Tibetan
ལ་ནི་གྲུབ་མཐས་བཏགས་པའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་རྟོག་པས་ཡིད་ཅི་ཙམ་གཏད་ཀྱང་རིག་བྱ་དང་རིག་བྱེད་ཀྱི་སྣང་བ་གཉིས་མི་འཆར་ལ། སྔ་མ་ལ་ནི་ཡིད་གཏད་དེ་བལྟས་པ་ན་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་དང་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ངེས་པར་འཆར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཉམ་གཞག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རང་གི་གཞལ་བྱ་ཆོས་ཉིད་གྲུབ་པ་ན། དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཡེ་ཤེས་འགྲུབ་པ་ལ། རིག་བྱ་རིག་བྱེད་སོ་སོར་སྣང་བའི་གཉིས་སྣང་ལོག་པ་དང་། གཞན་ལུགས་ཀྱིས་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཁ་ནང་ལྟ་ལ་གཉིས་སྣང་ལོག་པའི་འཛིན་རྣམ་ཡན་གར་བ་འདོད་པ་དང་མི་མཚུངས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་འབྲས་བུའི་སའི་སྐབས་སུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་འདྲ་བའི་རྣམ་གཞག་ཕྲ་མོ་ནི་རང་གིས་གཞན་ལ། འདི་ཡི་ཡོད་པ་གང་གིས་ཤེས་ པར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གནོད་པ་བརྗོད་པ་ཚུར་ལ་བཟློག་པ་ན། ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་སོ་སོ་བའི་རྣམ་གཞག་ཕྲ་མོ་མི་ཤེས་ཤིང་། རང་གི་ལུགས་ངེས་དོན་གྱི་ལུང་གི་དོན་ཕྲ་མོ་དང་། ཤིན་ཏུ་རྟོགས་དཀའ་བའི་རིགས་ལམ་ཕྲ་མོ་ནས་འདྲེན་མི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས། ཁོ་བོའི་ཕྱོགས་ལ་ཁས་ལེན་མེད་པས་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བསྙོན་འདིངས་པ་ཙམ་ལ་རེ་བ་རྣམས་ལ་མི་དགོས་ཀྱང་། སྐྱེ་བོ་མཁས་པ་མཛངས་ཤིང་ཕྲ་བའི་བློ་ཅན་རིགས་པའི་གནད་ཕྲ་མོས་སྐྱོན་ཡོན་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་ལམ་མ་མཐོང་བར་ཡིད་མི་ཆེས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་བསམས་ནས། བདག་གིས་ལུགས་དམ་པ་འདི་སྐྱོན་མེད་པར་འཇོག་པའི་ཕྱོགས་འདིའི་སྒོ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ངས་སྔོན་པོ་མཐོང་ངོ་ཞེས་དྲན་པའི་ང་ནི་གང་ཟག་ཡིན་ལ། སྔོ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་དང་དེ་གཉིས་འགལ་བས་དེ་ལྟར་དྲན་པ་དེ་སྔོ་འཛིན་དྲན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། སྔོ་འཛིན་གྱི་མིག་ཤེས་དང་སྔོན་པོ་མཐོང་མཁན་གྱི་གང་ཟག་གཉིས་འགལ་ཡང་། ཤེས་པ་དེས་སྔོན་པོ་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ངས་མཐོང་ངོ་ཞེས་འཇོག་པ་མི་འགལ་བ་བཞིན་དུ་སྔོ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པས་སྔོན་པོ་མཐོང་བ་དྲན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ངས་སྔར་སྔོན་པོ་མཐོང་ངོ་ཞེས་གང་ཟག་དྲན་པ་དེས་སྔོ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་དྲན་པ་ཡང་ཅི་ཞིག་འགལ། གསུམ་པ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་ དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། སེམས་ཙམ་པ་ཁྱོད་ཀྱི་གཞན་དབང་ཤེས་པ་གང་གིས་འཛིན་པར་འགྱུར་ཤིང་གཅོད་པའི་བྱེད་པ་པོ་དང་། བཅད་པའི་ལས་སུ་བྱ་བ་ཤིང་དང་། ཤིང་གཅོད་པའི་བྱ་བ་གསུམ་གཅིག་མིན་པས་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་འཛིན་པར་རིག
Chinese
如果仅仅是宗派所安立的处所和有处所，那么无论以分别念如何专注，也不会显现所知和能知二者。而对于前者，如果专注观察，则必然会显现有处所的意识和处所法性的不同相状。当以无分别的等持智慧成立自己的所量法性时，凭借其力量，有处所的智慧得以成立，能知和所知各自显现的二取迷乱得以遣除。其他宗派认为一切识都是向内看的，并且执著二取迷乱的执相是散乱的，这与我们的观点不同，其差别将在果位时阐述。对于这种细微的安立，自己对他人说：“此之存在，谁能知晓？”等等的责难反过来可以用于他们。那些不了解伟大者们各自宗派的细微安立，并且不能从自己宗派的了义经文的细微意义和极难理解的细微理路中引申出结论的人们，如果仅仅以“我的宗派没有这种观点，所以这不能成为过失”来辩解，那对于有期望的人来说是不需要的。但是，为了那些聪明贤能、具有敏锐智慧，并且在没有见到以细微理智区分过失和功德的道路之前不相信的人们，我思量之后，仅仅展示了将此清净宗派安立为无过失的这方面的门径。那么，如果有人认为：“我记得‘我看见蓝色’，这个‘我’是补特伽罗，而看见蓝色的意识和补特伽罗二者是相违的，那么如此忆念怎么会成为忆念蓝色呢？”即使看见蓝色的眼识和看见蓝色的补特伽罗二者相违，但是就像凭借该意识看见蓝色而安立“我看见了”并不相违一样，凭借蓝色意识忆念看见蓝色，那么忆念“我以前看见蓝色”的补特伽罗忆念蓝色意识又有什么相违呢？第三，如果因为如此，所以没有自证，那么，唯识宗的你，他缘识将由谁来执持呢？砍树的作者和作为所砍之事的树木，以及砍树的行为三者不是一体，所以识本身执持它才是合理的。
English
If it is only the place and the place-possessor established by sectarian tenets, then no matter how much one focuses with conceptual thought, the appearance of the knowable and the knower will not arise. But for the former, if one focuses and looks, then the different aspects of the consciousness of the place-possessor and the nature of the place itself will definitely arise. When one establishes one's own object of measurement, the nature of reality, with the non-conceptual wisdom of equipoise, then by its power, the wisdom of the place-possessor is established, and the dualistic appearance of the knowable and the knower appearing separately is reversed. The difference between the other systems, which hold that all consciousness looks inward and that the grasping aspect of the dualistic appearance is wild, and our view will be explained in the context of the stage of fruition. For such subtle distinctions, when one says to others, "Who will know the existence of this?" and so on, the harm of saying that can be turned back on them. Those who do not understand the subtle distinctions of the different systems of the great ones, and who cannot draw conclusions from the subtle meaning of the definitive scriptures of their own system and the extremely difficult subtle reasoning, if they only argue that "My system does not have this view, so it cannot be a fault," that is not necessary for those who have expectations. However, for the sake of those who are intelligent, wise, and have sharp minds, and who do not believe until they see the path of distinguishing faults and merits with subtle reasoning, I have thought about it and only shown the gateway to establishing this pure system as faultless. Then, if someone thinks, "I remember 'I saw blue,' this 'I' is a person, and the consciousness of seeing blue and the person are contradictory, so how can such a memory become a memory of seeing blue?" Even if the eye-consciousness of seeing blue and the person who sees blue are contradictory, just as it is not contradictory to establish "I saw" based on that consciousness seeing blue, what contradiction is there in the person remembering "I saw blue before" based on the blue consciousness remembering seeing blue? Third, if because of that, there is no self-awareness, then, O Mind-Only proponent, by whom will your other-dependent consciousness be grasped? The agent who cuts the tree, the tree that is the object of being cut, and the act of cutting the tree are not one, so it is reasonable for the consciousness itself to grasp it.
Tibetan
ས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་གནོད་པ་འབབ་ཚུལ་ནི་བདེན་གཉིས་རང་འགྲེལ་ལས་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་ནི། རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་དང་གཉིས་པོ་མེད་པའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་མི་སྣང་ངོ་། །མི་སྣང་བ་ལ་ནི་ཐ་སྙད་མེད་དོ་ཞེས་པ་གསལ་ཏེ། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་ཤེས་པ་ཁ་ནང་ལྟ་ལ་གཉིས་སྣང་མེད་པའི་མྱོང་ཙམ་ཁོ་རང་གི་རིག་བྱ་དང་། ཁོ་རང་དེའི་རིག་བྱེད་དུ་འཇོག་པ་ལ་དེ་ལ་ཇི་ཙམ་གཏད་ཀྱང་རྟོག་པ་ལ་ཡང་རིག་བྱ་དང་རིག་བྱེད་གཉིས་སུ་མི་སྣང་བ་དེ་ལ་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་ཀྱི་བྱ་བྱེད་འཇོག་ན། བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་དང་བྱ་བ་གཞན་ཡང་གཅིག་ཏུ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ནི། སེམས་ཙམ་པའི་རང་རིག་དང་ཉན་ཐོས་སྡེ་པའི་རྡུལ་ཆ་མེད་གཉིས་ཡོད་མེད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཚུངས་པར་བཞེད་དེ། རྡུལ་ཆ་མེད་ལ་ཡང་ཡུལ་གྱི་གོ་ས་གནོན་པ་ནི་དགོས་ལ། དེའི་རྣམ་པ་ཤར་བ་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་བཅས་མིན་པ་འཆར་ས་མེད་དོ། །དེས་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་ནི་གྲུབ་མཐས་བཏགས་པ་འབའ་ཞིག་གོ །དེས་ན་དེ་གཉིས་སྣང་ཡང་མ་ངེས་པ་ཡིན་པ་ཡང་བཀག་སྟེ། བདེན་གཉིས་རང་འགྲེལ་ལས། གལ་ཏེ་སྣང་བ་བཞིན་དུ་ཡང་དེ་ངེས་པར་མི་ཟིན་སྙམ་ན། དེས་ན་ཅི་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ནི་ཐ་སྙད་མེད་དོ། །སྣང་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཡིད་ཆེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མནའ་ཆུ་བཏུང་དགོས་སོ། །ཞེས་སྣང་བ་ལ་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་མནའ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་གསུངས་པའི་རིགས་པས་ཀྱང་རང་རིག་མི་རིགས་ཏེ། ཇི་ལྟར་རལ་གྲིས་རང་གི་སོ། །གཅོད་པར་མི་བྱེད་སོར་མོས་ནི། །རང་ལ་རེག་པར་མི་བྱེད་ལྟར། །རང་རིག་སེམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་ནི། གཞན་དབང་བདག་དང་གཞན་ལས་མི་སྐྱེ་བར་ནི་སྔར་བསྟན་ཟིན་ལ། དེ་འཇལ་བའི་རང་རིག་ཀྱང་མེད་པར་ད་ལྟ་ཉིད་དུ་བསྟན་པས། གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་ཚད་མས་མ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་གཞན་དབང་རང་གིས་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་ན། རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ན་འདི་ཡོད་པར་མི་རིགས་པ་གཞན་ཏེ་སེམས་ཙམ་པ་ཁྱོད་ལ་མོ་གཤམ་གྱི་བུས་གནོད་པ་ཅི་ཞིག་བསྐྱལ་ནས་དེ་ཡོད་པར་མི་འདོད་དེ་ཡོད་པར་འདོད་དགོས་ཏེ། འདི་ལྟར་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་ཤིང་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེས་འདི་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པར་གྱིས་ཤིག །གཉིས་པ
Chinese
并非如此。此中损害降临之方式，乃是于《二谛自释》中所知之自性，对于微尘等与二者皆无之事物之体性，不显现也。对于不显现者，则无有言说，此已明示。如前所说之识，内观而无二取之体验，仅以彼自身为所知，彼自身为能知，如是无论如何专注，于分别念亦不显现能知与所知二者，若于彼处安立能知所知之作用，则作者、业、事业等亦将过于混淆。 因此，大阿阇黎智藏，认为唯识宗之自证与声闻部之无分微尘，二者之有无如出一辙。对于无分微尘，亦需占据处所，然其显现之相，若非具足方分，则无从显现。因此，彼二者之能知所知与无方分，仅是宗派所安立而已。因此，彼二者虽显现，然亦是不确定者，此亦已遮破。 《二谛自释》云：“若谓如所显现般，亦不能确定把握，则对于如是者，实无有言说。所谓显现，亦因无有信任，故需饮咒水。”如是，对于显现，亦仅以誓言作为成立之依据。 《楞伽经》中所说之理亦不应理自证，如云：“如剑不能自割，指不能自触般，自证心亦如是。” 第四，他起之我与非从他生，先前已然阐明。而衡量彼者之自证亦不存在，于当下亦已阐明。若有非自性生且非量所知之自性，具有自性成立之事物，则有何理由不应存在？其他宗派，汝唯识宗，莫女之子究竟对汝造成何种损害，以至于不愿承认其存在？应承其存在。如是，所谓莫女之子，乃是超越一切戏论，成为圣者智慧之行境，具有不可言说之自性，应承其存在。 第二，
English
It is not so. The way in which harm befalls this is that, regarding the nature known from the "Self-Commentary on the Two Truths," the essence of things that are without both atoms and duality does not appear. For that which does not appear, there is no designation, which is clear. As for the consciousness described earlier, looking inward and experiencing without dualistic appearance, merely establishing itself as the knowable and itself as the knower, no matter how much one focuses on it, the knowable and the knower do not appear as two in conceptual thought. If one establishes the action of knowable and knower there, then the agent, the object, and the action will become excessively confused. Therefore, the great master Yeshe Nyingpo considers the self-awareness of the Mind-Only school and the partless atom of the Hearers' school to be similar in terms of existence or non-existence. For the partless atom, it is also necessary to occupy a place, but when its appearance arises, there is no way for it to appear without being associated with directional parts. Therefore, the knowable, the knower, and the lack of directional parts of these two are merely established by philosophical tenets. Therefore, it is also refuted that these two, even though they appear, are uncertain. The "Self-Commentary on the Two Truths" states: "If you think that even as it appears, it is not necessarily grasped with certainty, then there is no designation for such a thing. The term 'appearance' also requires an oath to be taken because there is no trust." Thus, for appearance, only an oath is the basis for proof. The reasoning spoken in the "Lankavatara Sutra" also does not support self-awareness, as it says: "Just as a sword cannot cut itself, and a finger cannot touch itself, so too is self-aware mind." Fourth, it has already been shown that the dependent self and non-arising from others have been previously explained. And the self-awareness that measures it has also been shown to be non-existent just now. If there is a dependent nature that does not arise by its own nature and is not known by valid cognition, and has a nature of self-established entities, then for what reason should this not be possible? What harm has the son of a barren woman caused you, Mind-Only proponent, that you do not want to admit its existence? You should admit its existence. Thus, the son of a barren woman is beyond all elaboration, becomes the object of the wisdom of the noble ones, and has an inexpressible nature, so you should admit that it exists. Second,