Tibetan
མ་ཡིན་ན་རྒྱུད་གཞན་གྱི་མྱོང་བ་ལ་ཡང་རང་གི་དྲན་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔར་ཡུལ་ཉམས་མྱོང་གི་ཤེས་པས་མྱོང་བ་དང་བཅད་པ་དེ། ཕྱིས་དེ་དྲན་པའི་ཤེས་པས་མ་མྱོང་བ་དང་མ་བཅད་པ་མིན་པས། འདི་སྔར་ཡང་ང་ཡིས་མཐོང་སྙམ་དུ་དྲན་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚུལ་གྱི་ལུགས་ཡིན་གྱི། ཐ་སྙད་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་མ་ཚིམ་པར་བཏགས་དོན་འཚོལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་དཔྱད་ནས་འཇོག་པར་ནི་མི་བྱ་སྟེ། བཏགས་དོན་བཙལ་ན་མི་རྙེད་བའི་བརྫུན་བའི་དོན་ཅན་ཉིད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་འགྲེལ་ལས་རྫས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རང་རིག་དང་དྲན་པ་བཀག་པའི་འོག་ཏུ། འོན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་ཡིན་ན་ནི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་རིག་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་དྲན་པ་མི་སྲིད་པ་ཉིད་དོ། །ཞེས་དོན་དམ་དུ་མ་ཟད་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རང་རིག་བཀག་ལ། རང་རིག་པ་མེད་པར་དྲན་པ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་དེ་ལྟར་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་རང་རིག་མེད་ཀྱང་མྱོང་བ་ལས་དྲན་པ་སྐྱེ་ཚུལ་སྐབས་འདིར་སྟོན་པར་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ངས་མཐོང་སྙམ་དུ་དྲན་པ་ནི་ཡུལ་ཅན་དྲན་པ་དང་། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་འདི་མཐོང་སྙམ་དུ་དྲན་པ་ནི་ཡུལ་དྲན་པའོ། །དེ་ཡང་སྔར་ང་རང་གིས་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ང་རང་གིས་དྲན་སྙམ་པ་ནི་དྲན་ཚུལ་ཁྱད་པར་བ་ཡིན་ལ། དྲན་པ་ལ་དེ་བྱུང་ན་སྔར་བྱམས་པ་ལྟ་བུ་མཐོང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་དེ་ཁོ་རང་གིས་ཁོ་རང་མྱོང་བར་གསལ་ཏེ། དྲན་པ་ནི་མྱོང་བ་ཇི་ལྟ་བའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །རང་ལུགས་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་སྣང་བའི་དྲན་ཚུལ་དེ་ཁས་ལེན་ཀྱང་། དྲན་ཚུལ་དེ་ལྟར་འོང་བ་དེ་སྔར་གྱི་ཡུལ་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་དེ་ཁོ་རང་གིས་ཁོ་རང་རིག་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བ་མིན་གྱི། སྔར་གྱི་མྱོང་བས་བཅད་པ་དེ་ཉིད་དྲན་པས་ཀྱང་གཅོད་པའི་ཡུལ་གཅིག་པའི་དབང་གིས་བྱམས་པ་འདི་སྔར་ཡང་ངས་མཐོང་ཞེས་དྲན་པ་སྐྱེའོ། །དེས་ན་ང་རང་གིས་མཐོང་བ་ང་རང་གིས་དྲན་ཞེས་པ་ལྟ་བུའི་ཐ་སྙད་ནི་རང་གིས་ཀྱང་ཁས་ལེན་ལ། དེ་ཁས་བླངས་ཀྱང་བཀག་པའི་རང་རིག་དང་མི་འདྲ་བ་ཡང་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཞན་གྱི་ལུགས་ཀྱིས་མྱོང་དྲན་དང་དེའི་དུས་ཀྱི་ཡུལ་གཉིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་དུ་འཇོག་པས། མྱོང་དྲན་གཉིས་ཡུལ་གཅིག་པ་དང་དེ་གཉིས་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་འདོད་མོས་ཀྱང་དེར་འཇོག་མི་ནུས་པ་ནི་སྔར་མང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །བྱམས་པ་འདི
Chinese
不然的话，对于其他相续的体验，也会生起自己的记忆。因此，先前由体验境的知识所体验和决定的事物，后来由记忆的知识所未体验和未决定的事物，并非如此。因此，会生起“这以前我也见过”的想法。这仅仅是世间俗语的习惯，不能仅仅满足于名言的安立，而要以寻求名言意义的方式进行考察和确定。因为寻求名言意义，就会发现它是找不到的虚假之义的世间俗语。在《自释》中，在遮止以自性成立的自证和记忆之后说：“然而，如果依世间俗语的权势，即使那样，也不可能有以自证为因的记忆。”这样，不仅在胜义谛中遮止了自证，而且在世俗谛中也遮止了自证。并且将展示没有自证，记忆是如何产生的。这里宣说了即使没有自证，也能从体验中产生记忆的方式。其中，“我想我见过了”的记忆是具有境的记忆，而“蓝色等这个我想我见过了”的记忆是境的记忆。而且，先前我自己见过的那个，我自己想起来了，这是一种特殊的记忆方式。 如果记忆中出现这种情况，那么先前见到慈爱者之类的有境知识，就清楚地表明它自己体验了自己。因为记忆是追随体验的。我是这么想的。自己的宗派是，虽然承认世间显现的记忆方式，但那种记忆方式的产生，并非是先前体验境的知识自己认识自己的结果，而是由于先前的体验所决定的事物，记忆也决定，境是相同的，因此会产生“这个慈爱者我以前也见过”的记忆。因此，对于“我自己见过，我自己记得”之类的说法，自己也承认。虽然承认了这一点，但也要依靠这一点来了解与所遮止的自证的不同之处。其他宗派认为，体验、记忆以及它们当时的境，都是以自性成立的他体。因此，即使想要体验和记忆是同一个境，并且它们是同一个相续，也无法那样安立，这在前面已经多次说过了。这个慈爱者……
English
Otherwise, memories of experiences from other continuums would also arise. Therefore, what was previously experienced and determined by the knowledge of experiencing an object, is not something that is later unexperienced and undetermined by the knowledge of memory. Thus, the thought "I have seen this before" will arise. This is merely the way of worldly conventions. One should not be satisfied with merely establishing terms, but should investigate and determine by seeking the meaning of the terms. Because if one seeks the meaning of the terms, one will find that it is a false meaning that cannot be found, which is the worldly convention. In the auto-commentary, after refuting self-cognition and memory as being established by their own characteristics, it says: "However, if it is according to worldly conventions, even then, memory with self-cognition as its cause is impossible." Thus, not only in the ultimate sense but also in the conventional sense, self-cognition is refuted. And it will show how memory arises without self-cognition. Here, it is said that the way in which memory arises from experience even without self-cognition is shown. Among them, the memory of "I think I saw it" is the memory with an object, and the memory of "I think I saw this blue thing, etc." is the memory of an object. Moreover, the fact that I remember what I saw myself is a special way of remembering. If that happens in memory, then the object-possessing knowledge of seeing something like Maitreya before clearly shows that it experienced itself, because memory follows the experience. That's what I thought. Our own system is that although we accept the way memory appears in the world, the way that memory comes about is not because the previous knowledge of experiencing the object cognized itself, but because the same object that was determined by the previous experience is also determined by memory, so the memory arises that "I have seen this Maitreya before." Therefore, we also accept terms such as "I saw it myself, I remember it myself." Although we accept that, we should also understand the difference from the refuted self-cognition based on this. Other systems posit experience, memory, and the objects at that time as other entities established by their own characteristics. Therefore, even if they want experience and memory to be the same object and that they are the same continuum, they cannot establish it that way, which has been said many times before. This Maitreya...