Tibetan
་པར་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གདགས་གཞི་ཡང་དངོས་པོ་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་རིགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀར་ཡང་བཀག་ན། མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་འདུ་བྱེད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ལས་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དེ་ཇི་ལྟར་ངེས་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་རྒྱུ་མེད་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་འབྱུང་བ་དང་། དབང་ཕྱུག་གི་རྒྱུ་དང་ལ་སོགས་པས་དུས་དང་། རྡུལ་དང་རང་བཞིན་དང་སྐྱེས་བུ་དང་སྲེད་མེད་ཀྱི་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་། བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་མིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་འདི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཞིག་སྟེ། མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་སྤངས་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མི་བཅད་པའི་དོན་དུ་རྟེན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བརྡ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་། འདི་སྐྱེས་པས་འདི་སྐྱེ་སྟེ། གང་འདི་མ་རིག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་གསུངས་པ་དང་། རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས། འདི་ཡོད་པས་ན་འདི་འབྱུང་དཔེར། །རིང་པོ་ཡོད་ན་ཐུང་ངུ་བཞིན། །འདི་སྐྱེས་པས་ན་འདི་སྐྱེ་དཔེར། །མར་མེ་འབྱུང་བས་འོད་བཞིན་ནོ། །ཞེས་དང་། རྩ་ཤེ་ལས་ཀྱང་། བྱེད་པོ་ལས་ལ་བརྟེན་བྱས་ཤིང་། །ལས་ཀྱང་བྱེད་པོ་དེ་ཉིད་ལ། །བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་མ་གཏོགས་པར། །འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་མ་མཐོང་ངོ་། །དེ་བཞིན་ཉེར་ལེན་ཤེས་པར་བྱ། །ལས་དང་བྱེད་པོ་གསལ་ཕྱིར་རོ། །ལས་དང་བྱེད་པ་པོ་དག་གིས། །དངོས་པོ་ལྷག་མ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་འདི་ཙམ་ཞིག་ཁོ་ན་གསུངས་ཀྱི་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་མ་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་རྒྱལ་བས་རྐྱེན་ཉིད་འདི་བ་ཙམ་གྱི་སྐྱེ་བ་གསུངས་པ་བཞིན་དུ། འཕགས་པས་ཀྱང་དེ་ལྟར་མཛད་ཅིང་། ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་པོ་ལས་ལ་བརྟེན་པ་སོགས་ཀྱི་ལྟོས་འབྱུང་གི་རྟེན་འབྲེལ་བཞེད་པས། དེ་མ་གཏོགས་པ་ཞེས་རང་དང་གཞན་ལུགས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་ཁྱད་པར་ཕྱེ་ཞིང་། དེ་དངོས་པོ་སྲིད་ཚད་ལ་སྦྱོར་བར་གསུངས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་འདིས་སྤྱིར་སྐྱེ་བ་གཞག་དགོས་པ་དང་། མཐའ་བཞི་ལས་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བར་འགྱུར
Chinese
所有存在的事物的施设处，也理应是事物假立存在之处。第三，如果你们已经遮止了从自、他、二者和无因中产生，在真俗二谛的两个方面，那么从无明等产生行、识等，以及从种子等产生苗芽等，在世俗中产生，这又该如何确定呢？对此应作答：因为如前所说的方式，事物产生并非无因而从自性中产生，也非自在天的因等所致，也非从时间和微尘、自性、士夫和无贪之子等产生，也不是从自、他、二者中产生，因此，依赖于此因和缘，此果才能产生，仅仅是舍弃了四边生，为了不间断世间的因果名言而安立。如薄伽梵所说，对此，法的表示是这样的：即此有故彼有，此生故彼生，即由无明的缘故产生行等。以及《宝鬘论》中说：此有故此生，如长有故短，此生故此生，如灯生故光。以及《中论》中也说：作者依赖于业，业也依赖于作者本身，除了依赖而生之外，未见有成就之因。同样应知近取因，为了阐明业和作者的缘故，由业和作者，应知其余事物。仅仅说了这些，而未说四边生。如是，胜者如是宣说了仅仅是缘起的生，圣者们也如是行持。特别是，作者依赖于业等，认为依赖产生的缘起，因此，除了那些之外，区分了自和他宗的生的差别，并说应将此与事物存在的限度相结合。这位论师认为，一般而言，必须安立生，并且因为不是从四边生，所以会依赖而生。
English
The basis of designation for all existing things should also be the place where things are nominally existent. Thirdly, if you have refuted production from self, other, both, and without cause, in both aspects of the two truths, then how can it be ascertained that actions, consciousness, etc., arise from ignorance, and sprouts, etc., arise from seeds, etc., in conventional truth? To this, it should be said: Because in the manner previously described, the production of things does not occur without cause from their own nature, nor is it caused by the cause of Ishvara, etc., nor does it arise from time, atoms, nature, purusha, or the son of the desireless, etc., nor does it arise from self, other, or both. Therefore, relying on this cause and condition, this result will arise; it is merely abandoning the four extremes of production that is relied upon in order not to cut off the worldly terms of cause and effect. As the Bhagavan said, "This is the indication of the Dharma: this existing, that arises; this arising, that is born; that is, conditioned by ignorance, actions arise," etc. And in the Ratnavali it says: "This existing, this arises, like long existing, short exists. This arising, this arises, like a lamp arising, light exists." And in the Root Wisdom it also says: "The agent relies on the action, and the action also relies on that very agent. Apart from arising in dependence, no cause for accomplishment is seen. Likewise, the proximate cause should be known, for the sake of clarifying action and agent. By action and agent, the remaining things should be known." Only this much is said, and the four extremes of production are not mentioned. Thus, the Victorious One has spoken of production as merely dependent origination, and the Noble Ones have also acted accordingly. In particular, they consider dependent origination as relying on action, etc., and therefore, apart from that, they distinguish the difference between the production of self and other schools, and say that this should be combined with the limit of the existence of things. This teacher believes that, in general, production must be established, and because it does not arise from the four extremes, it will arise in dependence.