it had not died. If there is no pervasion at the root, then establishing that dharma as present is not based on relying on its own time, but the present entity will not be blocked in its own time or in other times. If you accept that, then it will become a permanent entity. If the previous year is not an entity, then it would follow that this year has no cause, and if the following year is not an entity, then it would follow that it is not the result of this year. If it disintegrates in the second time from the time it was established, then it would follow that it is disintegrating, because the one revered by many kings is disintegrating, so it is not established as an entity. If you accept that, then today, it is disintegrating, because it disintegrates in the second time from the time it was established. If you accept that, then it would follow that it is not an entity, because it is disintegrating, so the three times are admitted. If the sign is not established, then, knowable, it would follow there, because in tomorrow's time, today is disintegrating. It would also become a permanent entity. Since you believe that what is past is definitely not an entity, then saying that the definition of the past is birth and cessation is just babbling that what is not an entity and what is born are necessarily so. Furthermore, there are many ways to express the relative establishment of the three times, which are easily understood as gross errors. In today's time, yesterday's disintegration is the basis for the definition of the past, but in today's time, the disintegrated yesterday is not the basis for the definition of the past. Similarly, the basis of an unsprouted sprout is not established. The sprout that has the cause of the arising of a sprout that has not yet sprouted, the sprout that has not yet sprouted has no cause of arising, and so on, should be understood in this way. If you understand in this way, then, just as the previous party refutes from before dawn, all the statements of those who say the sun rises are like children babbling nonsense, which will be easily understood. Second, refuting the faults of the Vaibhashikas and others: Those debaters say, if the expressing sound acknowledges the general characteristic as truly existent, then say
Tibetan
ད་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་དོན་དངོས་པོ་བ་ཡོད་ཀྱང་དབང་སོགས་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བར་མི་འདོད་དོ་ཞེ་ན། དེའི་སྒོ་ནས་དབང་སོགས་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མེད་པ་དེ་མ་ཡིནཏེ། དེ་འདྲའི་སྤྱི་ནི་ཡན་གར་བ་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་ནའང་སྐྱོན་ཡོད་དེ་འདི་ལྟར་སྤྱི་དེ་གསལ་བ་རྣམས་ལ་མཚུངས་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། གསལ་བས་གསལ་བར་བྱེད་པ་ལ་བལྟོས་པའང་མ་ཡིན་པར་ཐལ། གསལ་བ་ལ་བལྟོས་མེད་ཡན་གར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་རྩ་བའི་གྲུབ་མཐའ་ ལས་དངོས་སུ་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གསལ་བ་ལ་བལྟོས་མེད་དུ་སྤྱི་འཛིན་ཤེས་པའི་གཟུང་དོན་དུ་འགྱུར་བའི་རྟག་པ་ཡིན་ན་དུས་རྟག་ཏུ་དམིགས་པར་ཐལ་བ་འཕེན་པ་ངེས་ན་ཞེས་སོགས་ཏེ། དེ་ནི་དེ་ལ་གང་གིས་སྤྲུལ་ཞེས་པའི་བར་ཤེས་སླའོ། །གསུམ་པ་དོགས་པའི་མཐའ་དཔྱོད་པའི་སྐྱོན་སྤོང་དགག་པ་ནི། གལ་ཏེ་དོན་རང་མཚན་དེ་ཉིད་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་མི་གསལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་གཟུང་དོན་དུ་བྱེད་པ་ནི། རྗོད་བྱེད་སྒྲའི་བདག་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ལ། དོན་རང་མཚན་དེ་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པའི་དོན་ཉིད་དུ་དབང་སོགས་ལ་བལྟོས་པའི་ཕྱིར་ན་གཉིས་ཀས་དོན་རང་མཚན་གཅིག་པོ་དེ་གཟུང་དོན་དུ་བྱེད་པར་འདྲ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོའི་ཚོགས་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་དེའི་ལན་དུ་ཡུལ་གཅིག་ལ་དམིགས་པས་གསལ་མི་གསལ་སོ་སོར་སྣུང་བ་མི་འཐད་པར་འཕེན་པ་ལ་འཆད་པ་མི་འཐད་དེ། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གིས་མི་རྟག་པ་སོགས་དོན་གཅིག་སྔར་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་གོམས་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྱིས་མངོན་སུམ་དུ་གསལ་བར་སྣང་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་རང་མཚན་གཅིག་པོ་དེ་གཟུང་དོན་དུ་བྱེད་པར་འདྲ་བའི་རྟགས་ཀྱིས་གསལ་མི་གསལ་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་བ་འཕེན་པ་ལ་འཆད་པ་མི་འཐད་དེ། ཉེ་རིང་ལ་སོགས་ཁྱད་པར་གྱིས་ཞེས་སོགས་དང་ འགལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྒྲའི་བདག་རྐྱེན་ལས་གཟུགས་འཛིན་གི་བློ་རྟོག་པ་ལ་གཟུགས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཚུལ་གྱིས་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་དང༌། སོགས་པས་བདག་རྐྱེན་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བློ་དབང་ཤེས་ལ་གཟུགས་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་ཐ་དད་པ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲའི་ཁྱད་པར་མི་འཐད་པར་ཐལ། བློ་དེ་གཉི་ག་གཟུགས་རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་གཅིག་པོ་དེ་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་འཇིག་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་སྟེ། ལྷ་དབང་བློས་དེ་ལྟར་ན་དོན་གཅིག་མངོན་སུམ་དང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ
Chinese
如果因为声音和意义的实体存在，而不希望感官等变得无意义，那么，通过这种方式，感官等变得无意义的过失是不存在的，不是这样的，因为这样的共相是无法表达的。即使表达也有过失，就像这样，这个共相与所有显现的事物并不相同，也不是依赖于显现来使之显现，因为它是独立于显现的。如果承认，那就与根本的宗义中实际承认的相违背了。如果独立于显现而成为共相执著识的所取义，那么就会出现恒常缘取的过失，这需要明确指出。这些内容，直到“谁能胜过它”这段话，都比较容易理解。第三，驳斥通过分析疑点的极端来避免过失：如果事物自相本身通过隐蔽的方式，以不明显的方式作为所取义，这是依赖于能诠之语的助缘。事物自相在显现时，实际上依赖于感官等，因此，两者都将同一个事物自相作为所取义，即使如此，眼睛等感官集合也不会变得无意义。如果这样说，那么回答是，针对同一个对境，显现与不显现分别出现是不合理的，因为一个人看到不恒常等事物，一开始不明显，后来通过串习的力量，明显地显现出来。以同一个事物自相作为所取义相似的理由，来推断没有显现与不显现的差别是不合理的，因为这与远近等差别相违背。因此，从声音的助缘中，产生执著色法的分别念，色法以隐蔽的方式不明显地显现，以及通过感官的助缘，心识依赖于感官，色法以显现的方式明显地显现，这两种差别是从何而来的呢？这样的差别是不合理的，因为这两种心识都将色法自相的同一个事物作为显现的对境，并且在破灭时没有差别。也就是说，如果天授的智慧是这样，那么同一个事物既是显现的，又是不显现的。
English
If, because sound and meaning as entities exist, one does not want the senses, etc., to become meaningless, then, in this way, the fault of the senses, etc., becoming meaningless does not exist; it is not so, because such a generality is inexpressible. Even if expressed, there is a fault, like this: this generality is not similarly subsequent to all that is manifest, nor is it dependent on the manifest to make it manifest, because it is independent of the manifest. If admitted, then it contradicts what is actually admitted in the fundamental tenets. If, independent of the manifest, it becomes the object of apprehension of the general-apprehending consciousness, then the fault of constantly focusing on it will occur, which needs to be clearly pointed out. These contents, up to the phrase "who can overcome it," are easy to understand. Third, refuting the fault of analyzing the extremes of doubt to avoid faults: If the self-characteristic of a thing itself, through being concealed, acts as the object of apprehension in an unclear manner, this is dependent on the auxiliary condition of the expressive sound. The self-characteristic of a thing, when it manifests, actually depends on the senses, etc. Therefore, both take the same self-characteristic of a thing as the object of apprehension. Even so, the collection of senses such as the eyes will not become meaningless. If one says this, then the answer is that it is unreasonable for manifestation and non-manifestation to appear separately when focusing on the same object, because one sees impermanence, etc., initially appearing unclear, and later appearing clearly manifest through the power of habituation. It is unreasonable to infer that there is no difference between manifestation and non-manifestation based on the reason that the same self-characteristic of a thing is similar as the object of apprehension, because this contradicts differences such as near and far. Therefore, from the auxiliary condition of sound, the conceptual mind that apprehends form arises, and the form appears unclearly in a concealed manner, and through the auxiliary condition of the senses, the mind relies on the senses, and the form appears clearly in a manifest manner. Where do these two different differences come from? Such a difference is unreasonable, because both of these minds take the same entity of the self-characteristic of form as the object of appearance, and there is no difference in their destruction. That is to say, if the wisdom of Devadatta is like this, then the same thing is both manifest and non-manifest.