Tibetan
ར་བདེན་པ་ཞེས་པ་བདེན་དངོས་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་ལ་བྱས་ནས་དེ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་། གཞན་དག་དགག་བྱ་བཅད་ཙམ་མིན་པའི་སྡོ་སེར་ལྟར་སྒྲུབ་པར་རང་དབང་བ་ཆོས་ཉིད་དུ་བྱས་ནས་དེ་བདེན་པར་འདོད་པ་གཉིས་ཀ་ཡང་རྒྱལ་བས་ཤིན་ཏུ་སྨད་པར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་སྣོད་བཅུད་གཉིས་མེད་པས། སེམས་ཅན་དང་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནི་མི་ལུས་པ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བྱམས་སོགས་ཚད་མེད་བཞི་སྒོམ་པ་ན་ཕྱོགས་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སྒོམ་པས། དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་ཚད་མེད་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་ཚད་མེད་པའི་དཔེ་ཡིས་ཏེ་ཚད་མེད་པ་བཞིན་དུ། དེ་ལྟར་སྒོམ་པ་ལ་ཡང་མུ་མཐའ་ནི་མེད་པ་སྟེ་ཚད་མེད་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་བཅུ་ནི་ཆེན་པོ་ཉིད་དོ། །ཤར་ལ་སོགས་ པ་འདི་དག་བཅུ་ཆར་ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་རྣམས་ཆེན་པོར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དུ་གསུངས་ཏེ། ཕྱོགས་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་མུ་སྟེགས་བྱེ་བྲག་པས་ཕྱོགས་རྣམས་རྟག་པའི་རྫས་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ལྟ་བུའོ། །དོན་དམ་ཞེས་པའི་དོན་གྱི་སྒྲ་ནི་འདི་ལ་དོན་ཡོད་དེ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་དགོས་པ་ལ་བྱེད་པ་དང་། དོན་ལྔ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ཤེས་བྱ་ཡུལ་ལ་བྱེད་པ་གཉིས་ལས། འདིར་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ཏེ། མྱང་འདས་དེ་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དགོས་པ་མཆོག་ཡིན་པས་སོ། །ཆོས་སྐུ་དེ་ནི་དེ་ཡི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཡང་མྱ་ངན་འདས་པ་ཆོས་སྐུ་དེ་ལ་དངོས་པོ་སྟེ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་བློ་ཅན་གྱི་བདེན་པར་འཛིན་པ་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དོན་དམ་མཁྱེན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་བསྟན་པར་མཛད་དོ། །རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་སྟེ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་པོ་ནི་འདུས་བྱས་ཡིན་པར་ངེས་པར་བསྙད་དོ། །ཁམས་གསུམ་པོ་དེ་ནི་དེ་ཡི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ། །ཆོས་གང་ལ་སྐྱེ་བ་དང་མི་རྟག་པ་སྟེ་འགག་པའམ་འཇིག་པ་དང་། གནས་པ་ལས་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་དེ་དག་མེད་པ་ནི་འདུས་མ་བྱས་སོ། །དེ་ནི་དེ་ཡི་རང་བཞིན་གྱིས་ གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ
Chinese
如果说“真实”仅仅是对真实事物进行区分，并认为它是真实成立的；以及其他人认为，可以像红黄土一样，自主地建立并非仅仅是排除所破之法，并认为那是真实的，这两种观点都被佛陀严厉地批评了。第二点是：由于东方等方位之外没有能容和所容，因此，有情和器世界遍布于人身，当修持慈等四无量心时，由于是对遍布方位的有情众生进行修持，因此从所缘的角度安立为无量。就像以方位无量为例，是无量一样，如此修持也没有边际，即安立为无量，因此十方是伟大的。东方等这十方都以方位的自性成立，因此空性就是大空性，是为了遣除执着方位以自性成立为大的缘故而宣说的。对方向的颠倒执着就像外道各派认为方位是常恒的实物一样。所谓“真实义”，其中的“义”字有两种用法，一种是像“这有意义”一样表示必要，另一种是像“五义”一样表示所知境。这里指的是涅槃是法身，因为涅槃是应当获得的殊胜必要。法身以其自身的自性成立，因此空性就是胜义空性，这也是为了遣除具有将涅槃法身执着为实有的心识之人的实有执着，因此通达胜义的佛陀宣说了胜义空性。由于从因缘产生，即出生的缘故，三界必定被称为有为法。这三界以其自性成立，因此空性就是有为空性。对于任何法，没有生和无常，即灭或坏，以及从住而变异，那就是无为法。它以其自性成立，因此空性就被称为无为空性。
English
If one says that "truth" is merely the distinction of real things, and claims that it is truly established; and if others think that, like red and yellow clay, one is free to establish what is not merely the exclusion of what is to be refuted, and believes that to be true, both of these views are severely criticized by the Buddha. Secondly: Since there is no container and contained outside of the directions such as the east, sentient beings and the world of containers pervade the human body, and when practicing the four immeasurables such as loving-kindness, since it is practiced on all sentient beings pervading the directions, it is established as immeasurable from the perspective of the object of focus. Just as the example of the immeasurability of directions is immeasurable, so too, there is no limit to such practice, that is, it is established as immeasurable, therefore the ten directions are great. These ten directions, such as the east, are all established by the nature of the directions, therefore emptiness is great emptiness, which is spoken to dispel the grasping of the directions as being inherently established as great. The inverted grasping of directions is like the various non-Buddhist schools believing that the directions are permanent substances. The word "ultimate meaning" has two usages, one is to express necessity, like "this is meaningful," and the other is to express the object of knowledge, like "five meanings." Here, nirvana is the dharmakaya, because nirvana is the supreme necessity to be attained. The dharmakaya is established by its own nature, therefore emptiness is ultimate emptiness, which is also to dispel the grasping of reality by those who have minds that grasp the nirvana dharmakaya as real, therefore the Buddha, who understands the ultimate meaning, taught ultimate emptiness. Because it arises from causes and conditions, that is, because it is born, the three realms are certainly called conditioned phenomena. These three realms are established by their nature, therefore emptiness is said to be conditioned emptiness. For any dharma, there is no birth and impermanence, that is, cessation or destruction, and change from abiding, that is unconditioned. It is established by its nature, therefore emptiness is called unconditioned emptiness.