Tibetan
ཀྱི་འབྲེལ་བའི་སྐབས་དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ལ་ནི། མུ་སྟེགས་ཀྱི་བདག་གི་སྒྲ་འདི་འཇུག་པར་མི་འདོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་རང་གི་ཕྱོགས་ཉམས་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འདིར་ནི་ནང་གི་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་བདག་ཡིན་ལ། གཞན་དུ་ལས་འབྲས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ནི་ཕུང་པོ་རྣམས་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དགུར་སྤྱོད་པ་ལ་རིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལས་འབྲས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ནང་གི་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ལས་བྱེད་པ་པོ་དང་འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་བདག་གི་སྒྲ་འདི་འཇུག་པ་མེད་དེ་ཞེས་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་བདག་གི་སྒྲ་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་འཇུག་པར་མི་འདོད་ན། གཞན་ལས་འབྲས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཡང་མི་འདོད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །ཅི་སྟེ་ལས་འབྲས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བདག་གི་སྒྲ་ཕུང་པོ་ལ་འཇུག་པར་འདོད་ན་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་དོ་ཞེས་པ་འདིར་ཡང་བདག་གི་སྒྲ་ཕུང་པོ་ལ་འདོད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །སྐྱོན་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ཀྱི་ལྟར་ན་རྣལ་འབྱོར་པས་བདག་མེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ཡིས། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེས་དེའི་ཚེ་མུ་སྟེགས་ཀྱིས་ཀུན་བཏགས་པའི་རྟག་པའི་བདག་ཙམ་ཞིག་མེད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་བདེན་པར་དམིགས་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འདོད་ཆགས་སོགས་ད་དུང་ཡང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་སྟེ་ཡིན་ལུགས་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་མེ་ཏོག་གི་ཟེའུ་འབྲུལ་ཁུ་བྱུག་ཡོད་ཅེས་པ་ཙམ་གྱིས་ཟེའུ་འབྲུའི་མངར་པོ་ཉིད་རང་གིས་མ་མྱོངས་པར། དེའི་མངར་པོ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པས་ཕུང་པོའི་ཆོས་རྣམས་རྟག་པའི་བདག་དང་བྲལ་བར་མཐོང་བ་ཙམ་ཡོད་དུ་ཆུག་ཀྱང་། གཟུགས་སོགས་དེའི་རང་བཞིན་སྔར་མ་ཤེས་པ་ཕྱིས་རྟོགས་པ་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་སོ། །ཡང་ཟེའུ་འབྲུ་ལ་ཁུ་བྱུག་མེད་པ་ཙམ་གྱིས་ཟེའུ་འབྲུའི་རོ་མངར་པོ་མྱངས་བཞིན་དུ་རོ་དེ་མ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། དེར་གཏོགས་པའི་མངོན་ཞེན་སྤོང་མི་ནུས་པ་བཞིན་དུ། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པར་དམིགས་པས་རྟག་པའི་བདག་མེད་པར་མཐོང་བ་ལ། གཟུགས་སོགས་ལ་དམིགས་པའི་ཆགས་སོགས་སྤོང་བའི་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་རོ། །རྟག་པའི་བདག་མེད་པར་མཐོང་བས་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཆགས་སོགས་སྤོང་བར་འགྱུར་བ། གང་ཟག་སུ་ཡང་ནང་གི་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་བདེན་སྙམ་ནས་བདེ་བ་མྱོང་འགྱུར་གྱི་ཡུལ་སྟེན་པར་མི་བྱེད་ལ། ནང་རྟག་བདེ་སྡུག་བསྔལ་བར་དོགས་ནས་མི་འདོད་པའི་ཡུལ་དང་ཕྲད་པ་སྤོང་བར་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆགས་སོགས་ སྤོང་བའི་རྒྱུ་མེད་པས་འཁོར་བ་ལས་མི་གྲོལ་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པ་བཞིན་ནོ་སྙམ་པའོ། །བཞི་པ་ལ་ལྔ། བདག་ཏུ་གང་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ཕུང་པོ་ཁོ་ན་ལ་ལྟ་པར་གསུངས་པའི་དོན་བཤད་པ། མདོ་གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་ཕུང་པོ་ཚོགས་ཙམ་བདག་མིན་པར་བཤད་པ། ཕུང་པོ་ཚོགས་པ་ཙམ་གྱི་དབྱིབས་ཀྱི་བཀོད་པ་བདག་ཡིན་པ་དགག་པ། ཕུང་པོ་ཚོགས་ཙམ་བདག་ཏུ་འདོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་གཞན་བསྟན་པ། ཐུབ་པས་བདག་དེ་ཁམས་དྲུག་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པར་གསུངས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ལུང་གི་དགོངས་པ་དགག་བྱ་གཅོད་པའི་དགག་ཕྱོགས་ནས་ཡིན་པར་བསྟན་པ། སྒྲུབ་ཕྱོགས་ནས་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་ཕུང་པོ་བདག་ཏུ་སྟོན་པ་མིན་པ། དེ་དག་ལ་གཞན་གྱི་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཅི་སྟེ་ཁོ་བོ་ཅག་ལུང་ཚད་མར་བྱེད་པ་ལ་རྟོག་གེའི་ཚད་མས་གནོད་པ་མ་ཡིན་ལ། ལུང་གིས་ཀྱང་ཕུང་པོ་ཁོ་ན་བདག་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་སྟོན་པས་དགེ་སློང་དག་དགེ་སྦྱོང་ངམ་བྲམ་ཟེ་གང་སུ་དག་ཅིག་བདག་གོ་སྙམ་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དེ་དག་ནི། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་དག་ཁོ་ན་ལ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ཕུང་པོ་བདག་གོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་བདག་ཏུ་འདོད་ན། མདོ་དེ་ན་ཕུང་པོ་རྣམས་བདག་ཏུ་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། སྟོན་པའི་དགོངས་པ་ནི་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་གཞན་པའི་བདག་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་དམིགས་པར་འདོད་པ་ནི། ཁོ་ན་ལ་ཞེས་པའི་ངེས་བཟུང་གིས་འགོག་པ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་མུ་སྟེགས་ཀྱི་གཞུང་དགག་པའི་ཕྱིར་དང་། ཀུན་རྫོབ་ ཀྱི་བདེན་པར་ཡོད་པའི་བདག་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་འདི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་བདག་འགོག་པ་ཡིན་པར་གང་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། མདོ་གཞན་ལས་གཟུགས་བདག་མིན་ནོ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གཟུགས་སོགས་རྣམས་བདག་ཡིན་པ་བཀག་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་གཞན་ལས་བཀག་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་བདག་མིན་པ་དང་། འདུ་ཤེས་ཀྱང་བདག་མ་ཡིན་པ་དང་། འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་བདག་མིན་པ་དང་། རྣམ་ཤེས་ཀྱང་བདག་མིན་པར་མདོ་གཞན་ལས
Chinese
在这样的关联情况下，外道不希望“我”这个词用在这样的对象上。他们认为这样就不会有自己宗派崩溃的过失。但这也是不合理的，因为在这里，内在的作者是“我”，而在业果的情况下，则是蕴。这样随心所欲地使用是没有道理的。如果他们认为在业果的情况下，内在的作者不可能既是业的作者又是果的体验者，那么之前已经说过，蕴也不适用“我”这个词。因此，如果他们不希望“我”这个词在这里指蕴，即“一切法无我”，那么在业果的情况下也不应该希望它指蕴。如果他们希望在业果的情况下“我”这个词指蕴，那么在这里，即“一切法无我”中，也应该希望“我”这个词指蕴。还有其他的过失：按照你的观点，瑜伽士通过亲眼见到无我， 就不会证悟色等事物的真如，因为那时他仅仅是看到了外道所假设的常我不存在而已。因此，由于他们执着于色等事物的真实性，以色等事物为对象的贪欲等还会产生，因为他们没有证悟色等事物的自性，即实相。例如，仅仅说花中有蜜蜂，而自己没有亲自品尝到花蜜的甜味，就像没有意识到花蜜的甜味一样，即使瑜伽士看到蕴的诸法与常我分离，但如果他们以前不了解色等的自性，那么后来也不会意识到任何东西。同样，仅仅因为苹果中没有蜜蜂，并不意味着在品尝苹果的甜味时，就不会意识到这种味道，并且无法放弃对它的执着。同样，在执着于色等事物的自性为真实的情况下，仅仅看到常我不存在，又怎么会产生放弃对色等事物的执着的因呢？不会产生的。仅仅看到常我不存在，
English
In such a context of connection, non-Buddhists do not want the term "self" to apply to such objects. They think that in this way, there will be no fault of their own doctrine collapsing. But that is also unreasonable, because here, the internal agent is the "self," and in the case of karma and its result, it is the aggregates. There is no reason to use it as one pleases. If they think that in the case of karma and its result, it is impossible for the internal agent to be both the agent of the action and the experiencer of the result, then it has already been said before that the term "self" does not apply to the aggregates either. Therefore, if they do not want the term "self" to apply to the aggregates here, in the statement "all phenomena are without self," then they should not want it to apply in the case of karma and its result either. If they want the term "self" to apply to the aggregates in the case of karma and its result, then here, in the statement "all phenomena are without self," they should also want the term "self" to apply to the aggregates. There is another fault: according to your view, the yogi, by directly seeing the absence of self, will not realize the suchness of form and so on, because at that time he only sees that the permanent self, which is imputed by the non-Buddhists, does not exist. Therefore, since they engage by focusing on the truth of form and so on, attachment and so on, which have form and so on as their object, will still arise, because they have not realized the nature of form and so on, that is, the way things are. For example, just as merely saying that there are bees in the nectar of a flower, without having personally tasted the sweetness of the nectar, is like not focusing on the sweetness of the nectar, even if the yogi sees that the phenomena of the aggregates are separate from the permanent self, if they did not know the nature of form and so on before, then they will not realize anything later. Similarly, just as merely because there are no bees in an apple, it does not mean that when tasting the sweetness of the apple, one will not be aware of that taste, and one cannot abandon the attachment to it, similarly, in the case of focusing on the self-nature of form and so on as true, merely seeing the absence of a permanent self, what cause will arise to abandon the attachment to form and so on? It will not arise. Merely seeing the absence of a permanent self,
Chinese
将会舍弃对境的贪著等。任何人也不会因为认为内在的作者是真实的，而去依赖能体验快乐的对境。也不会因为怀疑内在是常乐我净，而舍弃与不悦意的对境相遇。因此，因为没有舍弃贪著等的原因，所以不能从轮回中解脱，就像外道一样。第四部分有五点：解释了所有认为“我”的观点都只是对蕴的观点；依靠其他经部解释了蕴的集合不是“我”；驳斥了蕴的集合的形状的排列是“我”的观点；揭示了认为蕴的集合是“我”的其他妨害；能仁（释迦牟尼佛）说“我”是依靠六界等安立的。第一部分有三点：说明了经的密意是从遮止所破的遮止方面而来的；即使是从成立方面来说，也不是将蕴显示为“我”；驳斥了其他人对这些的辩论。第一点是：如果我们将经作为量，那么理证的量并不能损害它。经也只是将蕴显示为“我”，因为导师（释迦牟尼佛）说：‘诸比丘，任何沙门或婆罗门，如果正确地随观“我”，他们也只是正确地随观这五个近取蕴。’因此，如果认为经中说了蕴是“我”，那么，那部经并没有显示蕴是“我”。那么是什么呢？导师的密意是，认为蕴之外的自性不同的“我”是“我”的对境，这是用‘只是’的限定来遮止的，因为这是为了针对世俗谛而驳斥外道的宗义，并且是为了如实地显示在世俗谛中存在的“我”。又从何得知这是遮止与蕴的自性不同的“我”呢？因为其他经中说了‘色不是我’等等，遮止了色等是“我”。其他经中是如何遮止的呢？因为色和受不是“我”，想也不是“我”，行也不是“我”，识也不是“我”，在其他经中
English
It will become possible to abandon attachment to objects, etc. No one will rely on objects that can experience happiness because they believe that the inner agent is real. Nor will they abandon encountering unpleasant objects because they doubt that the inner is permanent, happy, and pure. Therefore, because there is no cause to abandon attachment, etc., one cannot be liberated from samsara, just like non-Buddhists. The fourth part has five points: explaining that all views that consider "I" are only views of the aggregates; explaining, based on other sutras, that the mere collection of aggregates is not "I"; refuting the view that the arrangement of the shape of the mere collection of aggregates is "I"; revealing other harms to considering the mere collection of aggregates as "I"; and that the Thubpa (Shakyamuni Buddha) said that "I" is established based on the six elements, etc. The first part has three points: explaining that the intention of the scriptures is from the aspect of negating what is to be negated; even if it is from the aspect of establishing, it is not showing the aggregates as "I"; refuting the arguments of others on these. The first point is: If we take the scriptures as valid cognition, then the valid cognition of reasoning does not harm it. The scriptures also only show the aggregates as "I", because the teacher (Shakyamuni Buddha) said: 'Monks, any Shramana or Brahmin who correctly contemplates "I" also only correctly contemplates these five aggregates of appropriation.' Therefore, if it is thought that the sutras say that the aggregates are "I", then that sutra does not show the aggregates as "I". What is it then? The teacher's intention is to consider "I" as the object of viewing "I" as a different nature from the aggregates, which is prevented by the limitation of 'only', because this is to refute the tenets of non-Buddhists in relation to conventional truth, and to show the "I" that exists in conventional truth without perversion. Also, how is it known that this is preventing the "I" that is different in nature from the aggregates? Because other sutras say 'form is not I', etc., preventing form, etc., from being "I". How is it prevented in other sutras? Because form and feeling are not "I", thought is also not "I", formations are also not "I", and consciousness is also not "I", in other sutras.