Tibetan
་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་འགོག་པར་བྱེད་པ་ལས། འཇིག་ལྟ་སྤངས་ན་ཉེས་སྐྱོན་ཀུན་ལྡོག་པས་ན། བདག་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་འདི་ནི་ཐར་པ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཡིན་ཏེ། བསླབ་བཏུས་ལས། གང་ཟག་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དེ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན། །དེའི་ཕྱིར་རྩ་བ་ཆད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་ཏུ་མི་འབྱུང་ངོ་། །འཕགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསང་བའི་མདོ་ལས་ཇི་སྐད་དུ། ཞི་བའི་བློ་གྲོས་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན། ཤིང་རྩ་བ་ནས་བཅད་ན་ཡལ་ག་དང་ལོ་མ་དང་ཡལ་ག་ཕྲ་མོ་ཐམས་ཅད་སྐམ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞི་བའི་བློ་གྲོས་དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཉེ་བར་ཞི་ན། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལྟར་གསུངས་པ་ལ་མཁས་པའི་དབང་པོ་རྣམས་དགོངས་པ་མཐུན་པས། ཐོག་མར་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་ལེགས་པར་ཤེས་ནས་སེམས་པ་དང་། དེ་ནས་དེའི་རྩ་བ་གང་ཡིན་ངོས་འཛིན་པ་དང་། དེ་ནས་དེ་སྤོང་བར་འདོད་པ་ན་སྤོང་ཐབས་ཀྱི་ཐད་དུ་མ་འཕྱུགས་པར་དེའི་ཞེན་ཡུལ་བཀག་པའི་བདག་མེད་ཀྱི་ལྟ་བ་ཞིག་ངེས་པར་རྙེད་ནས། དེའི་དོན་ལ་འདྲིས་པར་བྱེད་པ་ནི། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གང་ལ་ཡང་དགོས་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་ཏེ། །ལས་ལས་ཀྱང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ཞེས་ཕུང་པོ་ བདེན་འཛིན་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་འཁོར་བའི་རྩ་བར་བཤད་ལ། འདིར་འཇིག་ལྟ་འཁོར་བའི་རྩ་བར་བཤད་པ་གཉིས་འགལ་ཏེ། འཁོར་བའི་རྩ་བ་མི་མཐུན་པ་གཉིས་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་འདི་པའི་ལུགས་ཀྱིས་བདག་འཛིན་གཉིས་དམིགས་པས་སོ་སོར་འབྱེད་ཀྱི། འཛིན་སྟངས་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་འདྲ་བ་མེད་དེ། གཉིས་ཀ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འཁོར་བའི་རྩ་བ་གཉིས་འགལ་བ་ནི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པ་གཉིས་འཁོར་བའི་རྩ་བར་འཇོག་པ་ལ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་འཇིག་ལྟའི་རྒྱུར་སྟོན་པ་ན། མ་རིག་པའི་ནང་ཚན་གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་སྟོན་ཞིང་། དེ་གཉིས་ཀ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྩ་བར་སྟོན་པ་ན་རང་དང་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པའི་ཉོན་མོངས་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བར་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། ཚུལ་དེ་ཡང་དེ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡོད་པས་མི་འགལ་ཏེ། མ་རིག་པའི་རིགས་འདྲ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀ་འཁོར་བའི་རྩ་བར་མི་འགལ་བ་བཞིན་ནོ
Chinese
那是以自性成立来遮止的。如果舍弃了坏聚见，那么一切过失都会逆转。因此，对我的分析辨别是成就解脱的方法。《学集论》中说：如果人无我空性是如此真实成立的，那么，因为断了根本，一切烦恼都不会产生。圣者如来密经中说：寂静的智慧是这样的，譬如，树从根部砍断，那么枝干、树叶和细小的枝条都会枯萎。寂静的智慧也是这样，如果坏聚见趋于寂静，那么烦恼和近烦恼都会寂静。就像这样说的。这样说，智者们都一致认为，首先要很好地了解轮回的过患并思考，然后认识到它的根本是什么，然后想要舍弃它时，在舍弃的方法上不要出错，一定要找到遮止其执着境的无我见，并熟悉它的含义。无论大乘小乘都需要知道这一点。如果《宝鬘论》中说：只要有对蕴的执着，那么就有对我的执着。如果有对我的执着，那么就有业。从业中也会有生。这里说对蕴的 真实执着和对法的我执是轮回的根本，而这里说坏聚见是轮回的根本，这二者是相违的。因为轮回的根本不一致，所以是不合理的。如果这样说，没有过失，因为按照此处的观点，我执二者是通过所缘来区分的，但执着方式的形态没有不同，因为二者都是以自己的自性成立而执着的形态。轮回的两个根本相违，是指将对境的执着方式不一致的二者作为轮回的根本。因此，当指出法我执是坏聚见的因时，就是指无明的两个部分作为因果来指出。当指出这二者都是烦恼的根本时，就是指与自己和执着方式不一致的其他一切烦恼的根本。而且，这种方式二者都具有，所以不相违，就像无明的同类前后二者不违背轮回的根本一样。
English
That is to prevent establishment by its own nature. If the view of the perishable collection is abandoned, then all faults will be reversed. Therefore, this analysis of self is a method for achieving liberation. As it says in the Compendium of Trainings: If the emptiness of a person is so truly established, then, because the root is cut, all afflictions will not arise at all. As it says in the Noble Tathagata's Secret Sutra: Peaceful wisdom is like this, for example, if a tree is cut from its root, then all the branches, leaves, and small twigs will wither. Peaceful wisdom is also like that, if the view of the perishable collection is near to peace, then all afflictions and near afflictions will be pacified. It is said like that. The wise ones agree that one should first understand the faults of samsara well and contemplate them, then identify what its root is, and then, when one wants to abandon it, one must not err in the method of abandonment, and one must find a view of selflessness that prevents its object of attachment, and become familiar with its meaning. It should be known that this is necessary for both the Greater and Lesser Vehicles. If, in the Precious Garland, it says: As long as there is clinging to the aggregates, there is clinging to self. If there is clinging to self, then there is also karma. And from karma there is birth. Here, clinging to the truth of the aggregates and clinging to the self of phenomena are said to be the root of samsara, while here, the view of the perishable collection is said to be the root of samsara, these two are contradictory. Since the roots of samsara are inconsistent, it is unreasonable. If you say that, there is no fault, because according to this system, the two self-grasps are distinguished by their objects, but there is no difference in the form of grasping, because both have the form of grasping as established by their own characteristics. The contradiction between the two roots of samsara is because the two inconsistent ways of grasping objects are taken as the root of samsara. Therefore, when the clinging to the self of phenomena is shown to be the cause of the view of the perishable collection, it shows the two parts of ignorance as cause and effect. When it shows that both of these are the root of affliction, it shows the root of all other afflictions that are inconsistent with oneself and the way of grasping. Moreover, this method is present in both of them, so it is not contradictory, just as the two similar types of ignorance, earlier and later, do not contradict the root of samsara.
Tibetan
། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བདག་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག་པ་དང་། བདག་གི་བ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་དྲུག །གཞན་སྡེས་བཏགས་པའི་ཕུང་པོ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་བདག་དགག །རང་སྡེས་བཏགས་པའི་ཕུང་པོ་ཉིད་བདག་ཏུ་འདོད་པ་དགག །དེ་གཉིས་ཀྱི་ལྷག་མའི་ཕྱོགས་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་སོགས་གསུམ་དགག །དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་རྫས་ཡོད་དགག །བདག་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་བཞག་པ་དཔེ་དང་བཅས་པར་བཤད། དེ་ལྟར་བཞག་པ་ལ་མཐར་འཛིན་གྱི་ རྟོག་པ་སྤང་སླ་བའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་དང་། ལུགས་དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་དམིགས་པ་བདག་དེ་ཅི་ཞིག་ཅེས་དེ་ཉིད་མི་ཤེས་པས་སྟོན་ཞིག་ཅེ་ན། འདི་ལ་གཉིས། གྲངས་ཅན་གྱི་ལུགས་བརྗོད་པ་དང་། བྱེ་བྲག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལུགས་བརྗོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། རེ་ཞིག་དེ་ཟ་བ་པོ་སྟེ་བདེ་སྡུག་སོགས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་དང་། རྟག་པའི་དངོས་པོ་དང་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོ་མིན་པ་དང་། རྡུལ་མུན་སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང་། ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། བྱ་བ་མེད་པར་མུ་སྟེགས་གྲངས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་སོ། །དེ་ལ་གྲངས་ཅན་པ་དག་ནི། རྩ་བའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་འགྱུར་མིན་ལ། །ཆེན་པོ་སོགས་བདུན་རང་བཞིན་རྣམ་འགྱུར་ཞིང་། །བཅུ་དྲུག་པོ་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། །སྐྱེས་བུ་རང་བཞིན་མ་ཡིན་རྣམ་འགྱུར་མིན། །ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་བྱེད་པས་ན་རང་བཞིན་ནོ། །སྐབས་གང་དུ་བྱེད་ཅེ་ན། སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་མཐོང་བའི་དུས་སུའོ། །གང་གི་ཚེ་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་འདོད་པ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དང་སྐྱེས་བུ་སྦྱོར་ཞིང་། དེ་ནས་གཙོ་བོས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་འབྱིན་ནོ། །དེའི་ཚུལ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་ལས་ནི་ཆེན་པོའོ། །དེ་ལས་ཀྱང་ང་རྒྱལ་ལོ། །དེ་ལས་དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་དང་དེ་ཙམ་ལྔ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་པོའི་ཚོགས་སོ། །བཅུ་དྲུག་པོ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བ་ལྔ་ནི་དེ་ཙམ་ལྔ་ལས་ཏེ། སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་ལས་ འབྱུང་བ་ལྔ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་འགྱུར་མིན་ལ་ཞེས་པ་ནི་འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡང་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བདུན་ནི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའང
Chinese
第二（品）分二：破自性成立的我，和破我所自性成立。第一（破自性成立的我）分六：破外道所立的与蕴体性各异的我；破自宗所立的蕴即是我；破彼二者的剩余部分，即能依和所依等三者；破非彼亦非异的实有补特伽罗；宣说依于我而假立仅是假立，并带比喻；开示如此安立后，易于遣除执常之分别念的功德。第一（破外道所立的与蕴体性各异的我）分二：陈述前派观点，和破斥该宗。初者：若问，以坏聚见为对境的我，到底是什么，因为不了解它，请您开示一下。对此分二：陈述数论宗的观点，和陈述胜论师等宗的观点。初者：略言之，它是享受安乐痛苦等的享受者，不是常法和变化诸法的作者，不具有微尘、黑暗、心力之自性的功德，并且因为是周遍之故，无有作用，外道数论师们如是思择。其中，数论师们说：根本自性不变化，大等七者自性且变化，十六者是变化，士夫非自性亦非变化。如是宣说。其中，因为能生果，故而是自性。于何处而生呢？于士夫见欲之时。何时生起具有近取受用声等境之相的欲念，彼时，士夫之欲与了知一切之自性及士夫相合，之后，主发出声等。其理如下：自性生大，彼生我慢，彼生十一根和五唯，即十六者之集合。十六者生五大，即从五唯生五大，从声等五者生五大，此是次第。所谓“不变化”，是指仅仅能生果，而不是像大等一样也变化。所谓大等七者，也是能生
English
The second (chapter) has two parts: refuting the self that is established by its own nature, and refuting the self's possession that is established by its own nature. The first (refuting the self that is established by its own nature) has six parts: refuting the self that is established by other schools as being different in essence from the aggregates; refuting the self-school's assertion that the aggregates themselves are the self; refuting the remaining aspects of these two, namely the three aspects of the support and the supported, etc.; refuting the substantially existent person who is neither the same nor different; explaining that the self is established as merely imputed in dependence, along with examples; and showing the benefit that, by establishing it in this way, it is easier to abandon the thought of clinging to permanence. The first (refuting the self that is established by other schools as being different in essence from the aggregates) has two parts: stating the former position, and refuting that system. The first is: If asked, "What exactly is the self that is the object of the view of the collection of destructibles?" Since you do not know it, please explain it. This has two parts: stating the tenets of the Samkhya school, and stating the tenets of the Vaisheshika and other schools. The first is: Briefly, it is the enjoyer, that is, the one who experiences pleasure, pain, etc., and is not the agent of permanent entities and transformations, does not have the qualities of the nature of dust, darkness, and power, and because it is pervasive, it is without action, so the non-Buddhist Samkhyas contemplate. Among them, the Samkhyas say: "The root nature does not transform, the great and other seven are both nature and transformation, the sixteen are transformations, and the person is neither nature nor transformation." Thus they say. Among them, because it produces results, it is nature. Where does it produce? At the time when the person sees desire. When desire arises with the aspect of closely enjoying objects such as sound, at that time, the person's desire combines with the nature that knows all and the person, and then the chief emits sound and so on. The way of it is this: From nature comes the great, from that comes ego, from that comes the eleven faculties and the five "that-ness" (tanmatras), that is, the collection of sixteen. From the sixteen also come the five elements, that is, from the five "that-ness" comes the five elements, from the five, sound and so on, comes the five elements, this is the order. The term "does not transform" means that it is only able to produce results, but it does not transform like the great and so on. The seven, the great and so on, are also able to produce.