Tibetan
ཞི་གཞན་ལ་བློ་ཁ་ཕྱོགས་པའི་ཚེ། གཞན་གྱིས་སྒྲུབ་བྱེད་བཀོད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་རང་གིས་ རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་ཐེ་ཚོམ་ཆོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཟག་གཅིག་གི་དབང་དུ་བྱས་པ་དང་། གཞི་སོ་སོ་ལ་བདེན་ཞེན་ཤེས་ཆེ་བའི་གང་ཟག་སོ་སོའི་དབང་དུ་བྱས་པ་གཉིས་ཀ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། དངོས་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དངོས་པོའི་སྒྲས་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་མདོར་བསྡུས་ནས་སྤྱིར་བརྗོད་དོ། །ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་དེ་རྣམས་དེ་ཡི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། དངོས་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མདོར་བཤད་དོ། །སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་མདོར་བསྡུས་ན་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་འདུས་མ་བྱས་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་དང་མྱང་འདས་རྣམས་ལ་བརྗོད་དོ། །འདུས་མ་བྱས་དེ་ཉིད་དངོས་པོར་མེད་པ་དེའི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི། དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱའོ། །རང་བཞིན་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་རང་བཞིན་དེ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པས་མ་བྱས་པར་དངོས་པོའི་གཤིས་ལུགས་སུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པ་ནི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་བསྙད་དོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་བྱུང་བའམ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་དུ་འབྱུང་ཡང་རུང་། མ་བྱུང་ཡང་རུང་སྟེ་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ནི། གཞན་གྱི་དངོས་པོ་སྟེ་ངོ་བོར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས་སོ། །འདིར་ནག་ཚོའི་འགྱུར་ལས། མ་བྱུང་ཡང་ནི་རང་བཞིན་ཉིད། ཅེས་པ་དང་། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པར་བསྒྲགས། ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་བདེའོ། །གཞན་གྱི་ངོ་བོའི་སྐད་དོད་ནི་མཆོག་དང་གཞན་དང་ཕ་ རོལ་གསུམ་ལ་འཇུག་པས། དང་པོ་ལྟར་ན་མཆོག་ཏུ་བྱུང་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །མཆོག་ཏུ་བྱུང་བའི་དོན་ནི་རྟག་ཏུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལས་མི་འདའ་བར་ཡོད་པའོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་གཞན་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ལས་གཞན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དངོས་པོ་སྟེ་ངོ་བོ་ནི་ཡེ་ཤེས་དེས་རྟོགས་པར་བྱ་བའོ། །གསུམ་པ་ལྟར་ན་ཕ་རོལ་ན་ཡོད་པ་ནི་གཞན་གྱི་ངོ་བོའོ། །དེ་ཡང་འཁོར་བ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བའི་ཕ་རོལ་ནི་ཡང་དག་པའི་མཐའ་སྟེ་མཐའ་ནི་འདིར་འཁོར་བ་ཟད་པའི་མྱང་འདས་སོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་ནི་
Chinese
当内心倾向于其他事物时，无需依赖他人所设的论证，仅凭自己依据的理由就能消除疑惑。因此，既要了解以一个人为对象的情况，也要了解以对各个事物执着实有观念强烈的人为对象的情况。第二，所谓“事物空性”，其中的“事物”一词指的是五蕴，这是未作分别，简略概括而言的。这五蕴以其自性成立的空性，简略地说就是事物空性。如果未作分别，简略概括而言，无事物指的是非造作的虚空等和涅槃。这非造作本身以无事物的自性成立的空性，就称为无事物空性。自性指的是法性的自性，因为这自性并非由声闻等所造作，而是作为事物的本性而存在。这自性法性，如果无自性成立，就被称为自性空性。诸佛出现或不出现，无论是否出现于世间，一切事物的自性空性，都被宣说是他者的事物，即本体。这里，纳措的译本中说：“即使不出现也是自性。”以及“宣说他者的本体为空。”这样说是正确的。他者的本体的梵文词义有殊胜、其他和彼岸三种含义。如果按照第一种含义，就是殊胜显现的真如。殊胜显现的含义是，恒常不离真如的体性而存在。如果按照第二种含义，其他是指不同于世间，超越世间的殊胜智慧，即无分别智。事物，即本体，是那智慧所要证悟的。如果按照第三种含义，存在于彼岸的就是他者的本体。也就是因为超越了轮回，所以轮回的彼岸就是真实的边际，这里的边际指的是轮回止息的涅槃。不从真如的体性转变为其他形态，所以是如实性。那本身就是
English
When the mind inclines towards other things, there is no need to rely on the arguments set forth by others, but one can dispel doubts based on one's own reasons. Therefore, one must understand both the case of considering a single individual and the case of considering individuals who have a strong attachment to the reality of various things. Secondly, the term "emptiness of things" refers to the five aggregates, which are generally referred to in a concise and undifferentiated manner. The emptiness of these five aggregates, which are established by their own nature, is briefly explained as the emptiness of things. If not differentiated and summarized concisely, the absence of things refers to the unconditioned, such as space and nirvana. The emptiness of this unconditioned itself, which is established by the nature of the absence of things, is called the emptiness of the absence of things. Self-nature refers to the self-nature of the dharma-nature, because this self-nature is not created by the Shravakas and others, but exists as the inherent nature of things. This self-nature, the dharma-nature, if it is not established by self-nature, is referred to as the emptiness of self-nature. Whether the Buddhas appear or not, whether they appear in the world or not, the emptiness of the self-nature of all things is proclaimed as the other's thing, that is, the essence. Here, the Naktsho translation says, "Even if it does not appear, it is self-nature." and "Proclaims the other's essence as empty." This is correct. The Sanskrit meaning of the other's essence has three meanings: supreme, other, and the other shore. According to the first meaning, it is the thusness that has supremely appeared. The meaning of supremely appeared is that it always exists without deviating from the nature of thusness. According to the second meaning, the other is different from the worldly, the extraordinary wisdom that transcends the worldly, that is, non-conceptual wisdom. The thing, that is, the essence, is what is to be realized by that wisdom. According to the third meaning, what exists on the other shore is the other's essence. That is, because it transcends samsara, the other shore of samsara is the true limit, where the limit here refers to nirvana where samsara ceases. Because it does not change from the nature of thusness to other forms, it is suchness. That itself is
Tibetan
དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ནི། གཞན་གྱི་དངོས་པོ་སྟེ་ངོ་བོའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྔར་བཤད་ཀྱང་འདིར་བཤད་པ་མི་ཟློས་པ་ནི། འདིར་དབྱེ་སྒོ་འབྲིང་པོའི་དབང་དུ་མཛད་པའོ། །བཤད་པ་ཕྱི་མ་གཉིས་རྒྱས་འབྲིང་གཉིས་ཀའི་སྐབས་སུ་ཡང་ཡང་འབྱུང་བ་ནི། ཆོས་ཉིད་དེ་དངོས་པོའི་གཤིས་ཡིན་པ་དང་། རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་དང་། མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཞལ་བྱར་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་ན་བདེན་པར་གྲུབ་བོ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་གཅད་པའི་དོན་ཡིན་པས་དེ་རྣམས་མི་འགལ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་འདྲ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་དག་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལས་དབྱེ་བ་དང་སྟོང་ཚུལ་དེ་དག་འདིར་ བཤད་པ་དེ་སྐད་དུ་རབ་ཏུ་བསྒྲགས་པ་སྟེ་བཤད་དོ། །བཞི་པ་ནི། དེ་ནི་ཤེར་ཕྱིན་ལ་ལྷག་པར་མོས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་སྐབས་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་བཤད་པ། སྔར་བཤད་པའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ལས་བྱུང་བའི་བློ་གྲོས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་མུན་པ་འཇོམས་པའི་སྣང་བ་གསལ་བར་བྱས་པའི་བྱང་སེམས་རང་གི་ལག་ན་གནས་པའི་སྐྱུ་རུ་ར་རློན་པའི་འབྲས་སུ་བཞིན་དུ། སྲིད་པ་གསུམ་པོ་འདི་དག་མ་ལུས་པ་གདོད་མ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་ནི། ཐ་སྙད་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འགོག་པར་འགྲོ་བ་སྟེ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་གོ །འགོག་པའི་ངོ་བོར་སོན་ཀྱང་འགྲོ་བ་སྐྱོབ་པའི་བསམ་པ་འདོར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ། བྱང་སེམས་ས་དྲུག་པ་བ་དེ་རྟག་ཏུ་འགོག་པ་འོད་གསལ་དུ་གཏོགས་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འགྲོ་བ་མགོན་མེད་པ་རྣམས་ལ་འདི་ཡི་སྙིང་རྗེའང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་སྟེ་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིའི་སྦྱོར་བ་ནི་འཁོར་བར་གཏོགས་པ་དང་། བསམ་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་གཏོགས་སོ། །ས་དྲུག་པ་བ་འདིས་ས་དྲུག་པ་དེའི་གོང་དུ་སྟེ་ཕྱི་ནས་བདེར་གཤེགས་གསུང་སྐྱེས་ཉན་ཐོས་རྣམས་སངས་རྒྱས་འབྲིང་པོ་རང་རྒྱལ་དང་བཅས་པ་མ་ལུས་པ་རྣམས་ནི་བློ་ཡི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕམ་པར་བྱེད་པ་སྟེ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའང་ཡིན་ནོ། །ཀུན་རྫོབ་རྒྱ་ཆེ་བའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཟབ་མོའི་ལམ་གྱི་རིམ་པའི་གཡས་གཡོན་གྱི་གཤོག་པ་ཡངས་པ་དཀར་
Chinese
彼之自性空性之体性之空性者，谓他之事物，即自性之空性。自性空性等虽前已说，然此处说不重复者，此处乃依中等差别之权而作。后二说于广中二者之场合亦屡屡出现者，乃以法性为事物之体性，且恒常存在，又以不分别智慧为衡量之境而存在，若许认则成真实之疑虑而断除之义，故当知彼等不相违也。如是之空性等，乃智慧到彼岸之理，由胜者之母作分别，且空性之理于此处 宣说，是故如是宣说也。第四者，乃为对般若波罗蜜多尤为信乐之菩萨之不共功德作宣说之门，为使般若波罗蜜多之场合圆满而宣说。如前所说之形态，如是自详察所生之智慧之光芒，遣除障碍见彼真实之黑暗，使光明朗然之菩萨，如在自己手中持有之余甘子润湿之果实一般，此三有之所有，从本初即无自性生而现量证悟者，亦乃以世俗者，世俗谛之力，即于世俗中趋入遮止，即入于彼也。虽已达遮止之体性，然亦未舍弃救护有情之意乐而宣说。菩萨六地者，彼虽恒常具有属于遮止光明之意乐，然亦于无怙之有情众生，生起此之悲心，即增长也。是故此之加行乃属于轮回，而意乐乃属于寂灭。此六地者于六地之前，即从后方，以善逝语生声闻众，中等佛声闻缘觉等所有，皆以智慧之力而战胜，即压伏也。广大世俗道之次第 与，甚深胜义道之次第之左右宽广之翅膀，白
English
That emptiness characterized by the emptiness of its own nature is called the emptiness of other things, that is, the emptiness of essence. Although emptiness of self-nature and so on have been explained before, the reason why they are not repeated here is that here, it is done according to the power of the medium differentiation. The latter two explanations appear again and again in both the extensive and medium contexts because the nature of dharma is the nature of things, and if it is admitted that it always exists and is the object of non-conceptual wisdom, then it is to cut off the doubt that it is established as true, so it should be understood that these are not contradictory. Such emptinesses are the way of the perfection of wisdom, separated from the victorious mother, and the way of emptiness is here proclaimed, therefore it is so proclaimed. The fourth is that it is explained through the door of expressing the uncommon qualities of a Bodhisattva who is particularly devoted to the Prajñāpāramitā, in order to complete the occasion of the Prajñāpāramitā. As the form described earlier, the light of wisdom arising from such examination illuminates the darkness that obstructs the seeing of that reality, and the Bodhisattva, who has made the light clear, directly realizes that all these three existences have no self-nature from the beginning, like the fruit of a wet emblic myrobalan held in his own hand, also by the power of the conventional truth of the mundane, that is, entering into cessation in the mundane, that is, entering into it. Although he has attained the nature of cessation, it is said that he has not abandoned the intention to save beings. The Bodhisattva on the sixth bhumi, although he always has the intention belonging to the clear light of cessation, also generates this compassion for the unprotected beings, that is, it increases. Therefore, this practice belongs to samsara, and the intention belongs to nirvana. This sixth bhumi one defeats all the Shravakas, including the Sugata speech-born, the intermediate Buddhas, and the Pratyekabuddhas, etc., before the sixth bhumi, that is, from behind, with the power of wisdom, that is, subdues them. The stages of the vast conventional path and the wide white wings on the left and right of the stages of the profound ultimate path,