Tibetan
ཀྱི་སར་མཉམ་གཞག་དང་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ཀ་ཡོད་པར་ནི་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་རྣམ་གྲོལ་རྣམས། །གསལ་དང་འཕྲོ་དང་དག་ཕྱིར་དང་། །ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་འོད་དང་ཟེར། །ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་དང་མཚུངས། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་བར་དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་མངའ་བའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ནི། ཤེས་བྱའི་དེ་ཁོ་ན་ ཉིད་དམ་པའི་མུན་པ་སེལ་བར་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཕྱིར། །འོད་གསལ་བ་དང་ཆོས་མཚུངས་སོ། །དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པས་ནི་འོད་ཟེར་གྱི་དྲ་བ་འཕྲོ་བ་དང་ཆོས་མཚུངས་སོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་མཉམ་གཞག་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ལྟོས་ནས་འཇོག་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དམ་པ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་ནོ། །རྗེས་ལ་ཐོབ་པ་ཞེས་པའི་རྗེས་ཀྱི་དོན་ནི། མཉམ་བཞག་ལས་ལངས་པའི་རྗེས་ཞེས་དུས་སྔ་ཕྱིའི་རྗེས་མིན་གྱི། མཉམ་གཞག་དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐོབ་པའམ་བྱུང་བའི་དོན་ནོ། །ཤེས་བྱ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་ནི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཤེས་བྱ་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པའི་སྒོ་ནས་འཇོག་པའོ། །དེས་ན་ཆོས་ཅན་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པ་མིན་ལ། ཆོས་ཉིད་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པ་མིན་ནོ། །དོན་འདི་ལེགས་པར་ཤེས་ན་བདེན་གཉིས་ལས་བརྟགས་པའི་ངོ་བོས་དབེན་པ་ཡིས། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་ཁོ་ན། །བརྟེན་ཏེ་སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་མངོན་སུམ་གཟིགས། །ཞེས་དང་། གང་ཚེ་ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་དང་། །བདག་ཉིད་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་བ། །དེ་ཚེ་མཚན་མ་མི་འབྱུང་ཕྱིར། །གནས་པ་བརྟན་ཕྱིར་མི་བཞེངས་སོ། །ཞེས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སྣང་བ་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་མཁྱེན་པ་དང་། ཡང་གཉིས་སུ་སྣང་ བའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་གང་ཡང་མི་མཐོང་བར་གསུངས་པ་དང་། ཆེན་པོ་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་པ་རྣམས་ལ། ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་གང་ཡང་མི་མཐོང་བ་སངས་རྒྱས་རང་སྣང་གི་དབང་དུ་བྱས་ཤིང་། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་པ་གདུལ་བྱ་གཞན་སྣང་གི་མཁྱེན་ཚུལ་ཡིན་པས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སས་བསྡུས་པའི་ཡེ་ཤེས་མེད་ཅེས་ཟེར་མི་དགོས་པར་ཡེ་ཤེས་གཅིག་ཉིད་ཡུལ་གཉིས་ལ་ལྟོས་ཏེ། མཁྱེན་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་གཉིས་འོང་བ་ལ་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དངོས་ཀུན་ཡང་དག་བརྫུན་པ་
Chinese
在佛的境界中，既有等持（མཉམ་གཞག་）的智慧，也有后得（རྗེས་ཐོབ་）的智慧。《宝性论》中说：智慧、妙智与解脱，为了明、照、净之故，以及无有差别之故，如同光芒与光线，如同日轮一般。在对这句的解释中说，对于佛的种姓所具有的超世间的无分别智慧来说，为了能够清除所知之真如的黑暗，与光明具有相同的性质。在其之后所获得的，对于一切所知的智慧来说，由于能够周遍于一切所知的对境，与光线的网络放射具有相同的性质。这样说的。超世间的无分别就是等持，而这也是观待真如而安立的，也就是真如胜义等等的意思。所谓后得的“后”的意思，并非是从等持中出定的先后顺序的“后”，而是通过等持的力量所获得或者产生的意义。所知等等的意义，是指后得的智慧是通过周遍于一切所知而安立的。因此，不是观待有法而了知如所有性，也不是观待法性而了知尽所有性。如果能够很好地理解这个意义，那么“远离二谛所考察的自性，如何显现的这一切，依靠而生的一切，都被一切智者现量照见。”以及“何时能知与所知，以及自性皆不见，彼时无相不生故，安住稳固故不立。”这样，佛陀现量了知一切显现，并且还说以二取的方式，能知和所知任何都不见。其他的大德们也说了类似的话。能知和所知任何都不见，是就佛陀的自显现而言的，而现量照见一切所知，是就所化有情的他显现的知的方式而言的。因此，不必说佛的境界中没有包含的智慧，而要知道，唯一的智慧观待两个对境，产生两种不同的知的方式，是没有任何相违的。那么，一切事物都是真实虚假的
English
In the realm of the Buddha, there is both the wisdom of equipoise (mnyam gzhag) and the wisdom of subsequent attainment (rjes thob). The Ratnagotravibhāga states: "Wisdom, jñāna, and liberation, for the sake of clarity, radiance, and purity, and because there is no difference, are like light and rays, like the solar disc." In the commentary on this verse, it says that for the supramundane non-conceptual wisdom possessed by the Buddha's lineage, in order to dispel the darkness of the suchness of knowable objects, it has the same nature as clear light. What is obtained after that, the wisdom of all knowable objects, because it pervades all aspects of all knowable objects, has the same nature as the radiating network of light rays. This is what is said. Supramundane non-conceptualization is equipoise, and this is established in relation to suchness, which means suchness, ultimate reality, and so on. The meaning of "after" in "subsequent attainment" is not the "after" of the temporal sequence of arising from equipoise, but rather the meaning of being obtained or arising through the power of that equipoise. The meaning of "knowable objects" and so on is that the wisdom of subsequent attainment is established through pervading all that is knowable. Therefore, it is not knowing the nature of things as they are in relation to phenomena, nor is it knowing the extent of things in relation to the nature of reality. If one can understand this meaning well, then "Devoid of the nature examined by the two truths, all that appears in this way, all that arises in dependence, is directly seen by the all-knowing one." And, "When the knower, the known, and self are not seen, then because signs do not arise, one does not arise because of the stability of abiding." Thus, the Buddha directly knows all appearances, and it is also said that in the manner of duality, neither the knower nor the known is seen. Other great beings have also said similar things. Not seeing either the knower or the known refers to the Buddha's self-appearance, while directly seeing all knowable objects refers to the way of knowing the other-appearance of those to be tamed. Therefore, there is no need to say that the Buddha's realm does not contain wisdom, but rather to know that the single wisdom, in relation to two objects, produces two different ways of knowing, and there is no contradiction whatsoever. So, are all things true and false?
Tibetan
མཐོང་བ་ཡིས། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དང་། རྣམ་གཞག་འདི་གཉིས་འགལ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། མི་འགལ་ཏེ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྔར་བཤད་པ་ནི་སྤྱིར་བཏང་ལ་དགོངས་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཁྱེན་ཚུལ་ནི་ས་བཅུ་པ་མན་ཆད་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དམིགས་བསལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཁྱེན་ཚུལ་ཡང་བསྡུས་པའི་དབང་དུ་བྱེད་ན་ནི་ཡང་དག་པ་མཐོང་བའི་རིགས་ཤེས་ཚད་མས་རྙེད་པ་དང་། ཡུལ་དེ་ལ་རིགས་ཤེས་ཚད་མ་ཡིན་པ་ནི། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྙེད་ཅིང་ཡུལ་དེ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་སོང་བ་དང་། ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྙེད་ ཅིང་ཡུལ་དེ་ལ་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པར་སོང་བའི་སྒོ་ནས། ཡུལ་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་མཁྱེན་ཚུལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདིར་སྔར་རང་རིག་འཐད་མི་འཐད་དཔྱད་པ་བྱས་པའི་རང་ལུགས་ཀྱང་དྲན་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དངོས་ཀྱི་དོན་དང་། དེའི་འཐད་པ་དངོས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གང་ཡང་ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་ལྟར་ན་མཁྱེན་པ་པོ་མེད་པར་གདུལ་བྱ་གཞན་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་སུ་ཞིག་གིས་སྟོན་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ལ་ཡང་ལན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འཇལ་བའི་ཤེས་པ་འདི་ཡུལ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་དམ་དང་རོ་གཅིག་ཏུ་ཞུགས་པ་བདེན་མོད་ཀྱང་། །འཇིག་རྟེན་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་མི་སྲིད་པ་ཡང་མིན་ནོ། །དེ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རྩོད་པ་འདིའི་དོན་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རོ་གཅིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟག་ཏུ་བཞུགས་པ་ཡིན་ན། ཆོས་སྟོན་པའི་ཀུན་སློང་གི་རྣམ་རྟོག་དང་བཅས་པའི་སྟོན་པ་པོ་མེད་ལ། དེ་མེད་ན་ཆོས་སྟོན་པ་མེད་ཅེས་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། འདིའི་འོག་ཉིད་ནས་རྣམ་རྟོག་མེད་ཀྱང་ཆོས་སྟོན་པ་འཐད་པའི་ལན་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རྩོད་པ་འདི་ལ་ལན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་གང་ལ་བཞུགས་ནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་བའི་སངས་རྒྱས་དེ་ཡི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ནི། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མས་ཟིན་པ་སྟེ་མངོན་པར་འདུ་བྱས་པའི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་གཟུགས་མངའ་བ། བྱང་ སེམས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་
Chinese
以“见”等显示了二谛的体性，如果认为这两种安立相违，则不相违，因为之前所说的二谛的体性是指普遍情况，而佛陀的智慧的认知方式是指十地以下，是不共的特殊情况。因此，如果将佛陀的认知方式也作归纳，那么就是以如实见之理智量所获得的，并且对境是理智量的，这是胜义谛的体性，并且由此也应了知世俗谛的体性。同样，通过如所有智所获得，并且对境成为如所有智，以及通过如所有智所获得，并且对境成为如所有智的方式，对于各个对境，也应了知世俗和胜义的认知方式。此处也应忆念之前所作的自证是否合理的辩论的自宗观点。第二，分二：真实的意义和直接显示其合理性。第一是：无论如何，按照你的观点，如果没有知者，谁来向其他所化机宣说“真如就是这样”呢？对于所说的这个，也要回答说：佛地的衡量真如的智慧，虽然与境自性无生的胜义成为一体是真实的，但是在世间证悟真如也不是不可能的。那是怎样的呢？这个辩论的意义是，如果以与真如成为一体的方式恒常安住，那么就没有具有说法动机的分别念的说法者，如果没有说法者，就没有说法，因为从这下面就说了即使没有分别念，说法也是合理的回答。对于这个辩论，也要回答说：诸佛安住于何种色身而使法界法身现前，那样的佛陀的色身，是被百千福德资粮所摄持，即是显现积聚的不可思议的各种色相所具有的，成为菩萨们的法的受用之因。
English
The nature of the two truths is shown by "seeing," etc. If it is thought that these two establishments are contradictory, they are not contradictory, because the previously stated nature of the two truths refers to the general situation, while the way of knowing of the Buddha's wisdom refers to the tenth bhumi and below, which is an uncommon special case. Therefore, if the Buddha's way of knowing is also summarized, then it is obtained by the valid cognition of the wisdom that sees reality, and the object is the valid cognition of wisdom, which is the nature of the ultimate truth, and from this, the nature of the conventional truth should also be known. Similarly, through the wisdom that knows as it is obtained, and the object becomes the wisdom that knows as it is, and through the wisdom that knows as many as there are obtained, and the object becomes the way of knowing as many as there are, for each object, the way of knowing conventional and ultimate should also be known. Here, one should also remember the self-view of the debate on whether self-awareness is reasonable or not that was done before. Second, there are two: the actual meaning and directly showing its rationality. The first is: In any case, according to your view, if there is no knower, who will tell other trainees, "Such is the reality"? To what is said, it must also be answered: Although it is true that the wisdom of measuring reality in the Buddha-field becomes one with the ultimate truth that is unborn by nature, it is not impossible to realize reality in the world. How is that? The meaning of this debate is that if one constantly abides in the manner of being one with reality, then there is no speaker with the motivation of teaching the Dharma, and if there is no speaker, then there is no teaching, because from below it is said that even without conceptualization, teaching is a reasonable answer. To this debate, it must also be answered: The form body in which the Buddhas abide and manifest the Dharmadhatu Dharmakaya, that form body of the Buddha is possessed by hundreds of thousands of accumulations of merit, that is, the inconceivable various forms that are manifested and accumulated, becoming the cause of the enjoyment of the Dharma of the Bodhisattvas.