Tibetan
ས་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ལེགས་པར་རིག་པ་རྣམས་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་གཞི་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་བས། དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ལ་ཡོན་ཏན་ཁོ་ན་འབྱུང་གི་སྐྱོན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རིམ་པ་དེ་ལྟར་བྱ་བ་ལ་དགོངས་ནས་བརྒྱ་པ་ལས། གང་ཞིག་གང་གང་ལ་དགའ་བ། །དེ་ཡི་དེ་དེ་སྔར་སྤྱད་བྱ། །ཉམས་པར་གྱུར་པ་དམ་ཆོས་ཀྱི། །སྣོད་ནི་ཅིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཚོགས་དྲུག་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཀུན་གཞི་བསྟན་དགོས་པ་ལ་ནི། ཕྱི་རོལ་དགག་དགོས་པས་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཙམ་ཞིག་གི་སྣོད་དུ་རུང་ལ། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཁས་མ་བླངས་ཀྱང་། ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འཇོག་ཤེས་པ་མིན་པས། ཆེས་ཟབ་པའི་དོན་རིག་པར་མི་འགྱུར་བ་ལ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤེར་ཕྱིན་འབུམ་པ་སོགས་མང་པོར་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་གྲངས་སྟོན་པ་ན། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་བཤད་ཀྱི་དེ་ལས་མང་བ་མ་བཤད་པའི་མདོ་སྡེ་དུ་མ་ཞིག་ཡོད་པས། མདོ་སྡེ་ལས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་བཞག་མ་བཞག་གི་ཚུལ་གཉིས་བཀའ་སྩལ་པ་བཞིན་དུ། རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས་ཀྱང་དེ་དག་གི་དོན་རྣམ་པར་འགྲེལ་བ་ན། དབུས་མཐའ་དང་མདོ་སྡེ་རྒྱན་དང་། ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་དུ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་བཞག་པ་དང་ཕྱི་རོལ་མེད་པའི་ཕྱོགས་བཤད་ལ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དང་། རྒྱུད་བླ་མ་ལས་ཀུན་གཞི་ རྣམ་ཤེས་རྣམ་པར་མ་བཞག་པ་དང་ཕྱི་རོལ་མ་བཀག་པའི་ཕྱོགས་བཤད་དེ། །སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ཀྱང་རྒྱུད་བླ་མའི་དགོངས་པ་རྣམ་རིག་ཙམ་གྱི་ལུགས་སུ་ཡི་མ་བཤད་པར། དབུ་མའི་ལུགས་སུ་བཤད་ལ། ཐེག་བསྡུས་སུ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དྲངས་པའི་ཆོས་མངོན་པའི་ལུང་། རྒྱུད་བླ་མའི་འགྲེལ་པ་ལས། སེམས་ཅན་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཁམས་གྲུབ་པ་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་ཡོད་མོད་ཀྱི། སེམས་ཅན་དེ་དག་གིས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་སྐད་དུ། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཀྱི་ཁམས། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཡོད་པས་ན་འགྲོ་ཀུན་དང་། །མྱ་ངན་འདས་པའང་ཐོབ་པ་ཡིན། །ཞེས་སེམས་ཅན་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དྲངས་པས། སློབ་དཔོན་འདིས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་དགོངས་གཞི་སྟོང་ཉིད་དུ་བཤད་པ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར། ཚོགས་དྲུག་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཀུན་གཞི་གདུལ་བྱ་འགའ་ཞིག་གི་ངོར། དགོས་པའི་དབང་གིས་གསུངས་པར་བཞེད་དོ། །འོ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་དུ། ཇི་ལྟར་ཁབ་ལོང་དང
Chinese
那些精通经论意义的人，会舍弃自己执着阿赖耶识等存在的想法。这样，对教法只有利益而没有过失。考虑到按这样的次第行事，《百论》中说：无论谁喜欢什么，就应该先享用它。如果（此人）已经堕落，就无论如何也不是正法的法器。这样说的。至于必须宣说与六识本体各异的阿赖耶识，因为必须驳斥外道，所以只适合作为容纳空离能取所取、实物他体的真如的容器。即使不承认如前所说的阿赖耶识，也无法建立业果之间的联系。因此，（佛陀）是针对那些不能理解最深奥意义的人而说的。第二，在《十万颂般若》等许多经典中，宣说了识的数目，既然有许多经部只宣说了六识，而没有宣说比这更多的识，就像经部中开示了是否安立阿赖耶识的两种方式一样，弥勒尊者也对这些意义进行了解释。在《中边分别论》、《经庄严论》和《法法性分别论》中，宣说了安立阿赖耶识和破斥外境的观点。在《现观庄严论》和《宝性论》中，宣说了不安立阿赖耶识和不遮破外境的观点。大学者无著也并没有将《宝性论》的观点解释为唯识宗的观点，而是解释为中观宗的观点。在《摄大乘论》中，作为阿赖耶识的论证而引用的《阿毗达磨》的教证，在《宝性论》的注释中说：众生具有如来藏的自性，虽然已经成就了精华，但这些众生却并不知晓。这样说的。因此说：无始时期的界，是诸法的一切处所，因为有它，所以一切众生和涅槃也能获得。这样引用了众生具有法性之种的论证。因此，这位论师认为阿赖耶识的观点与宣说空性相符，因此，在某些所化众生面前，由于需要才宣说了与六识本体各异的阿赖耶识。那么，在《菩提心释》中，就像磁石和
English
Those who are well versed in the meaning of the scriptures will abandon their own clinging to the existence of the ālaya-vijñāna and so forth. In this way, only qualities will arise in the teachings, and there will be no faults. Considering the need to proceed in such a sequence, the *Śataśāstra* says: "Whatever someone likes, that should be used first. If (this person) has fallen, then he is definitely not a vessel for the sacred Dharma." This is what is said. As for the need to teach the ālaya-vijñāna, which is different in essence from the six consciousnesses, since it is necessary to refute outsiders, it is only suitable as a container for suchness, which is empty of grasper and grasped, and other entities. Even if one does not accept the ālaya-vijñāna as previously explained, one cannot establish the connection between actions and their results. Therefore, (the Buddha) spoke to those who could not understand the most profound meaning. Secondly, in many scriptures such as the *Hundred Thousand Verse Perfection of Wisdom*, the number of consciousnesses is taught. Since there are many sutras that only teach the six consciousnesses and do not teach more than that, just as the sutras teach the two ways of whether or not to establish the ālaya-vijñāna, the venerable Maitreya also explained these meanings. In the *Madhyāntavibhāga*, the *Mahāyānasaṃgraha*, and the *Dharmadharmatāvibhāga*, the view of establishing the ālaya-vijñāna and refuting external objects is taught. In the *Abhisamayālaṃkāra* and the *Ratnagotravibhāga*, the view of not establishing the ālaya-vijñāna and not refuting external objects is taught. The great teacher Asaṅga also did not explain the view of the *Ratnagotravibhāga* as the view of the Mind-Only school, but rather explained it as the view of the Madhyamaka school. In the *Mahāyānasaṃgraha*, the *Abhidharma* quote that is cited as proof of the ālaya-vijñāna says in the commentary to the *Ratnagotravibhāga*: "Beings have the nature of the tathāgatagarbha, and although they have attained the essence, these beings do not know it." This is what is said. Therefore, it is said: "The realm of beginningless time is the place of all dharmas, and because it exists, all beings and nirvāṇa can be attained." In this way, the proof that beings have the seed of dharmatā is cited. Therefore, this teacher believes that the view of the ālaya-vijñāna is in accordance with the teaching of emptiness, and therefore, in front of some trainees, the ālaya-vijñāna, which is different in essence from the six consciousnesses, is taught because of need. Then, in the *Bodhicittavivaraṇa*, just like a magnet and