Tibetan
་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་པ་དག་གོ །དེ་ཙམ་དག་ལས་ནི་འབྱུང་བ་རྣམས་ཏེ། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་དང་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་དག་གོ །སྙིང་སྟོབས་ཅན་གྱི་ང་རྒྱལ་ལས་ནི་ལས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་པོ་དག་དང་ལག་པ་དང་རྐང་པ་དང་རྐུབ་དང་། འདོམས་ཀྱི་དབང་པོ་དང་། བློའི་དབང་པོ་ལྔ་པོ་མིག་དང་རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལྤགས་པའམ་ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་དང་། གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡིད་དེ་དེ་ལྟར་ན་བཅུ་གཅིག་གོ །མུན་པ་ཅན་གྱི་ང་རྒྱལ་ནི་ང་རྒྱལ་གཞན་གཉིས་ཀའི་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་ཆེན་པོ་དང་ང་རྒྱལ་དང་དེ་ཙམ་ལྔ་སྟེ་བདུན་ནི་རང་བཞིན་དང་ རྣམ་འགྱུར་གཉིས་ཀའོ། །དབང་པོ་བཅུ་དང་ཡིད་དང་འབྱུང་བ་ལྔ་ནི་རྣམ་འགྱུར་ཁོ་ན་དང་། རྩ་བའི་རང་བཞིན་གཙོ་བོ་ནི་རང་བཞིན་ཁོ་ནའོ་ཞེས་པ་ནི་གཞུང་ལུགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་གྲངས་ཅན་དག་གིས་བདག་ཁས་བླངས་པ་དེ་བཞིན་དུ། བདག་དེའི་དབྱེ་བ་ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ནི་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་བྱེ་བྲག་པ་རྣམས་ནི་བློ་དང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་། འདོད་པ་དང་སྡང་བ་དང་འབད་པ་དང་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་དང་བྱ་བའི་ཤུགས་ཏེ། བདག་གི་ཡོན་ཏན་དགུ་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་བློ་ནི་ཡུལ་འཛིན་པའོ། །བདེ་བ་ནི་འདོད་པའི་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། །སྡུག་བསྔལ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། །འདོད་པ་ནི་འདོད་པར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ལ་རེ་བ་འཆའ་བའོ། །སྡང་བ་ནི་མི་འདོད་པའི་ཡུལ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པ་ཉིད་དོ། །འབད་པ་ནི་དོན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་དེའི་མཐར་ཐུག་པར་སེམས་ཀྱི་མཁས་པ་ཉིད་དོ། །གང་ལས་མངོན་པར་མཐོ་བ་དང་ངེས་པར་ལེགས་པ་འགྲུབ་པ་དེ་ནི་ཆོས་སོ། །དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་ཆོས་མ་ཡིན་པའོ། །ཤེས་པ་ལས་སྐྱེས་ཤིང་ཤེས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ནི་འདུ་བྱ་བའི་ཤུགས་སོ། །བདག་གི་ཡོན་ཏན་དགུ་པོ་དེ་ཇི་སྲིད་དུ་བདག་ལ་འདུ་ཞིང་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ། དེ་དག་གིས་སྦྱར་བའི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བར་འགྱུར་ལ། གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་པས་བློ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་རྩ་བ་དང་བཅས་པར་གཅོད་པ་དེའི་ཚེ། རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་ཤིང་ཐར་བར་འགྱུར་རོ། །བདག་དེ་ཡང་རྟག་པ་དང་། འབྲས་བུའི་བྱེད་པ་པོ་དང་། འབྲས་ བུ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཟ་བ་པོ་དང་། ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ་དང་། ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ན་བྱ་བ་མེད་པར་ཡང་སྨྲའོ། །བྱེ་བྲག་པ་ཁ་ཅིག་སྐུམ་པ་དང་། རྐྱོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་བྱ་བ་དང་བཅས་པར་ཁས་ལེན་ནོ། །རིག་བྱེད་དུ་སྨྲ་བ་དག་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱི་ནམ་མཁའ་གཅིག་ཡིན་པ་ལྟར། རྟེན་ལུས་ཐ་དད་པས་བརྟེན་པ་བདག་གཅིག་ཉིད་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པར་ཁས་ལེན་ནོ། །འགྲེལ་པར་བདག་གི་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས་གཞུང་འདིའི་ལུགས་ཀྱིས་གྲངས་ཅན་དེའི་དབྱེ་བ་ལ་བརྟེན་ནས། མུ་སྟེགས་ཀྱི་ལུགས་སོ་སོར་གྱེས་པར་འཆད་པ་ནི་དོན་མ་གོ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་རེ་རེ་ལས་བདག་མི་འདྲ་བ་གང་ཞིག་སྨྲས་པ་དེ་ནི། དེ་དག་གིས་ཇི་ལྟར་བཏགས་པ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་སྟེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མིན་སྟེ། སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་པ་སྟེ་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་རྟགས་ནི་མུ་སྟེགས་རང་གི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ་ཁས་བླངས་པའོ། །དཔེར་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལྟར་རོ། །རྟགས་དེས་སྨྲས་པའི་ཆོས་ཅན་བཀག་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་པ་ནི་རྟགས་དང་ཆོས་གཉིས་ཀ་རྣམ་བཅད་ཙམ་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས་སོ། །དེ་ལྟར་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པའི་བདག་འདི་ནི་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རྟེན་དུའང་མི་རིགས་ཏེ། རྟགས་དང་དཔེ་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་ཞེས་པ་ནི་དམིགས་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་དམིགས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་སྟེ། དེའི་ཡུལ་ནི་ང་ ཙམ་དང་གང་ཟག་སོགས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དངོས་པོར་འདོད་པས་མ་སྐྱེས་པ་དང་འགལ་བའོ། །རྣམ་པའི་ཡུལ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་ཡིན་པས་དེ་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པས། མ་སྐྱེས་པ་དང་མི་འགལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིའི་ལུགས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་བདག་བསྙད་དུ་ཡོད་པར་འདོད་དོ་ཞེས་པ་ནི་འདི་པའི་གྲུབ་མཐའི་འགངས་དང་། འཇིག་ལྟའི་དམིགས་རྣམ་གྱི་ཡུལ་ཞིབ་ཏུ་མ་ཕྱེད་པར་བྱུང་རྒྱལ་དུ་སྨྲ་བའོ། །དེ་ལྟར་བདག་ཡོད་པ་དང་ངར་འཛིན་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པ་བཀག་པ་ནི་དགག་བྱ་ལ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་བའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །དེ་ཁོ་ནར་མ་ཟད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་དེ་གཉིས་འགོག་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཚེ་བདག་ཡོད་པར་མི་འདོད་ཅེས་པ་ནི་བདག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་མིན་པའོ། །རྟགས་དང་དཔེ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་དགག་བྱ་གཉིས་འགོག་པར་མ་ཟད་ཀྱི། གཞན་ཡང་མུ་སྟེགས་པས་བཏགས་པའི་བདག་དེའི་ཁྱད་པར་ཀུན་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ཕྱིར་ན་གྲངས་ཅན་གྱི་བསྟན་བཅོས་དང་། །བྱེ་བྲག་པ་སོགས་
Chinese
以及香、味、触。仅仅从这些就产生了地、水、火、风、空。从具有勇猛之心的我慢中，产生了五种业的根源，即手、足、臀部、生殖器官，以及五种智慧的根源，即眼、耳、鼻、舌、皮肤或身体的根源，以及具有二者性质的意，这样总共有十一种。具有黑暗的我慢是另外两种我慢的入口。因此，大、我慢和五个“仅仅如此”共有七个，既是自性也是变化。十种根源、意和五种元素仅仅是变化，而根本的自性，即主，仅仅是自性，这是宗义。第二，就像数论派承认的“我”一样，由于对“我”的细微差别有所依赖，外道们的观点也变得各不相同。例如，胜论派认为，智、乐、苦、欲、嗔、勤、法、非法和业力是“我”的九种功德。其中，智是执持对境。乐是体验所欲之境。苦是与此相反。欲是对所欲之事物抱有希望。嗔是对不欲之境背过身去。勤是对所要成办之事，在其究竟上具有心的精明。从何处能够成就显赫和决定性的善，那就是法。与此相反的就是非法。从知识产生并成为知识之因的就是造作之力。这九种“我”的功德，只要聚集在“我”之上并存在，就会因为它们结合而造作善与非善之业，从而流转轮回。当补特伽罗通过如实证悟的智慧，将智等功德连根斩断之时，就会安住于自己的本性并获得解脱。那个“我”也是常恒的，是果的作者，是享受果的享用者，具有功德，并且由于是遍及的，所以也被认为是无为的。一些胜论派认为是收缩的，
English
as well as smell, taste, and touch. From just these arise the elements, namely earth, water, fire, wind, and space. From the ego with a courageous mind arise the five organs of action, namely hands, feet, buttocks, and the organ of generation, and the five organs of intelligence, namely eyes, ears, nose, tongue, and skin or the organ of the body, and the mind which has the nature of both, thus there are eleven in total. The ego with darkness is the entrance for the other two egos. Thus, the great one, the ego, and the five "that onlys," making seven, are both nature and transformation. The ten organs, the mind, and the five elements are only transformations, and the fundamental nature, the chief one, is only nature, this is the tenet. Second, just as the Samkhyas assert the self, likewise, depending on slight differences in that self, the views of the non-Buddhists become different. For example, the Vaisheshikas assert that intelligence, pleasure, suffering, desire, hatred, effort, dharma, non-dharma, and the force of action are the nine qualities of the self. Among these, intelligence is apprehending an object. Pleasure is experiencing a desired object. Suffering is the opposite of that. Desire is cherishing hope for a desired object. Hatred is turning one's back on an undesired object. Effort is the mind's skillfulness in the ultimate accomplishment of what is to be done. That from which eminence and definite goodness are accomplished is dharma. The opposite of that is non-dharma. That which arises from knowledge and becomes the cause of knowledge is the force of conditioning. As long as these nine qualities of the self gather in and exist in the self, one revolves in samsara because they combine to perform virtuous and non-virtuous actions. When a person, through the knowledge of truly realizing the self, cuts off the qualities such as intelligence together with their roots, then one abides in one's own nature and becomes liberated. That self is also permanent, the agent of results, the enjoyer who consumes the results, possessing qualities, and because it is pervasive, it is also said to be inactive. Some Vaisheshikas consider it to be contracting,
Chinese
仅仅伸展就承诺连带行为。顺世外道说，就像瓶子等不同事物的虚空是一个一样，所依的身体不同，能依的我也就成了多种多样，他们是这样承诺的。注释中说，依靠我的一点点差别，外道们的宗派就互相变得不同了。这样说来，按照本论的观点，依靠数论的分类，来解释外道宗派各自的分裂，这是不理解意义。第二，外道们的每个宗派所说的不同的我，是他们如何命名的，就变成那样，并不是本来就存在的，因为是无生的，所以说无生是外道自己推理的依据，也就是他们自己承诺的。比如像石女的儿子一样。用这个理由来否定所说的法，也没有过失，因为理由和法两者都只是简简单单的否定。这样，由他人臆测的我，也不可能是俱生我执的所依，理由和比喻和之前一样。我执的所依，是指在能缘和所缘两种之中，不是所缘的境，它的境只是我，和补特伽罗等，而且他们认为是实有，所以和无生相违背。能缘的境是补特伽罗的我，那个连名言也不成立，所以和无生不相违背。因此，说这个宗派认为补特伽罗我是假立存在的，这是因为这些人没有详细区分这个宗派的宗义要点，以及坏聚见的能缘和所缘的境，而随意说的。这样，否定了我存在，以及是我执的境，这是以在否定对象上加上了胜义的差别为前提的。不仅如此，也要知道在世俗中也否定这两者，那时说不承认我存在，是指我不以实物存在。这两个理由和比喻不仅否定了两个否定对象，而且还要知道，外道们所命名的我的所有差别也都不存在。那是什么原因呢？因为数论的论典和胜论等。
English
Merely extending commits to actions as well. The Lokayata say that just as the space of different things such as pots is one, the bodies that are relied upon are different, and the self that relies on them becomes diverse. They commit to this and so on. The commentary says that relying on a little bit of difference in the self, the tenets of the non-Buddhists become different from each other. Thus, according to the view of this treatise, explaining the separation of non-Buddhist tenets based on the divisions of the Samkhya is not understanding the meaning. Secondly, whatever different self is spoken of in each of the non-Buddhist tenets, it becomes as they have named it, and it is not truly existent, because it is unborn. Therefore, the reason for saying unborn is the inference of the non-Buddhists themselves, which is what they themselves commit to. For example, like the son of a barren woman. There is no fault in negating the dharma that is spoken of by that reason, because both the reason and the dharma are merely simple negations. Thus, this self that is conjectured by others cannot be the basis of the innate ego-grasping, the reason and example are the same as before. The basis of ego-grasping means that among the two, the object and the subject, it is not the object of the object, its object is only the self and the person, etc., and they consider it to be real, so it contradicts the unborn. The object of the subject is the self of the person, which is not even established as a mere designation, so it does not contradict the unborn. Therefore, saying that this tenet believes that the self of the person exists as a designation is because these people have not carefully distinguished the key points of this tenet, and the object and subject of the view of the aggregates, and speak randomly. Thus, negating the existence of the self and being the object of ego-grasping is done on the premise of adding the distinction of ultimate truth to the object of negation. Not only that, but it should also be known that both of these are also negated in conventional truth. At that time, saying that one does not admit the existence of the self means that the self does not exist as a substance. These two reasons and examples not only negate the two objects of negation, but it should also be known that all the distinctions of the self named by the non-Buddhists do not exist either. What is the reason for that? Because of the treatises of the Samkhya and the Vaisheshika, etc.