Tibetan
་སྟེ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ནི་དགེ་བ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་པར་མཐོང་ཞིང་། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་མེད་པའི་བློ་ཅན་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པ་ནི་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱལ་བས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འདི་དང་འདི་ལས་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་འདི་དང་འདི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་འཐད་སྒྲུབ་ཀྱི་རིགས་པས་ཞིབ་པར་ངེས་པར་དཔྱོད་པར་ བྱེད་པ་རྣམས་ལ། ལས་དང་འབྲས་བུ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པ་ལས་ཀུན་རྫོབ་འཇིག་པར་འགྱུར་དུ་འོང་སྙམ་སྟེ། ལས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བོ། །ཞེས་ལས་དང་འབྲས་བུ་རྣམས་ལ་བརྟེན་པའི་སེམས་པ་སྟེ་དཔྱད་པའང་དགག་པར་མཛད་དོ། །གཞུང་འདིར་དེ་འདྲ་བའི་སྒོ་མང་པོ་ནས་ལས་འབྲས་ཀྱི་ངེས་པ་སྟོར་དུ་དོགས་ནས་སྒོ་དུ་མ་ནས་ལས་འབྲས་ཀྱི་ངེས་པ་སྐྱེད་ཐབས་མཛད་པ་འདི་ཤེས་པར་གྱིས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བས་ཀྱང་དེའི་ངེས་པ་བརྟན་པའི་གྲོགས་བྱས་པའི་སྟེང་ནས། ད་རེས་རིན་པོ་ཆེའི་གླིང་དུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་ལོག་ཏུ་མི་འགྲོ་བ་ལ་འབད་པར་བྱོས་ཤིག །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། ལུང་འགལ་སྤོང་བའི་ཚིག་དོན་དངོས། ཡིད་ཤེས་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ཀུན་གཞི་བཤད་མ་བཤད་ཀྱི་ཚུལ། དགོངས་པའི་དབང་གིས་གསུངས་པའི་དཔེ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཀུན་གཞི་མེད་ཀྱང་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་འཇོག་ནུས་ན། འོ་ན་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་དང་། ལ་སོགས་པས་དགོངས་འགྲེལ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་ལས། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་པ། དངོས་པོའི་ཆོས་མཐའ་དག་པའི་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་གཞི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ། རྒྱ་མཚོ་ལས་རླབས་རྣམས་འབྱུང་བ་ལྟར། ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་གསུངས་པ་དེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དེའི་རྣམ་གཞག་འཇོག་པ་མེད་པ་ཞིག་གམ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཀུན་གཞི་ཡོད་པར་བསྟན་པས་འདུལ་བ་རྣམས་ལ་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་དགོས་པའི་དབང་གིས་ཀུན་གཞི་གདུལ་བྱའི་ངོར་ཁས་ལེན་པར་བསྟན་པས། རང་གི་ལུགས་ལ་དགོངས་པ་ཅན་དུ་སྟོན་པ་ན། གང་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས་པའི་དགོངས་གཞི་ནི། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོངས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་དགོངས་ནས། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྒྲས་བསྟན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཀུན་གཞིར་གསུང་བ་ནི། རང་བཞིན་དེ་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགོས་པའི་དབང་གི
Chinese
因此，令人喜悦的事物被认为是源于善行。没有善与非善之业的智慧，即证悟到自性不成立，将从轮回中解脱。因此，诸佛对各自众生，从此业的差别产生此果的差别的原因，以合理的论证方式详细确定地进行观察。对于那些诽谤业和果报的人，心想从此会使世俗谛毁灭。诸业的果报成熟是不可思议的。因此，对依赖业和果报的心，即思辨，也予以遮止。在此论典中，因为担心从众多途径失去对业果的定解，所以要知道，从多个途径努力生起对业果的定解。在空性见也成为稳固其定解的助伴之上，这次努力去往珍宝洲不要空手而归。第二，分三：遣除经文相违的词义真实义；意识与自性各异的阿赖耶识说与不说的道理；以密意的角度所说的譬喻。第一：如果那样，即使没有阿赖耶识，也能安立业果的关系，那么《楞伽经》等，以及《解深密经》，还有《大乘阿毗达磨经》中说：阿赖耶识，是一切事物之法的能力的差别的基础，是一切种子的处所，如海浪般，是一切内外事物生起之因。那么，是否在任何情况下都不成立它的体性呢？不是这样的，因为如是宣说阿赖耶识存在，所以对所调伏者宣说它确实存在。这表明因为需要，所以在所调伏者面前承认阿赖耶识。在显示自己的宗派是具有密意时，所依据的密意是：以自性空为代表的空性本身。应当了知，以阿赖耶识之名来表示。之所以说为阿赖耶识，是因为自性跟随一切事物。因为需要的缘故。
English
Therefore, pleasing things are seen as arising from virtuous deeds. The wisdom that is devoid of virtuous and non-virtuous actions, that is, realizing that inherent existence is not established, will be liberated from samsara. Therefore, the Buddhas, for each individual being, carefully and definitively examine the reasons why the differences in actions lead to differences in results, using valid reasoning. For those who denigrate actions and results, thinking that this will destroy conventional truth, the ripening of the results of actions is inconceivable. Therefore, even the mind that relies on actions and results, that is, speculation, is prohibited. In this treatise, because of the fear of losing the certainty of cause and effect from many paths, know that efforts are made from many paths to generate the certainty of cause and effect. On top of the view of emptiness also becoming a companion to stabilize that certainty, strive this time to go to the Isle of Jewels without returning empty-handed. Second, there are three parts: the actual meaning of the words that dispel scriptural contradictions; the manner of explaining or not explaining the alaya-vijñana, which is different in essence from the mind consciousness; and the example shown as spoken with intention. First: If it is the case that even without the alaya, the relationship of cause and effect can be established, then in the Lankavatara Sutra, and in the Explication of Intentions, and in the Mahayana Abhidharma Sutra, it is said: the alaya-vijñana is the basis of the differences in the power of all things, the place of all seeds, like waves arising from the ocean, it is said to be the cause of the arising of all internal and external things. Then, is it that in all ways its nature is not established? It is not so, because it is said that the alaya exists, therefore it is taught to those to be tamed that it does indeed exist. This shows that because of need, the alaya is acknowledged in the presence of those to be tamed. When showing that one's own system has an intention, the intention on which it is based is: emptiness itself, represented by the emptiness of inherent existence. It should be understood that it is indicated by the name alaya-vijñana. The reason for saying it is the alaya is that inherent existence follows all things. Because of the need.
Tibetan
ས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཡོད་པར་སྟོན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། གང་ཟག་ཀྱང་རྫས་སུ་ཡོད་པར་སྟོན་ཏེ། དེས་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་ལ་དེ་ཡོད་པར་བསྟན་པས་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ་དགེ་སློང་དག་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་ཁུར་རོ། །ཁུར་འཁུར་བ་ནི་གང་ཟག་གོ །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ནི་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞུས་པའི་ངོར་དེ་མེད་པར་མ་བསྟན་པར་ཁུར་འཁུར་བའི་གང་ཟག་ཡོད་པར་གསུངས་པས། ཚིག་ལ་དངོས་སུ་མེད་ཀྱང་དོན་ནི་རྫས་ཡོད་དོ། །ཡང་གདུལ་བྱ་ཁ་ཅིག་ལ་ནི་གང་ཟག་རྫས་སུ་མེད་པའི་ཕུང་པོ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པར་མཛད་དེ། སེམས་ཞེས་བྱ་བའམ། ཡིད་ཅེས་བྱ་བའམ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་དུས་རིང་པོར་དད་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པས་ཡོངས་སུ་བསྒོས་ཤིང་། གོང་དུ་འགྲོ་བ་ན་ཕྱི་མ་ལ་མཐོ་རིས་སུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བཤད་པའོ། །འདི་ ཡང་མཐོ་རིས་དང་བྱང་གྲོལ་དུ་འགྲོ་བའི་ཚུལ་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་ཅན་རྣམས། ཇི་ཙམ་ཞིག་ཁས་བླང་བར་བྱ་སྙམ་པ་ལ། དེའི་བདེན་ཞེན་གྱིས་ཡུལ་མ་བཀག་པར་ཕུང་པོ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ན་ཕུང་པོ་བདེན་པར་དོན་གྱིས་སྟོན་པའོ། །འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་དགོངས་པའི་དབང་གིས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་གདུལ་བྱ་གང་ལ་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ལན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཡོད་ཅིང་གང་ཟག་ཉིད་རྫས་སུ་ཡོད་ལ། ཕུང་པོ་འདི་དག་འབའ་ཞིག་སྟེ་དེ་ཙམ་ཉིད་བདེན་པར་ཡོད་ཅེས་བསྟན་པ་འདི་ནི། སྔར་བཤད་པ་དེ་ལྟར་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་ཆེས་ཟབ་པའི་དོན་རེ་ཞིག་རིག་པ་སྟེ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བའི་གདུལ་བྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དགོངས་ཏེ་གསུངས་སོ། །གདུལ་བྱ་གང་དག་ཡུན་རིང་པོར་མུ་སྟེགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ལ་གོམས་པར་བྱས་པས་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་ལ་འཇུག་པར་མི་ནུས་ཤིང་། རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས། བདག་ཡོད་མ་ཡིན་ཡོད་མི་འགྱུར། །བདག་གི་ཡོད་མིན་མི་འགྱུར་ཞེས། །བྱིས་པ་དག་ནི་དེ་ལྟར་སྐྲག །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་ཐོག་མར་བསྟན་པ་ན་སྐྲག་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་གཡང་ས་དང་འདྲ་བར་སེམས་པ་དེ་དག་བསྟན་པ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཤིང་མི་འཇུག་པས་དོན་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་རྣམས་ལ་ཆེས་ཐོག་མར་ཟབ་མོའི་གནས་མཐར་ཐུག་པ་མ་བསྟན་པར་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་དང་། ཕུང་པོ་བདེན་པ་སོགས་བསྟན་པས་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མུ་སྟེགས་ཀྱི་ལུགས་བསལ་ནས། དེ་དག་གི་དོན་ཆེན་པོ་འདྲེན་པར་འགྱུར་ཞིང་ཕྱི་ན
Chinese
不仅显示了有阿赖耶识，而且还显示了有作为实体的补特伽罗。因为它向被调伏的众生显示了它的存在，所以是为了接纳他们。正如所说：“比丘们，五蕴是负担。负担的承担者是补特伽罗。”这就像这样。这是那些认为补特伽罗是独立存在的实体的人所提出的，并没有否定它的存在，而是说存在着承担负担的补特伽罗。虽然字面上没有，但实际上是实体存在。此外，对于某些应调伏者，只显示了没有实体的补特伽罗的蕴。所谓的心，或者意，或者识，如果长时间通过信心和戒律等来调伏，并且向上发展，那么来世将会升入天界。这就是所说的。这 也对于那些认为升入天界和解脱的方式是真实的人们，想要知道应该接受多少。在没有阻止他们对真实的执着的情况下，显示仅仅是蕴，实际上就显示了蕴是真实的。所有这些都是根据意图而说的。这里，如果问是根据什么应调伏者而说的，那么就应该回答说：显示有阿赖耶识，并且补特伽罗本身是实体，并且这些蕴仅仅是，仅仅是这些是真实存在的，这是像之前所说的那样，对于那些暂时无法理解如此深奥意义的应调伏者而说的。那些长期习惯于外道见解的应调伏者，无法进入深奥的法性。如《宝鬘论》中所说：“我存在非有，有非有，孩童于此甚惊恐。”正如所说，如果最初显示法性，他们会感到恐惧，认为佛陀的教法像悬崖一样，背离教法而不进入，因此无法成就伟大的意义。对于他们，最初不显示最深奥的终极之处，而是显示阿赖耶识和蕴的真实性等，通过依赖这些，可以消除外道的观点， 从而引导他们走向伟大的意义，并且在以后
English
Not only does it show that there is the ālaya-vijñāna, but it also shows that there is the person (pudgala) as a substance. Because it shows its existence to the beings to be tamed, it is in order to accept them. As it is said, "Monks, the five aggregates are a burden. The bearer of the burden is the person." This is like that. This is in response to those who hold that the person is an independently existing substance, and instead of denying its existence, it is said that there is a person who bears the burden. Although it is not explicitly stated in the words, the meaning is that it exists as a substance. Furthermore, for some beings to be tamed, only the aggregates, without the person as a substance, are shown. That which is called mind, or intellect, or consciousness, if it is completely accustomed to faith and discipline for a long time, and goes upwards, then in the future it will go to higher realms. That is what is said. This also, for those who hold that the way to go to higher realms and liberation is true, wondering how much should be accepted, without blocking their clinging to truth, showing that it is merely aggregates, it implicitly shows that the aggregates are true. All of these are spoken according to intention. Here, if asked for whom it was spoken, the answer should be given: This teaching that the ālaya-vijñāna exists, and that the person himself exists as a substance, and that these aggregates alone, just these alone, are truly existent, is spoken with regard to those trainees who, as previously explained, are temporarily unable to realize or understand such a profound meaning. Those trainees who have long been accustomed to the views of non-Buddhists are unable to enter the profound nature of reality. As it is said in the Ratnāvalī, "'I' exists is not, 'not I' exists is not; children are frightened by this." As it is said, if the nature of reality is shown at the beginning, they are frightened, and thinking that the Buddha's teaching is like a precipice, they turn their backs on the teaching and do not enter, and therefore they will not accomplish great meaning. For those, instead of showing the deepest ultimate state at the very beginning, by showing the ālaya-vijñāna and the truth of the aggregates, etc., by relying on that, the tenets of the non-Buddhists can be refuted, thus leading them to great meaning, and in the future