Tibetan
་ཞེས་ཟེར་ཡང་དེ་སྐད་སྨྲ་དུས་ཀྱི་དུས་དང་། དེའི་དུས་སུ་གང་ན་གནས་པའི་ཡུལ་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བྱམས་པ་སྔར་མཐོང་སྙམ་དུ་མི་འཛིན་པར། བྱམས་པ་ཙམ་ལ་འཛིན་པ་ནི་རང་གི་བློ་ལ་བལྟས་པས་ཤེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་རིག་མེད་པར་ དྲན་པ་སྐྱེ་ཚུལ་གྱི་ལུགས་ཆེན་པོ་གཉིས་ཡོད་པའི་དཔལ་ལྡན་ཞི་བ་ལྷའི་ལུགས་ནི། སྤྱོད་འཇུག་ལས། གལ་ཏེ་རང་རིག་ཡོད་མིན་ན། །རྣམ་ཤེས་དྲན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འདིའི་ཕྱོགས་སྔ་མའི་ལུགས་ནི་སྔར་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་སྔ་མའི་ཐལ་བ་དང་བཟློག་པ་གཉིས་ཀ་ལའང་ཁྱབ་པ་མེད་པའི་ལན་འདེབས་པས། རང་རིག་མེད་ཀྱང་དྲན་པ་སྐྱེ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ལས་གཞན་གཟུང་བྱའི་དངོས་པོ་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་བློས་མྱོང་བ་ན། ཡུལ་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་ལས་རྣམ་ཤེས་ཡུལ་ཅན་དྲན་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་གཞན་མྱོང་བ་ལས་ཡུལ་ཅན་དྲན་པ་སྐྱེ་བ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་མེད་དེ་ཡུལ་མྱོང་བ་ལས་ཡུལ་ཅན་དྲན་པ་སྐྱེ་བ་ན། ཤེས་པ་སྤངས་ནས་དྲན་པ་མིན་གྱི། སྔར་གཟུགས་འདི་མཐོང་ངོ་ཞེས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་འབྲེལ་བ་ལས་ཏེ་འབྲེལ་བར་དྲན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་དགུན་གྱི་དུས་སུ་བྱི་བས་ལུས་ལ་རྨུགས་པ་ན། བྱི་དུག་ཞུགས་ཡོད་ཀྱང་རྨུགས་པ་མྱོང་གི་དུག་མ་མྱོང་ངོ་། །དེ་ལས་དུས་ཕྱིས་འབྲུག་གི་སྒྲ་ཐོས་པ་ན་རྨུགས་པའི་ཚེ་དུག་ཞུགས་པར་འདུག་སྙམ་དུ་དྲན་ཀྱང་། སྔར་གྱི་ཚེ་དུག་མ་མྱོང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་བྱི་བས་རྨུགས་པ་ནི་སྔོ་འཛིན་གྱིས་ཡུལ་མྱོང་བ་བཞིན་ནོ། །རྨུགས་པ་དང་དུས་གཅིག་ཏུ་དུག་ཞུགས་པ་ནི་ ཡུལ་བཟུང་བ་དང་དུས་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་མྱོང་བ་དང་འདྲའོ། །དེའི་ཚེ་ཡུལ་ཅན་རང་གིས་རང་མ་མྱོང་བ་ནི། རྨུགས་པའི་ཚེ་དུག་མ་མྱོང་བ་དང་འདྲའོ། །ཕྱིས་རྨུགས་པ་དྲན་པ་ནི་ཡུལ་མྱོང་བ་དྲན་པ་དང་འདྲའོ། །ཡུལ་མྱོང་དྲན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྔར་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཁོ་རང་གིས་ཁོ་རང་མ་མྱོང་ཡང་དྲན་པ་ནི། རྨུགས་པ་དྲན་པ་ཉིད་ཀྱི་མཐུས་སྔར་ཞུགས་པའི་དུག་མ་མྱོང་བ་དྲན་པ་དང་འདྲའོ། །འདི་ནི་རང་རིག་མེད་པར་དྲན་པ་སྐྱེ་བའི་རིགས་པ་མཁས་པའི་དབང་པོས་མཛད་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཞིག་སྣང་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་གི་བཤད་པ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་བཞིན་དུ་མཐོན་པ་འདྲའོ། །འདི་ནི་སྤྱིར་ཕྱིས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་དྲན་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། སྔར་གྱི་རྣམ་ཤེས་དེས་རང་གིས་རང་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ལ་ཁྱབ་མ་གྲུབ་ཀྱི་ལན་བཏབ་པ་ཡིན་པས། སྤྱོད་འཇུག་གི་དགོངས་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་རང་རིག་འགོག་པ་མིན་ཞེས་པ་ནི་རྒྱལ་སྲས་ཆེན་པོའི་བཞེད་པ་གཏན་མིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་གཞན་དང་རྗེས་དཔག་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་དང་། ཡིད་ཤེས་གཞན་གྱི་རྩོད་སྤང་ངོ་། །དང་པོ་ནི། འོ་ན་རང་ལུགས་ལ་སྔོ་འཛིན་སོགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་འདོད་དགོས་ལ་དེ་ལྟ་ན། འདི་ཡི་ཡོད་པ་གང་གིས་ཤེས་པར་འགྱུར། །མ་གཟུང་བར་ཡང་ཡོད་ཅེས་བྱར་མི་རུང་། །ཞེས་གཞན་ལ་སྨྲས་པ་ལྟར་རང་ལ་ཡང་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྔོ་འཛིན་ དེ་རང་གིས་ཡོད་པར་ཤེས་ན་རང་རིག་ཁས་བླང་དགོས་ལ། ཤེས་པ་དོན་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཡང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བའི་གནས་སུ་འདུག་པས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དྲན་ཚུལ་དཔེར་བླངས་ཏེ་བཤད་ན་རྟོགས་སླའོ། །དེ་ལ་ཡུལ་དྲན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་ཅན་ཡང་དྲན་པས། ཡུལ་ཅན་དྲན་པ་ཟུར་བ་མི་དགོས་པ་བཞིན་དུ་སྔོ་འཛིན་ལྟ་བུའི་ཡུལ་སྔོན་པོ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྔོན་པོ་འཇལ་བྱེད་འགྲུབ་ཀྱི། སྔོན་པོ་འགྲུབ་ཚུལ་ལས་གཞན་པའི་སྔོན་པོ་འཇལ་བྱེད་འགྲུབ་ཚུལ་མི་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་སྔོན་པོས་སྔོ་འཛིན་ལ་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏད་པ་ཤར་བ་ཉིད་ཀྱིས། སྔོན་པོ་འགྲུབ་པ་ནི་ལུགས་གཞན་དང་ཡང་འདྲའོ། །འོན་ཀྱང་མི་འདྲ་བ་ནི་སྔོ་འཛིན་དེ་འགྲུབ་པ་ན་གཉིས་སྣང་དང་བྲལ་བའི་འཛིན་རྣམ་ཡན་གར་བ་མྱོང་བའི་རང་རིག་གི་སྒོ་ནས་འགྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འདྲ་བར་ལུགས་གཞན་དག་འདོད་ལ། འདིར་ནི་དབུ་མ་སྙིང་པོ་དང་བདེན་གཉིས་རྩ་འགྲེལ་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་དེ་འདྲ་བའི་འཛིན་རྣམ་ཡན་གར་བ་མི་སྲིད་པར་བཞེད་པས། དེ་མྱོང་བའི་རང་རིག་གིས་མི་འགྲུབ་ཀྱི། སྔོན་པོ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྔོ་འཛིན་དེ་འགྲུབ་སྟེ། དཔེར་ན་ཡུལ་དྲན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་ཅན་དྲན་པ་ཡིན་གྱི། སྔར་ཡུལ་ཅན་ཁོ་རང་གིས་ཁོ་རང་གཞན་དག་འདོད་པ་ལྟར་མྱོང་བའི་དབང་གིས་དྲན་པ་དེ་འབྱུང་བ་མིན་པ་དང་འདྲའོ། །དེ་ལྟར་བྱ་དགོས་པ་ཡང་ཚིག་གསལ་ ལས། ཚད་མའི་གྲངས་འཇུག་པ་གཞལ་བྱའི་གཞན་གྱི་དབང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞལ་བྱའི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པར་རྙེད་པའི་ཚད་མ་དག་གི་རང་གི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར། ཞེས་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །དེ་དག་གི་དོན་ནི་ཚད་མ་གཉིས་སུ་ངེས་པ་གཞལ་བྱ་གཉིས་
Chinese
虽然这样说，但在说这话的时候，时间和当时所处的地点所特有的慈爱，不会让人觉得是以前见过的，而只是执着于慈爱本身，这可以通过观察自己的心来了解。第二点是，在没有自证的情况下，产生记忆的方式有两种伟大的流派，其中尊贵的寂天菩萨的流派是，如《入行论》中所说：“如果不存在自证，那么识如何变成记忆？”。这与上述所说的一致。而这之前的流派，之前已经详细阐述过了。对于之前的流派的过失和相反的观点，都给出了没有遍及性的回答。如果没有自证，那么记忆是如何产生的呢？当执着的意识之外，所取的对境成为所缘，被心体验到时，从体验所缘的意识中，就会产生识的所缘，即记忆。如果从体验其他所缘中产生所缘的记忆是不合理的，因为这会太过分，那么，这没有过失，因为从体验所缘中产生所缘的记忆，不是舍弃意识而产生记忆，而是因为之前说过“我见过这个事物”，所缘和能缘两者之间存在关联，即因为关联而产生记忆。例如，冬天的时候，老鼠咬了身体，虽然有老鼠的毒进入，但体验到的是咬的感觉，而不是毒。之后听到雷声时，会想起咬的时候有毒进入，但就像之前没有体验到毒一样。其中，老鼠咬的感觉就像是眼识体验所缘一样。咬的感觉和毒同时进入，就像是取所缘和同时存在的能缘的体验一样。当时能缘自己没有体验自己，就像咬的时候没有体验到毒一样。之后回忆起咬的感觉，就像回忆起体验所缘一样。仅仅通过回忆起体验所缘，即使之前的能缘自己没有体验自己，也能回忆起来，就像仅仅通过回忆起咬的感觉，也能回忆起之前进入的没有体验到的毒一样。这是一种在没有自证的情况下产生记忆的卓越推理，似乎是智者所作，而《入行论》的注释者们似乎并没有完全理解。这通常是指后来的识的记忆是不合理的，因为之前的识
English
Although it is said, the time when these words are spoken, and the loving-kindness that is distinguished by the place where one is at that time, do not make one think that it has been seen before. It is understood by looking at one's own mind that one is only attached to loving-kindness itself. Secondly, there are two great schools of thought on how memory arises without self-awareness. The school of the noble Shantideva is, as stated in the Bodhisattvacaryāvatāra: "If there is no self-awareness, how can consciousness become memory?" This is consistent with what was said above. The previous school has already been explained in detail. To both the faults and the opposite views of the previous school, answers are given that do not pervade. If there is no self-awareness, how does memory arise? When the object to be grasped, other than the grasping consciousness, becomes the object of perception and is experienced by the mind, then from the consciousness that experiences the object, the object of consciousness, i.e., memory, will arise. If the memory of the object arises from experiencing other objects, it is not reasonable, because it would be too extreme. There is no fault in this, because the memory of the object arising from experiencing the object is not memory arising from abandoning consciousness, but because it was previously said, "I have seen this thing," there is a connection between the object and the subject, i.e., memory arises because of the connection. For example, in winter, when a mouse bites the body, although the poison of the mouse enters, what is experienced is the feeling of being bitten, not the poison. Later, when the sound of thunder is heard, one remembers that poison entered when one was bitten, but it is like not having experienced the poison before. Among them, the feeling of being bitten by a mouse is like the eye consciousness experiencing the object. The feeling of being bitten and the poison entering at the same time are like the experience of grasping the object and the subject that exists at the same time. At that time, the subject does not experience itself, just like not experiencing the poison when bitten. Later, recalling the feeling of being bitten is like recalling the experience of the object. Merely by recalling the experience of the object, even if the previous subject did not experience itself, it can be recalled, just as merely by recalling the feeling of being bitten, one can recall the poison that entered earlier but was not experienced. This is an excellent reasoning for the arising of memory without self-awareness, which seems to have been made by a wise person, but the commentators on the Bodhisattvacaryāvatāra do not seem to fully understand it. This usually refers to the later memory of consciousness being unreasonable, because the previous consciousness
Chinese
因为那个自己没有体验自己的缘故。这样回答了不遍及的答复。所以，《入行论》的观点不是在名言中遮止自证，这绝对不是大菩萨的观点。第三有二，遣除现量 प्रमाण 与其他和比量 अनुमान 的诤论，以及遣除意识其他的诤论。第一，那么自宗必须承认所有青色执持等的识都是存在的，如果这样，这个存在被什么所知晓呢？不被执持也说存在是不行的。像对别人说的那样，对自己也会变成过失，如果青色执持自己知道存在，那就必须承认自证，识被其他事物所认知也是不合理的缘故。如果这样说，这似乎是非常困难的地方，所以要讲述，那就是以忆念境和有境的方式为例来讲述就容易理解了。对此，忆念境本身也忆念有境，就像不需要另外忆念有境一样，像青色执持那样的境，青色成立本身就成立青色的量，不需要青色成立方式之外的青色量成立方式。那也是青色将自类的相 передавать 投射到青色执持上显现本身，青色成立与其他宗派也相同。然而不同的是，青色执持成立时，是通过体验远离二取显现的执持相 स्वतंत्र 的自证的方式成立的，其他宗派认为这在所有识上都是相同的。而这里如《中观心髓》和《二谛根本释》中所说的那样，认为不可能有那样的执持相 स्वतंत्र ，所以不是通过体验它的自证来成立的，而是青色成立本身就成立青色执持，例如忆念境本身就是忆念有境，就像以前有境自己像其他人认为的那样，不是依靠体验而产生忆念一样。必须那样做的原因也在《明句论》中说：因为 प्रमाण 的数量进入是所量 दूसरे 的自在，仅仅是随顺所量的相状而获得自己的体性的 प्रमाण 们，是为了安立自己的体性。清楚地这样说了。那些的意义是，确定 प्रमाण 为二，所量为二
English
Because that itself does not experience itself. Thus, the answer of non-pervasion is given. Therefore, the view of the Bodhisattvacaryāvatāra is not to negate self-awareness in conventional truth, which is definitely not the view of the great Bodhisattva. The third has two parts: refuting the debate of direct perception प्रमाण with others and inference अनुमान, and refuting the debate of other consciousnesses. First, then, according to our own system, it must be admitted that all cognitions such as the blue apprehension are existent. If so, by what will the existence of this be known? It is not permissible to say that it exists even without being apprehended. Just as it is said to others, it will also become a fault for oneself. If the blue apprehension itself knows that it exists, then self-awareness must be admitted, and it is also unreasonable for consciousness to be cognized by another object. If so, this seems to be a very difficult point, so it should be explained. It is easier to understand if it is explained by taking the manner of remembering objects and subjects as an example. In that case, the object is remembered by the very act of remembering the object, just as there is no need to separately remember the subject. Like the object of blue apprehension, the establishment of the object blue itself establishes the measure of blue. There is no need for a way of establishing the measure of blue other than the way of establishing the object blue. That is also because the blue casts its own likeness передавать onto the blue apprehension, and the appearance itself is similar to other systems. However, the difference is that when the blue apprehension is established, it is established through the self-awareness that experiences the independent grasping aspect स्वतंत्र free from dualistic appearance. Other systems consider this to be the same for all consciousnesses. Here, as stated in the Madhyamakahṛdaya and the Two Truths Root Commentary, it is considered impossible to have such an independent grasping aspect स्वतंत्र. Therefore, it is not established by the self-awareness that experiences it, but the blue apprehension is established by the very establishment of the blue. For example, the object is remembered by the very act of remembering the object, just as the subject itself does not arise from the power of experience as others think. The reason why it must be done that way is also stated in the Clear Words: Because the entry of the number of प्रमाण is the freedom of the object दूसरे, and the प्रमाण that find their own nature merely by following the appearance of the object are for establishing their own nature. It is clearly stated. The meaning of those is that the determination of प्रमाण as two, the object as two