Tibetan
ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འཕགས་པ་ལྷས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཅན་དག་གིས་དེ་ཉིད་རྫོགས་པར་དངོས་སུ་མི་སྟོན་པའི་དྲང་དོན་གྱི་མདོ་གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པ། སྔར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་ལུང་གི་དྲང་ངེས་ཀྱི་ལོ་རྒྱུས་ཏེ་རྣམ་གཞག་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ། མདོ་སྡེ་གང་དག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་མ་ཡིན་པ་བཤད་པའི་དོན་ཅན་ཏེ་བརྗོད་བྱ་ཅན། སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་སོགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་རྟེན་འབྱུང་དངོས་སུ་གསལ་བར་མི་བྱེད་པའི་དྲང་དོན་གསུངས་པའང་དྲང་དོན་དུ་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་དྲང་བར་བྱ་ཞིང་སྟེ། དེ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པ་རྟོགས་པ་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་བསྟོད་པ་ལས། འབྱུང་རྣམས་མིག་གཟུང་མ་ཡིན་ན། །དེ་འབྱུང་མིག་གཟུང་ཇི་ལྟར་ཞེས། །གཟུགས་ལ་དེ་སྐད་གསུངས་པ་ན། །ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུགས་ཀྱི་འཛིན་པ་བཟློག །ཅེས་གསུངས་ལ། མདོ་ལས་ཀྱང་། མི་རྟག་དོན་ནི་མེད་དོན་ཞེས་གསུངས་སོ། །ལུང་སྔ་མ་ཤེས་བྱེད་དུ་འགྲོ་ཚུལ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་མངོན་པར། འབྱུང་བ་བཞི་མིག་གི་ཡུལ་མིན་པའི་རེག་བྱ་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྱུང་འགྱུར་གྱི་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་མིག་གི་གཟུང་བྱར་གསུངས་ལ། དེ་གཉིས་ཀ་ཁས་བླང་དགོས་པ་ལ་དེ་དག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པ་ན་དེ་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ན་འབྱུང་བ་མིག་གི་གཟུང་བྱའམ། ཡང་ན་ཡུལ་གཟུགས་མིག་གི་གཟུང་བྱ་མིན་པར་ཁས་བླང་དགོས་པར་ཤེས་པ་ན་བཤད་ཚུལ་སྔ་མ་དེ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པ་མིན་པར་ཤེས་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསར་དུ་རྟོགས་པ་དང་། བཤད་ཚུལ་སྔ་མ་དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་སུ་གསུངས་པར་ཤེས་པའོ། །ལུང་གཉིས་པའི་དོན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་རྣམས་སྐྱེ་བ་དང་། འཇིག་པར་བསྟན་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་དོན་དུ་ཡིན་པར་གོ་བའོ། །མདོ་གང་ལས་གང་ཟག་དང་ཆོས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཅན་ཏེ་དངོས་སུ་བརྗོད་པར་བྱེད་པ་ཅན་དེ་ངེས་པའི་དོན་དུ་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །དེ་ལྟར་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། སྟོང་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པས་ བཤད་པ་ལྟར། །ངེས་དོན་མདོ་སྡེ་དག་གི་བྱེ་བྲག་ཤེས། །གང་ལས་སེམས་ཅན་གང་ཟག་སྐྱེས་བུ་བསྟན། །ཆོས་དེ་ཐམས་ཅད་དྲང་བའི་དོན་དུ་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་མདོ་སྡེ་དག་གི་བྱེ་བྲག་ནི་དྲང་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་དང་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་རོ། །གང་ཟག་
Chinese
如是说，圣天（འཕགས་པ་ལྷ།）也在《智慧精要总集》（ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་）中清楚地说明了。第二是，有智慧的人说，对于那些没有直接完全显示实相的不了义经典，也应如是宣说。如前所说，要了解经文了义和不了义的历史，即分类。哪些经典具有宣说非胜义谛的意义，即所表达的内容，对于以无生等来区分的缘起，没有直接清楚地说明的不了义，也要理解为不了义，并加以引导。因此，为了进入证悟自性本空，应如是宣说，如《赞叹超世间》（འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པར་བསྟོད་པ་）中说：“诸大非眼取，彼等如何为眼取？于色如是说之时，汝应遣除于色执。”经中也说：“无常之义即无有之义。”前述经文成为知识的原因是，世尊在《法蕴论》中说，四大不是眼睛的对境，而是触觉，以及由其产生的变异之色的生处是眼睛的对境。在必须承认这两者的同时，如果显示它们的真实性，如果它们以自性成立，那么就必须承认四大是眼睛的对境，或者境色不是眼睛的对境。当知道这一点时，就会明白先前的说法不是为了显示它们的真实性，而是为了新证悟真实性，以及为了作为进入先前说法的方法而宣说的。第二段经文的意义是，如前一样，事物被显示为生起和毁灭，应理解为是自性本空的意义。从哪部经中，将具有宣说人与法自性空性的意义，即直接表达的经，理解为了义。如是《三摩地王经》（ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་）中说：“如来所说空性理，应知了义经之差别，何经说及有情众，彼等一切不了义。”即经典的差别是不了义的经典与了义的经典不相同的差别。人
English
Thus it is said, and Āryadeva also clearly stated it in the Compendium of the Essence of Wisdom. Secondly, it is said that other provisional meaning sūtras that do not directly and completely show reality should also be taught in the same way by those with wisdom. As previously stated, one should understand the history of definitive and provisional meanings of the scriptures, that is, the classification. Which sūtras have the meaning of explaining what is not the ultimate truth, that is, what is expressed, the provisional meaning that does not directly and clearly explain dependent origination distinguished by characteristics such as unborn, should also be understood as provisional meaning and guided accordingly. Therefore, in order to enter the realization of emptiness of inherent existence, it should be taught in this way. As it is said in the Praise of the Transcendent: "If the elements are not apprehended by the eye, how can they be apprehended by the eye? When this is said about form, you should dispel the clinging to form." And in the sūtra it is said: "The meaning of impermanence is the meaning of non-existence." The way the former scripture becomes a cause of knowledge is that the Blessed One said in the Abhidharma that the four elements are not the object of the eye, but are tangible, and that the source of the changing form arising from them is the object of the eye. While it is necessary to accept both of these, if their reality is shown, if they are established by their own nature, then it must be accepted that the elements are the object of the eye, or that the object of form is not the object of the eye. When this is known, it will be understood that the previous statements were not to show their reality, but to newly realize reality, and to be taught as a method of entering the previous statements. The meaning of the second scripture is that, as before, things are shown to arise and perish, and it should be understood that this is the meaning of emptiness of inherent existence. From which sūtra should one understand as definitive meaning the one that has the meaning of emptiness of inherent existence of persons and phenomena, that is, the one that directly expresses it. Thus, in the Samādhirāja Sūtra it says: "The emptiness taught by the Sugata, know the distinction of the definitive meaning sūtras. Whatever sūtra teaches sentient beings and persons, know that all those phenomena are of provisional meaning." That is, the distinction of the sūtras is the difference that the provisional meaning sūtras are not the same as the definitive meaning sūtras. Person
Tibetan
བསྟན་པ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ་བྱེད་པ་པོ་དང་། ལས་སུ་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་རྣམས་ཡོད་པར་སྟོན་པའོ། །འདི་ནི་མདོ་སྡེ་ལ་དྲང་ངེས་གཉིས་སུ་འཇོག་ཚུལ་གྱི་ཁུངས་སོ། །ཡང་དེ་ཉིད་ལས། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་སྟོང་ཕྲག་ཏུ། །ང་ཡིས་ཆོས་རྣམས་གང་གསུངས་པ། །ཡི་གེ་ཐ་དད་དོན་གཅིག་སྟེ། །ཡོངས་སུ་བསྒྲག་པར་ནུས་མ་ཡིན། །དངོས་པོ་གཅིག་ནི་བསམ་བྱས་ན། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་བསྒོམས་འགྱུར་ཏེ། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ཆོས་མང་པོ། །ཇི་སྙེད་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་རྣམས། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་བདག་མེད་ཡིན། །མི་གང་དོན་ལ་མཁས་རྣམས་ཀྱིས། །གནས་འདི་ལ་ནི་བསླབ་བྱས་ན། །སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་རྙེད་མི་དཀའ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འཇིག་རྟེན་ཞེས་པའི་རྐང་པ་བཞི་ནི་མདོ་སྡེ་ཇི་སྙེད་ཅིག་གསུངས་པ་ལ་དོན་དམ་པ་དངོས་སུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དངོས་སུ་གཞོལ་ལ། དེ་ལྟར་མི་སྟོན་པའི་དྲང་དོན་རྣམས་ཀྱང་བརྒྱུད་ནས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གཞོལ་བས། དོན་དམ་ལ་གཞོལ་བར་དོན་གཅིག་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་མདོ་སྡེ་ཡོད་ཚད་ལམ་ལ་སློབ་པའི་ལས་དང་པོ་པས་རྩད་གཅད་པར་མི་ནུས་པས་མདོ་སྡེ་གང་ཡིན་པ་གཅིག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ དོན་རྩད་གཅད་ཅེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དངོས་སུ་མི་སྟོན་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུར་བཤད་དགོས་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ་དྲངས་པས་ཤེས་སོ། །དངོས་པོ་གཅིག་ནི་ཞེས་པ་གཉིས་ནི་ཆོས་ཅན་གཅིག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལེགས་པར་ཤེས་ནས་བསྒོམས་ན་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམས་པར་འགྲོ་བས་ཆོས་ཅན་རེ་རེ་ནས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སོ་སོར་སྒོམ་མི་དགོས་པའི་དོན་ནོ། །དངོས་པོ་གཅིག་བསྒོམས་ན་ཐམས་ཅད་བསྒོམས་པར་འགྱུར་བ་དེ་གང་ཡིན་པ་སྟོན་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ཞེས་པ་གསུམ་གྱིས་སྟོན་ཏེ། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཡིན་ཞེས་པས། ཆོས་ཅན་རྒྱ་ཆེ་བའི་སྤྱོད་ཕྱོགས་རྣམས་ལ་གཅིག་གིས་ཆོག་ཟེར་བ་མིན་ནོ། །ཟླ་བ་སྒྲོན་མ་ལས། གྲངས་ངེས་སུ་འཇོག་ཚུལ་གསུངས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པ་ལ་སོགས་པའི་མདོ་སྡེ་དག་ལས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་པ་ཡང་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་རྣམས་མཐའ་ཆོད་པར་དྲང་ངེས་རྣམ་འབྱེད་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཕྱོགས་ཙམ་ཞིག་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་པ་ནི་དགོངས་འགྲེལ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་བཤད་པ་དྲང་དོན་དུ་འགྲེལ་ན་རང་ལུགས་ཀྱིས་དེ་གསུམ་གྱི་འཇོག་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་པ་ལ་དེའི་ཕྱོགས་ཙམ་སྟོན་པའོ། །དཔེར་ན་སྦྲུལ་
Chinese
教法仅仅是象征，它显示了作者、行为的对象和行为的存在。这是将经部划分为需诠释和不需诠释两种方式的来源。此外，在那部经中还说：“在成千上万的世界中，我所宣说的所有法，文字各异而意义相同，无法完全宣说。如果思维一个事物，那么所有这些都将被修习。所有佛陀所开示的众多法，所有这些法的自性是无我。任何精通意义的人，如果在此处学习，获得佛法并不困难。”如是说。经文“世界”这四句，对于所宣说的众多经部，直接阐明究竟实相的是直接趋入真如，而不如此显示的需诠释的意义，也通过间接的方式趋入真如，因此趋入究竟实相在意义上是一致的。因此，在世界中，所有的经部，初学者无法完全理解，因此要理解任何一个经部的真如之义。即使那些不直接显示真如的经部，也必须解释为进入真如之因，这是通过引用的方式来理解的。经文“一个事物”这两句的意思是，如果很好地理解并修习一个法的事实，那么所有法的事实都将被修习，因此不需要分别修习每个法的法性。经文“所有佛陀”这三句显示了修习一个事物就能修习所有事物的是什么，如是宣说是因为“法的自性是无我”，这并不是说对于广大的法类，一个就足够了。在《月灯经》中，如其所说的那样确定数量，也应理解在《无尽慧经》等经部中广为宣说的内容。这些已经在需诠释和不需诠释的区分中彻底阐述了。将要说的是一部分，这是说，如果将《解深密经》中所说的三种自性解释为需诠释的意义，那么为了说明自宗如何安立这三种自性。
English
The teachings are merely symbolic, showing the existence of the agent, the object of action, and the action itself. This is the source of classifying the sutras into those requiring interpretation and those not requiring interpretation. Furthermore, it says in that very text: "In thousands of world realms, whatever dharmas I have spoken, the letters are different but the meaning is the same; it is not possible to fully proclaim them. If one contemplates one thing, then all of them will be meditated upon. All the many dharmas taught by all the Buddhas, the nature of all those dharmas is selflessness. Whoever is skilled in meaning, if they study in this place, it is not difficult to find the Buddhadharmas." It is said. The four lines beginning with "world" mean that among the many sutras spoken, those that directly clarify the ultimate reality directly incline towards suchness. Even the interpretable meanings that do not show it in that way also incline towards suchness through a gradual process, so inclining towards the ultimate reality is the same in meaning. Therefore, in the world, a beginner cannot fully understand all the sutras, so it is said to investigate the meaning of suchness of one sutra, whatever sutra it may be. Even those that do not directly show suchness must be explained as the cause for entering into it, which is understood by citing it as evidence. The two lines beginning with "one thing" mean that if one understands and meditates well on the suchness of one phenomenon, then the suchness of all phenomena will be meditated upon, so there is no need to meditate separately on the nature of each phenomenon. The three lines beginning with "all Buddhas" show what it is that if one meditates on one thing, all will be meditated upon, and it is said that way because "the nature of dharmas is selflessness," which does not mean that one is enough for the vast range of phenomena. In the Chandrapradipa Sutra, it is said that one should also understand the extensive teachings in sutras such as the Akshayamati Sutra, just as it is said there to establish a definite number. These have already been thoroughly explained in the distinction between interpretable and definitive meanings. What is to be said is just a part, which is to show a part of how our own system establishes the three natures if one interprets the three natures explained in the Samdhinirmocana Sutra as interpretable meaning. For example, a snake