Tibetan
མི་རྙེད་པས་དེ་ལྟར་མི་སྒྲུབ་བོ། །སྔོ་འཛིན་ལ་མྱོང་བ་ཡོད་པར་གྲུབ་ན་ནི། དེའི་མྱོང་བ་ལ་རང་གིས་དང་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་བཅད་ནས་དང་པོ་ཁྱོད་ལ་མི་རུང་ལ། གཉིས་པ་རང་ལུགས་ཀྱིས་བཀག་པ་ན་མྱོང་བའི་ཁྱབ་བྱེད་ཁེགས་པ་ན། མྱོང་བ་ཙམ་ཡང་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འགོག་པ་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་དྲག་ཤོས་ཡིན་ནོ། །སྔོ་འཛིན་དེ་རང་ལས་དོན་གཞན་པའི་ཤེས་པས་ཀྱང་མྱོང་བར་མི་རིགས་ཏེ། དེ་རིགས་ན་གནོད་པ་གཉིས་ལས་དང་པོ་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ་བ་ནི། སྔོན་པོ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཤེས་པ་དེ་རང་གི་མཇུག་ཐོགས་སུ་འབྱུང་བའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཡོངས་སུ་གཅོད་ན། དེ་ལ་དེ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དོན་གཞན་དགོས་སམ་མི་དགོས། མི་དགོས་ན་ཤེས་པ་སྔ་མ་ལ་ཡང་མི་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། དགོས་ན་དེ་ལ་ཡང་གཞན་དགོས་པས་ཐུག་པ་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་ འགྱུར་ཞིང་། ཐུག་མེད་དུ་སོང་ན་ནི་སྔོ་འཛིན་དང་པོ་ལ་མྱོང་བ་མི་གྲུབ་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། གཉིས་པ་ཡུལ་གཞན་ཡོངས་སུ་མི་གཅོད་པར་ཐལ་བ་ནི། ཤེས་པ་སྔ་མ་ཕྱི་མས་གཅོད་ན་ནི་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་གཞན་མི་གཅོད་པ་དང་། དེ་ལ་མི་འཕོ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུན་ལུགས་ཏེ་རྒྱུ་བ་མཐའ་དག་ཤེས་པ་སྔ་མ་གཞན་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པ་མིན་ཏེ། ཤེས་པ་སྔ་མ་སྔ་མ་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མས་ཡོངས་སུ་གཅོད་ན། སྔ་མ་དེ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་ཕྱི་མ་དེ་སྐྱེ་དགོས་ལ། དེའི་ཚེ་ནང་གི་ཡན་ལག་གི་ཉེ་བའི་གཟུང་དོན་བོར་ནས། རིང་བའི་ཕྱི་རོལ་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྔོ་འཛིན་གྱི་རྣམ་ཤེས་སྔ་མ་གཅོད་པའི་སྔོ་འཛིན་གྱི་རྣམ་ཤེས་ཕྱི་མ་དང་སྔོན་པོ་གཅོད་པའི་སྔོ་འཛིན་གྱི་རྣམ་ཤེས་གཉིས་དུས་གཅིག་ཏུ་སྐྱེ་བས། ཡུལ་གཞན་ལ་མི་འཕོ་བའི་སྐྱོན་མེད་དོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ན་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་རིགས་མཐུན་རྫས་ཐ་དད་པ་གཉིས་དུས་གཅིག་ཏུ་གང་ཟག་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་འདོད་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུད་གཅིག་པ་སྟེ་རེ་རེ་བའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །འདིར་འགྲེལ་པ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཨུད་པ་ལའི་འདབ་མ་བརྒྱ་འབིགས་པ་ལྟར། རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་རྣམས་ཅིག་ཅར་དུ་འཇུག་པ་ལྟ་བུར་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ་འགྲེལ་བཤད་ཀྱིས། གར་མཁན་གྱི་ཁང་པར་ཞུགས་པ་ན་གར་མཁན་གྱི་ གདོང་དང་གླུ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ལྔ་ཅིག་ཅར་དུ་འཛིན་པའི་རྣམ་ཤེས་ལྔ་ཅིག་ཅར་དུ་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་ཞེས་པའི་ལན་དུ། ཡུལ་ལྔ་འཛིན་པའི་རྣམ་ཤེས་རྣམས་རིམ་གྱིས་འབྱུང་ཡང་འཇུག་པ་མྱུར་བས་ཅིག་ཅར་དུ་སྐྱེ་བར་མངོན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འཆད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ། རང་རིག་སྒྲུབ་པའི་མདོ་སྡེ་པ་དང་སེམས་ཙམ་པས་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུད་རེ་རེ་བའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་རྣམ་འགྲེལ་ལས། དེ་རྣམས་རིགས་མཐུན་པ་ཉིད་ལས། །ནུས་པ་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རྣམ་ཤེས་རིགས་མཐུན་ཅིག་ཅར་དུ་གང་ཟག་གཅིག་ལ་མི་སྐྱེ་བ་ལ་འདོད་ཀྱི། རིགས་མི་མཐུན་གྱི་རྣམ་ཤེས་ཅིག་ཅར་དུ་མི་སྐྱེ་བ་ལ་འདོད་པ་གཏན་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བོད་མང་པོས་ཟ་འོག་ལ་ལྟ་བའི་ཚེ་དཀར་དམར་སོགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དུ་མ་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་པའི་ལན་དུ། ཤེས་པ་དེ་རྣམས་རིམ་གྱིས་འབྱུང་ཡང་ཅིག་ཅར་དུ་སྐྱེ་བར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བས་ནི། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུད་རེ་རེ་བའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་གཙོ་བོའི་རྣམ་ཤེས་རིགས་མཐུན་ལ་དགོངས་པ་ཡང་མ་ཤེས་ཤིང་། མིག་གི་རྣམ་ཤེས་གཅིག་གིས་ཁ་དོག་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་འཛིན་པ་ཡང་མ་ཤེས་པར། ཁྲ་བོ་འཛིན་པའི་མིག་ཤེས་ཀྱང་མ་རྟོགས་པར་སྣང་ངོ་། །དེས་ན་རྣམ་ཤེས་རིགས་མཐུན་ཅིག་ཅར་དུ་སྐྱེ་བར་བརྩད་པའི་ལན་དུ། དེ་རྣམས་འཇུག་པ་མྱུར་བས་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་ཡང་ཅིག་ ཅར་དུ་སྐྱེ་བར་མངོན་ཞེས་འཆད་དགོས་པ་འདྲ་བ་ཞིག་སྣང་ཡང་རང་རིག་སྒྲུབ་མཁན་དེ་གཉིས་ཀྱིས་འཇུག་པ་མྱུར་བ་ཅིག་ཅར་དུ་འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་དུ་བཀག་པས་ན། གཞུང་འདི་དེ་གཉིས་ཀྱི་ལུགས་སུ་འཇོག་དཀའ་བར་སྣང་སྟེ་ཕལ་ཆེར་རྒྱ་དཔེ་མ་དག་པའི་སྐྱོན་ཡིན་ནམ་འོན་ཀྱང་བློ་གྲོས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཔྱད་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐུག་པ་མེད་པའི་དང་། ཡུལ་གཞན་མི་གཅོད་པའི་སྐྱོན་སྤང་བའི་ཕྱིར། གདོན་མི་ཟ་བར་རང་རིག་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀ་དྲན་པ་ཕྱིས་སྐྱེས་པ་ལས། སྔར་སྔོན་པོ་མཐོང་བའི་ཚེ་ཡུལ་མྱོང་བ་དང་ཡུལ་ཅན་མྱོང་བ་ཡོད་པར་དཔོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་རང་མྱོང་བའི་རང་རིག་ཡོད་ན་ཡང་གཞན་དབང་ཡོད་པར་རང་རིག་དེས་འགྲུབ་པས། འདི་ནི་ཡོད་པར་གང་གིས་ཤེས་པར་འགྱུར། ཞེས་དབུ་མ་པས་དྲིས་པ་ལ་ལན་འདི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། གཞན་ལུགས་དགག་པ་དངོས། རང་ལུགས་ལ་རང་རིག་མེད་ཀྱང་དྲན་པ་སྐྱེ་བའི་ཚུལ། དེ་ལྟར་བཀག་པ་ལ་རྩོད་པ
Chinese
因为无法找到，所以不这样建立。如果成立了对蓝色之执有体验，那么就将那个体验分为自己体验和他人体验两种，首先对你来说是不行的，其次自己的宗派也遮止了，体验的遍及如果被遮止，那么仅仅是体验也不合理，这样遮止，这是成立自证的最强有力的理路。那个蓝色之执也不应由与自己作用相异的识来体验，如果那样，会有两种过失，第一是无穷尽的过失，如果完全断定蓝色的识被自己后续产生的其他识完全断定，那么对于那个识，需要不需要作为衡量者的作用相异的识？如果不需要，那么对于之前的识也不需要了，如果需要，那么对于那个识也需要其他的识，因此会有无穷尽的过失，如果成了无穷尽，那么对于最初的蓝色之执就没有成立体验的过失。第二是过于成为不能完全断定其他境，如果之前的识被之后的识断定，那么就不能断定色声等其他境，并且不会转移到那个境上，因为一切能知，也就是识的相续，都是之前的识是他者的境之故。那不是周遍不决定的，如果之前的识被之后的识完全断定，那么必须将之前的识作为所取义，然后之后的识才产生，那时舍弃了内部支分的近的所取义，因为不会进入遥远的外境之故。如果认为断定蓝色之执的之前的识和断定蓝色的蓝色之执的识同时产生，所以没有转移到其他境的过失，如果那样，那么眼睛的识，种类相同实体不同的两个识，会同时在一个补特伽罗的相续上产生，如果承认那样，那么就与“有情众生是识的一个相续，也就是一个个体”所说相违背。这里解释中说，识就像穿透一百片乌巴拉花瓣一样，逐渐产生的事物显现为同时进入一样。解释中说，进入舞者的房间时，舞者的 脸和歌等五境同时执取的识
English
Because it cannot be found, it is not established in this way. If it is established that there is experience of the blue apprehension, then that experience is divided into two types: self-experience and other-experience. First, it is not permissible for you, and second, your own tenet prohibits it. If the pervasiveness of experience is obstructed, then even mere experience is not reasonable. This is how it is refuted, and it is the strongest reasoning for establishing self-awareness. That blue apprehension should not be experienced by a consciousness that has a different function from itself, because if it were, there would be two faults. The first is the fault of infinite regress. If the consciousness that completely determines blue is completely determined by another consciousness that arises immediately after it, then is it necessary or unnecessary for that consciousness to have a consciousness with a different function as a measure? If it is unnecessary, then it will also be unnecessary for the previous consciousness. If it is necessary, then another consciousness will also be necessary for that consciousness, so there will be the fault of infinite regress. If it becomes infinite, then there will be the fault that experience is not established for the first blue apprehension. The second is the fault of being too much to completely determine other objects. If the previous consciousness is determined by the subsequent consciousness, then other objects such as form and sound will not be determined, and it will not transfer to that object, because all knowers, that is, the continuum of consciousness, are the objects of that other previous consciousness. That is not an uncertain pervasion, because if the previous consciousness is completely determined by the subsequent consciousness, then the previous consciousness must be made the object to be apprehended, and then the subsequent consciousness must arise. At that time, the near object to be apprehended of the internal limb is abandoned, because it does not enter the distant external object. If it is thought that the previous consciousness of the blue apprehension that determines blue and the consciousness of the blue apprehension that determines blue arise simultaneously, so there is no fault of transferring to other objects, then if that is the case, then two eye consciousnesses of the same kind but different entities will arise simultaneously in the continuum of one person. If that is admitted, then it will contradict the statement that "sentient beings are one continuum of consciousness, that is, individual entities." Here, the commentary says that consciousness is like piercing a hundred petals of an Utpala flower, and things that arise gradually appear to enter simultaneously. The commentary says that when entering a dancer's room, the dancer's face and song, etc., are the consciousnesses that apprehend the five objects simultaneously.
Chinese
对于“五识不能同时产生”的回答是：执取五境的识是依次产生的，但因为进入迅速，所以显现为同时产生。这样解释是很不合理的。因为自证派的经部宗和唯识宗说，众生都是各自具有一个识的相续。如《释量论》中所说：“彼等唯是同类性，功能定然转变故。”意思是说，同类的识在一个补特伽罗身上不会同时产生。但他们并不是认为不同类的识不会同时产生。许多藏族人在看彩缎时，会认为执取白色、红色等颜色的多个识是同时产生的吗？如果回答说，那些识是依次产生的，但显现为同时产生，那么他们就没有理解“各自具有一个识的相续”这句话的含义，这句话是指主要的同类识。他们也没有理解一个眼识可以执取多种不同的颜色。他们似乎也没有认识到执取杂色的眼识。因此，对于“同类的识同时产生”的争论，如果回答说，它们进入迅速，所以虽然是依次产生，但显现为同时产生，似乎是合理的。但自证派的两位论师已经驳斥了进入迅速是误认为同时产生的原因。因此，这部论典很难被归为那两位的宗派，很可能是因为汉文版本有错误。但有智慧的人应该进行研究。因此，为了避免无间断和不割断其他境的过失，必须承认不被遮破的自证。因此，从后来产生的对境和有境的忆念中，可以推断出先前在看到蓝色时，存在对境的体验和有境的体验。即使如此，如果存在体验自身之自证，那么由于自证可以成立他者，中观宗提问：此存在由何而知？对此，此回答是近似的指示。如是说。第二部分有三点：真实破斥他宗观点；己宗无自证而生起忆念之理；如此破斥后之诤论。
English
The answer to the statement that "five consciousnesses do not arise simultaneously" is: The consciousnesses that grasp the five objects arise sequentially, but because their entry is rapid, they appear to arise simultaneously. This explanation is very unreasonable. Because the Svatantrika-Sautrantikas and Cittamatrins who establish self-awareness say that sentient beings each have their own stream of consciousness. As it is said in the Pramanavarttika-karika, "They are only of the same kind, because their functions necessarily change." This means that consciousnesses of the same kind are not considered to arise simultaneously in one person. But they do not consider that consciousnesses of different kinds do not arise simultaneously. When many Tibetans look at brocade, do they not think that multiple consciousnesses that grasp white, red, etc., arise simultaneously? If they answer that those consciousnesses arise sequentially, but appear to arise simultaneously, then they have not understood the meaning of the statement that "each has its own stream of consciousness," which refers to the main consciousnesses of the same kind. They also do not understand that one eye consciousness can grasp many different colors. They also do not seem to recognize the eye consciousness that grasps variegated colors. Therefore, in response to the argument that "consciousnesses of the same kind arise simultaneously," if one answers that they enter rapidly, so although they arise sequentially, they appear to arise simultaneously, it seems reasonable. But the two self-awareness proponents have already refuted that rapid entry is the cause of mistaking it for simultaneous occurrence in the Pramanavarttika-karika. Therefore, it seems difficult to classify this treatise as belonging to the tenets of those two, and it is likely that there is an error in the Chinese version. But those with intelligence should investigate. Therefore, in order to avoid the faults of being without interruption and not cutting off other objects, it is necessary to accept unrefuted self-awareness. Therefore, from the later arising memory of both the object and the subject, it can be inferred that when blue was seen earlier, there was an experience of the object and an experience of the subject. Even so, if there is self-awareness that experiences itself, then since self-awareness can establish others, the Madhyamika asks: By what is this existence known? To this, this answer is an approximate indication. Thus it is said. The second part has three points: actually refuting the views of others; the way in which memory arises in one's own system without self-awareness; and the arguments against such refutation.