Tibetan
་སྤང་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རྫས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཕྱིས་ཀྱི་དུས་ཀྱི་དྲན་པ་ལས། དྲན་ཡུལ་གྱི་ཤེས་པ་སྔ་མ་རང་རིག་པར་འགྲུབ་ན། ཕྱིར་རྒོལ་ལ་རང་རིག་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ། བརྗོད་པ་ཡི་དྲན་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་མ་གྲུབ་པ་འདི་ནི། རང་རིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མིན་ཏེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་ སྒྲུབ་པ་ལ་མིག་གི་གཟུང་བྱ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་ཡིན་ན་ནི། རང་རིག་པའི་འབྲས་བུའི་དྲན་པ་མེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འདིར་མི་གྲུབ་ན་དུ་བ་དེའི་འབྲས་བུར་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ། རང་རིག་གྲུབ་ན་དེ་ལས་དྲན་པ་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་གྲུབ་ན། དྲན་པ་ལས་རང་རིག་ཡོད་བར་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། རང་རིག་དེ་ད་དུང་དུ་ཡང་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་མ་གྲུབ་པས། རང་རིག་གི་འབྲས་བུ་རང་རིག་མེད་པར་མི་འབྱུང་བའི་དྲན་པ་ག་ལ་ཡོད། འབྲེལ་བ་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་དཔེ་ནི། ཆུ་ཙམ་དང་མེ་ཙམ་མཐོང་བ་ལས་ནོར་བུ་ཆུ་ཤེལ་དང་མེ་ཤེལ་དཔོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་མེད་པར་ཡང་ཆར་ལ་སོགས་པ་དང་། གཙུབ་ཤིང་གཙུབ་པ་སོགས་ལས་ཆུ་དང་མེ་དག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་རང་རིག་མེད་པར་དྲན་པ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དགག་པ་འདི་ལ་ལན་དུ་དྲན་པ་དང་རང་རིག་མེད་དུ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་འབྲས་སུ་བསྒྲུབས་པའི་སྒོ་ནས། དྲན་པས་རང་རིག་དཔོག་པ་མིན་གྱི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་དྲན་པས་སྔར་གྱི་ཤེས་པ་ལ་མྱོང་བ་ཡོད་པར་དཔོག་ལ། དེ་ལ་རང་གིས་དང་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་གཉིས་སུ་བཅད་ནས་བཀག་པ་ན། རང་གིས་རང་མྱོང་བ་འགྲུབ་བོ་ཞེས་སྨྲ་མོད་ཀྱང་ཤེས་པས་རིག་པ་ལ་མདོ་སྡེ་པ་དང་སེམས་ཙམ་པས་བཞག་པ་དེ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་མ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མར་མེས་རང་གིས་རང་གསལ་བར་མི་བྱེད་ཀྱང་། དེ་ལ་ གསལ་བ་མི་ལྡོག་པ་བཞིན་དུ། ཤེས་པས་ཕྱོགས་སྔ་མས་འདོད་པ་ལྟར་དུ་རང་གིས་རང་མྱོང་བར་མི་བྱེད་ཀྱང་དེ་ལ་མྱོང་པ་ཙམ་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མར་མེས་རང་གིས་རང་གསལ་བར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་མུན་པས་རང་གིས་རང་སྒྲིབ་པར་འགྱུར་ལ། དེ་འདོད་ན་མུན་ཁུང་དུ་བུམ་པ་མི་མཐོང་བ་བཞིན་དུ། མུན་པ་ཡང་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྩ་ཤེ་ལས། མར་མེ་རང་དང་གཞན་གྱི་དངོས། །གལ་ཏེ་སྣང་བར་བྱེད་གྱུར་ན། །མུན་པའང་རང་དང་གཞན་གྱི་དངོས། །སྒྲིབ་པར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་
Chinese
是遮遣。第一，如果承许以事物自相成立的缘故，从后时的忆念中，忆念境的先前识成为自证，为了成立反驳者未成立自证，那么，所说的忆念自性有不成立，这不是成立自证，如同以眼所取成立声无常一样。然而，如果是世间的名言的缘故，那么，没有自证的果的忆念。为什么呢？如果在此不成立，如同烟成为彼之果而知晓一样，如果自证成立，从彼生起忆念的联系成立，从忆念必定有自证，那么，自证那仍然对反驳者不成立，自证的果没有自证不生的忆念怎么会有？没有联系不成立的例子是，仅仅见到水和火，不能推测水精和火精，因为没有那二者，也会从降雨等和钻木等生起水和火的缘故。同样，在此没有自证，忆念如何生起将要宣说。对于此破斥，回答说不是以忆念和自证有无一样地成立为因果，忆念不是推测自证，而是如先前所说，忆念推测对先前的识有体验，对此分为自己和他人的体验而遮止时，虽然说自己体验自己成立，但是对于识与明觉，经部宗和唯识宗所安立的那二者没有决断的缘故，如同灯不自己照亮自己，但是对其光明不退还一样，识不如前一派所许的自己体验自己，但是对其体验仅仅不退还的缘故。如果说灯自己照亮自己，那么，黑暗自己遮蔽自己，如果这样承许，如同在暗室中不见瓶子一样，黑暗也不可见了。如是，中观根本慧论中说：灯若照自他，则暗亦自他，蔽障应无惑。如是所说一样。
English
This is refutation. First, if it is accepted that due to the self-characteristic of things, from the memory of a later time, the previous consciousness of the object of memory becomes self-cognition, then, in order to establish that self-cognition is not established for the opponent, the statement that memory is not established as being self-existent is not establishing self-cognition, just as establishing sound as impermanent through what is apprehended by the eye. However, if it is due to worldly convention, then there is no memory that is the result of self-cognition. Why? If it is not established here, just as smoke becomes known as its result, if self-cognition is established, and the connection of memory arising from it is established, and from memory there must be self-cognition, then, since that self-cognition is still not established for the opponent, how can there be memory, which is the result of self-cognition, that does not arise without self-cognition? An example of not being established without connection is that merely seeing water and fire does not lead to inferring water crystal and fire crystal, because even without those two, water and fire arise from rain and so on, and from rubbing wood and so on. Similarly, here too, how memory arises without self-cognition will be explained. In response to this refutation, it is said that memory does not infer self-cognition by establishing cause and effect as if memory and self-cognition were the same, but as previously stated, memory infers that there is experience of the previous consciousness, and when this is divided into one's own and others' experience and refuted, although it is said that one's own experience of oneself is established, there is no certainty regarding the two positions established by the Sutra School and the Mind-Only School regarding consciousness and awareness, just as a lamp does not illuminate itself, but its clarity does not recede, consciousness does not experience itself as the former party asserts, but its experience alone does not recede. If it is said that the lamp illuminates itself, then darkness would obscure itself, and if that is accepted, just as a vase is not seen in a dark room, darkness would also not be seen. Thus, as it is said in the Root Wisdom: If a lamp illuminates itself and others, then darkness too, without doubt, should obscure itself and others. As it is said.
Tibetan
རོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་བཏང་ནས་ཀྱང་། ཤེས་པས་རང་གི་བདག་ཉིད་རིག་པ་དང་། ཡུལ་རིག་པར་བྱེད་པ་ནི་གྲུབ་ལ་རག་མོད་ཀྱི་སྟེ་གྲུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང་། དྲན་པའི་ཤེས་པས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དེ་དག་དྲན་པ་ནི་རིགས་པ་མིན་ཏེ། ཕྱིས་ཀྱི་དྲན་ཤེས་དང་སྔར་གྱི་ཡུལ་མྱོང་གི་ཤེས་པ་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་ཉིད་དུ་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་བྱམས་པའི་ཤེས་པའི་རང་རིག་པ་དང་ཡུལ་མྱོང་བ་ནི། སྔར་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བས་ཉེར་སྦས་ཀྱི་ཤེས་པས་དྲན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། སྔར་མ་ཤེས་པ་སྟེ་མ་མྱོང་བའི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། རང་གི་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བས་ཀྱང་ཤེས་པ་དང་དོན་དག་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་དྲན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་རྒྱུད་ གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པ་རྣམས་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་གནས་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་རང་མཚན་གྱིས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གཏན་ཚིགས་འདིས་ནི། རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པ་དང་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དེ་དག་ཀྱང་ཉེ་བར་འཇོམས་པར་བྱེད་དེ། འདི་ནི་སྔར་བྱམས་པ་ཉེར་སྦས་ལ་བརྟེན་ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། གཞུང་འདི་ཉིད་ནས་བཤད་པའི་ལུགས་དང་། གཞུང་གཞན་ནས་བཤད་པའི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རང་རིག་མི་འདོད་པ་ཁྱོད་ཀྱི་ལྟར་ན་དྲན་པ་སྐྱེ་ལུགས་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་སྔར་གྱི་ཤེས་པ་གང་གིས་ཡུལ་མྱོང་བར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་དེ་ལས་དྲན་པའི་ཤེས་པ་འདི་རང་མཚན་གྱིས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ངའི་ལུགས་ལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་མིན་པ་དེ་ལྟར་ནི་བཤད་ཟིན་ལ། ས་མྱུག་ལྟ་བུའི་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་དུ་འཛིན་པ། འཇིག་རྟེན་གྱི་བློ་རང་དགའ་བ་ལ་མེད་པ་ཡང་སྔར་བཤད་ཟིན་པས་སྔར་གྱི་ཡུལ་མྱོང་དང་ཕྱིས་ཀྱི་དྲན་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཡང་། འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ལྷན་སྐྱེས་ལ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་དུ་འཛིན་པ་མེད་དོ། །དེ་མེད་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་སྔར་སྔོ་འཛིན་གྱིས་མཐོང་བའི་ཡུལ་ཕྱིས་དྲན་པ་ན་འདི་ངས་སྔར་ཡང་མཐོང་ངོ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་མྱོང་དྲན་གཉིས་དང་དེའི་དུས་ཀྱི་ཡུལ་གཉིས་ རང་མཚན་གྱིས་ཐ་སྙད་དུ་འཛིན་པ་འཇིག་རྟེན་པ་རང་དགའ་བ་ལ་མེད་པར་གསལ་ཏེ། དེ་ལྟ་
Chinese
若然如是进行分别观察，识以能觉知自身之体性及觉知对境二者虽可成立，然且容许成立，然记忆之识忆念彼等对境及有境则不合道理，因汝已承诺后起之忆念识与先前之境体验识二者乃自性成立之他体故。如是慈爱之识之自证与境体验，如先前未曾体验故非为近取识所忆念般，先前未曾了知，即如未曾体验之相续中所生般，因是自性成立之他体之故，即便后时生起之属于自相续之识，亦因未曾体验识与事物之故，将不成忆念。若汝心想，凡属于同一相续者，皆有因果之事物存在故，将有忆念耶？此亦不合理，以何之故？以“自相异体之故”之理证，亦将摧坏属于同一相续及因果等之彼等差别，此于先前“慈爱依赖近取”之时已广说矣。第二者有二，从此论典自身所说之理路，及从他论所说之理路。初者，若不欲自证之汝，依汝之见解，忆念生起之方式为何耶？以何之故，先前之识，以其所体验对境之识，此忆念之识从彼识自相异体，于我之理路中如何存在，如是已说竟。如苗芽般之近取因果，执持为自相成立之他体，于世间之自乐心识中亦无有，此亦先前已说竟，故先前之境体验与后时之忆念之因果，于世间人之俱生心识中，亦无有执持为自相成立之他体。不仅无有彼，而且先前以眼识所见之境，于后时忆念时，则说“此我先前亦曾见之”。故体验、忆念二者及彼时之境二者，以自相于名言中执持，于世间自乐者中，明显无有，如是
English
If, after having made such distinctions and observations, the consciousness is able to cognize its own nature and to cognize the object, although this can be established, and let it be established, it is not reasonable that the consciousness of memory remembers those objects and subjects, because you have promised that the subsequent consciousness of memory and the previous consciousness of object experience are other entities established by their own nature. Thus, the self-awareness and object experience of the consciousness of love are like the fact that they are not remembered by the proximate consciousness because they have not been experienced before. Because it is another entity established by its own nature, just as it is born in a continuum that has not been known or experienced before, even if a consciousness belonging to one's own continuum arises later, it will not become memory because it has not experienced consciousness and things. If you think that because all things belonging to the same continuum have the nature of cause and effect, there will be memory, that is also unreasonable. Why? Because the reason that "it is other by its own characteristic" also destroys those distinctions such as belonging to the same continuum and cause and effect. This has already been explained in detail in the previous section on "love depends on proximity." The second has two parts: the way of explaining it from this treatise itself, and the way of explaining it from other treatises. The first is: if you do not want self-awareness, according to your view, what is the way in which memory arises? For what reason is the previous consciousness, by which the consciousness that experiences the object, this consciousness of memory is other than that consciousness by its own characteristic, how it exists in my way has already been said. Holding the proximate cause and effect like a sprout as another entity established by its own characteristic is also not present in the self-satisfied mind of the world. This has also been said before, so the cause and effect of the previous object experience and the subsequent memory, in the co-emergent mind of the worldly person, there is also no holding of another entity established by its own characteristic. Not only is it absent, but when the object seen by the previous blue-perceiving consciousness is remembered later, it is said, "I have seen this before." Therefore, it is clear that holding the experience and memory and the objects of that time in terms of their own characteristics is not present in the self-satisfied people of the world. Thus,