Tibetan
ར་གནས་པ། འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་དུས་གསུམ་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་ལ་བྱ་སྟེ། སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་གང་གི་ཆ་ཤས་ཡིན་པའི་ཆ་ཅན་ཡིན་གྱི་སྔ་ཕྱི་བར་མ་ཆད་པ་ཙམ་མིན་ནོ། །དེ་ནི་རྒྱུན་ཀྱི་ཆ་ཤས་རྫས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ལ་ཡོད་པས་ན། རྒྱུན་གྱི་ཡན་ལག་རྫས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ལ་རྒྱུན་ཅན་ཞེས་བརྗོད་དེ། རྒྱུན་གྱི་ཆ་ཤས་དང་ཡན་ལག་རྣམས་ཆ་ཅན་གྱི་རྒྱུན་དེའི་ཡིན་པས་རྒྱུན་ལ་དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ནི་བུམ་པའི་མཆུ་དང་མགྲིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་དེ་དག་ཕན་ཚུན་གཞན་དང་གཞན་དུ་ཐ་དད་ཅིང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་ཉིད་དུ་ཕ་རོལ་པོས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་གྱི་ནུས་པ་ལས་ གཞན་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་འདོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་ཀུན་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡང་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རིམ་གྱིས་འཇུག་པ་དེར་ནི་རྒྱུན་ཅན་རྫས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ཕན་ཚུན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཐ་དད་དེ་གཞན་ཉིད་ཡོད་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ནའང་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་བ་དེ་དག་ལ་རྒྱུན་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་སྟེ་གཅིག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ལས་སྐྱེ་བར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན་སྔ་ཕྱི་རྒྱུད་གཅིག་ཡིན་པ་འདི་ནི་གཞན་སྐྱེ་ལ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་སྤོང་བའི་ལན་དངོས་གཞིའོ། །སྔ་ཕྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་སོ་སོ་བ་ལ་རྒྱུད་གཅིག་གྲུབ་ན། སྐྱོན་མེད་དུ་ཆུག་ཀྱང་རྒྱུད་གཅིག་པ་འདི་མ་གྲུབ་པས་ན་རྒྱུད་གཅིག་པ་འདི་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཞིག་གོ །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔ་ཕྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཐ་དད་རྣམས་ལ་ཐ་མི་དད་པའི་རྒྱུན་ཏེ་རྒྱུད་གཅིག་པའི་གོ་སྐབས་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་བྱམས་པ་དང་ཉེར་སྤས་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ་རྒྱུད་དུ་གཏོགས་པ་ནི། གང་ཟག་སོ་སོའི་གཞན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པ་མིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། སྔ་ཕྱི་བ་གང་དག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་སོ་སོ་བ་དེ་དག་ནི། རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པ་སྟེ་གཅིག་པ་ཉིད་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་གཞན་སྐྱེ་ལ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་འཕངས་པའི་སྐྱོན་སྤོང་ལ། ས་ལུའི་ས་མྱུག་རྒྱུད་གཅིག་ཡིན་ལ་ནས་ཀྱི་ས་མྱུག་དང་རྒྱུད་ མི་གཅིག་པས་ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་མི་སྐྱེ་ཞེས་ཟེར
Chinese
ར་གནས་པ། 称为是具有行蕴刹那三时之近取者，刹那是有分的部分，而不仅仅是前后相续。因为常有的部分，物质的刹那都有，所以常有的支分，物质的刹那被称为常有。常有的部分和支分是具有部分的常有的，所以常有被称为它的近取。例如瓶子是瓶子的嘴和颈等部分的近取一样。这些前后刹那互相之间各不相同，并且对方承认是自相成立的他性。这样一来，从自性成立的他的能力中，就会产生他。如果认为这是因为意欲所以没有过失，那么，因此一切事物都会从自身之外的一切事物中产生。如果又认为，前后刹那依次相续，在那里，常有物质的刹那互相之间是自性成立的差别，即有他性，即使如此，对于这些前后刹那来说，常有是没有差别的，因为是唯一的，所以没有一切从一切生起的过失，那么，前后相续是一体，这是避免他生太过分的真正回答。如果前后自性成立的各自不同，而成立一体相续，即使没有过失，但是因为一体相续没有成立，所以这个一体相续是需要成立的。为什么呢？因为对于前后自性成立的差别来说，没有不相异的相续，即没有一体相续的机会。例如依靠慈爱和亲近，属于相续，因为是各个人的他性，所以不属于一体相续一样。前后凡是自相成立的各自不同，那些属于一体相续，即是一体本身是不合理的。这样一来，为了避免抛出他生太过分的过失，说稻子的苗和稻子的苗是一体相续，而青稞的苗和稻子的苗相续不一体，所以不是一切从一切生起。
English
Ra gnas pa: It is called the proximate cause of the three times of a moment of formation. A moment is a part of something, and not just a continuous sequence of before and after. Because the moments of substance, which are parts of the permanent, exist, the moments of substance, which are limbs of the permanent, are called permanent. The parts and limbs of the permanent are of the permanent that has parts, so the permanent is called its proximate cause. For example, a vase is the proximate cause of the mouth and neck of the vase, and so on. These moments of before and after are mutually different from each other, and the opponent admits that they are otherness established by their own characteristics. In that case, from the power of the other, which is established by its own nature, another will arise. If you think that this is not a fault because of desire, then, therefore, all things will arise from all things other than themselves. If, again, it is thought that the moments of before and after follow in succession, and that there, the moments of the permanent substance are mutually different, established by their own nature, that is, there is otherness, but even so, for these moments of before and after, the permanent is without difference, because it is only one, so there is no fault of everything arising from everything, then, the continuity of before and after being one is the real answer to avoid the extreme of other-arising. If the separate before and after, established by their own nature, establish a single continuum, even if there is no fault, since the single continuum is not established, this single continuum is something to be established. Why is that? Because for the differences of before and after established by their own nature, there is no opportunity for a non-different continuum, that is, a single continuum. For example, relying on love and closeness, belonging to the continuum, because it is the otherness of each individual, it does not belong to a single continuum. Those before and after that are separately established by their own characteristics, those belonging to a single continuum, that is, being one itself, is not reasonable. In this way, in order to avoid the fault of throwing too much into other-arising, it is said that the sprout of rice and the sprout of rice are a single continuum, while the sprout of barley and the sprout of rice are not a single continuum, so not everything arises from everything.
Tibetan
་བས། །སྐྱོན་སྤོང་མི་ནུས་པའི་གནད་ཕ་རོལ་པོས། རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་ཁས་བླངས་པ་ལ་ཐུག་པར་བསྟན་པས། གཞན་ཙམ་ལ་འཕེན་པ་མིན་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ལ་ལྡོག་པ་གཅིག་པའི་དཔུང་འཕུལ་སོགས་བྱེད་པ་དང་། རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཞན་ཅེས་གསུངས་པ་དགག་བྱའི་ཁྱད་པར་སྦྱར་བ་མ་གོ་བས། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱོན་སྤོང་མི་ནུས་པར་གསུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་བཞག་ནས་མ་གསུངས་པའི་རྟོག་བཟོ་བྱེད་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་གྲུབ་མཐའ་སློད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། གཞན་གྱི་ལུགས་བརྗོད་པ་དང་། ལུགས་དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་སྐད་བསྟན་པ་ཡིན་དང་སླར་ཡང་སེམས་ཙམ་པས་རང་གི་ལུགས་བརྗོད་པ་གཙོ་བོར་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་འདོད་དོན་འགྲུབ་པར་བསམས་ཤིང་སྨྲས་པ། མིག་གི་བློ་སྟེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་རང་གི་ནུས་པ་བག་ཆགས་གང་ཞིག་ཀུན་གཞི་ལ། རྣམ་ཤེས་གཞན་གྱིས་རང་འགག་བཞིན་པ་ན། དེ་མ་ཐག་ཏུ་འཇོག་པར་བྱེད་ལ། དེ་སྨིན་པ་ལས་དུས་ཕྱིས་སྔ་མ་དེའི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་། རང་གི་སྟེ་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་དེ་ནུས་པའི་སྐད་ཅིག་བར་མེད་པ་གང་ཞིག་ལས་སྐྱེ་བའི་ནུས་པའི་སྐད་ཅིག་པར་མེད་པ་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ལ། གཏི་མུག་གིས་འཇིག་རྟེན་རྣམས་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་མིག་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་ ཀྱི། རྣམ་ཤེས་ལས་ཐ་དད་པའི་མིག་དབང་ནི་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ལྷག་མ་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་མིག་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་བག་ཆགས་ནི་དེའི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡིན་ལ། མིག་གི་དབང་པོ་ནི་མིག་ཤེས་ཀྱི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ནོ། །འདིར་མིག་དབང་མིག་ཤེས་ཀྱི་དངོས་རྒྱུར་བསྟན་པ་ནི། མིག་ཤེས་སྐྱེ་བའི་བག་ཆགས་སྨིན་པའི་སྐབས་ལ་དགོངས་ཀྱི་མིག་དབང་གང་ཡིན་ལ་མིན་ནོ། །དེ་ཡང་དབུས་མཐའ་ལས། དོན་དང་སེམས་ཅན་བདག་རྣམ་རིག །སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། །རབ་ཏུ་སྐྱེ་བོ་དེ་དོན་མེད། །ཅེས་དོན་གཟུགས་སོགས་དང་། སེམས་ཅན་དབང་པོ་ལྔར་སྣང་བའི་རྣམ་ཤེས་སྐྱེའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ལ་སློབ་དཔོན་བློ་བརྟན་གྱིས་ཀྱང་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་རྣམས་ཀུན་གཞིའི་དམིགས་པར་བཤད་པས། སེམས་ཙམ་པ་ཀུན་གཞི་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་གཞི་ལ་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་དུ་སྣང་བ་མིག་དབང་སོགས་སུ་འདོད་དོ། །རྣམ་ཤེས་ལས་ཐ་དད་པའི་མིག་དབང་སོགས་མེད་པར་བསྟན་ནས། གཟུགས་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་དོན་གཞན་པ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར
Chinese
བས། 由于不能够驳斥过失的关键在于对方承认了自相成立的他性。因此，并非仅仅指向他者，而是非常清楚地表明，如果进行单一的反驳等，并且不理解所说的“自相成立的他性”是所要否定的特殊之处，那么，如果以尊贵的月称（Chandrakirti）自己所说的不能够驳斥过失的理由为依据，而进行未曾说过的臆造，那就是诽谤正确的宗派。第二部分分为两点：陈述他宗的观点和驳斥该观点。第一点是：既然如此宣说了，那么心识唯识宗再次主要以陈述自己的观点，认为这样就能实现自己的意愿，并说道：眼睛的意识，即产生识的自身能力，存在于阿赖耶识中的习气，当其他识像自身消亡一样消亡时，就会立即停止。从那成熟后，在之后产生随同先前形态的眼识。并且，愚昧的世间众生认为，作为自身，即眼识，从哪个能力的无间断刹那所产生的能力的无间断刹那所依赖的，是有形根——眼睛。但与识不同的眼根是不存在的。同样，其余的有形根也应如此类推。因此，产生眼识的原因——习气是它的因缘，而眼根是眼识的增上缘。这里将眼根显示为眼识的直接原因，是指眼识产生的习气成熟的时候，而不是指任何眼根。此外，《中边分别论》中说：“事与有情及我相，显现之识即是识，说彼无实彼无义。”意思是说，显现为事物——色等，以及有情——五根的识产生，这是阿赖耶识，而且导师坚慧（Blo-brtan）也说有形根是阿赖耶识的对境。因此，承认阿赖耶识的心识唯识宗认为，在阿赖耶识中显现为有形根的眼根等是存在的。在显示了与识不同的眼根等不存在之后，为了显示色等也与识不同而存在
English
ba. The key to not being able to refute the fault lies in the opponent's acceptance of the other as being established by its own characteristics. Therefore, it is not merely directed at the other, but it is very clear that if one makes a single refutation, etc., and does not understand that the "other established by its own characteristics" is the special characteristic to be negated, then, if one relies on the reason given by the venerable Chandrakirti himself that he cannot refute the fault, and makes up fabrications that have not been said, that is slandering the correct tenet. The second part is divided into two points: stating the views of others and refuting those views. The first point is: Since it has been taught in this way, the Mind-Only school again mainly states its own views, thinking that this will achieve its own wishes, and says: The mind of the eye, that is, the self-power of the arising consciousness, the habitual patterns in the base of all, when other consciousnesses disappear like themselves, they are immediately stopped. From that maturation, later the eye consciousness arises following the previous form. And, ignorant sentient beings think that the physical sense organ—the eye—is the basis of the uninterrupted moment of power from which the uninterrupted moment of power of that self, that is, the eye consciousness, arises. But the eye sense organ, which is different from consciousness, does not exist. Similarly, the remaining physical sense organs should also be applied. Therefore, the cause of the arising of eye consciousness—habitual patterns—is its causal condition, and the eye sense organ is the dominant condition of eye consciousness. Here, showing the eye sense organ as the direct cause of eye consciousness refers to the time when the habitual patterns of the arising of eye consciousness mature, not to any eye sense organ. Moreover, the Madhyāntavibhāga says: "Objects, sentient beings, and the appearance of self, the consciousness that appears, is said to be unreal and meaningless." This means that the consciousness that appears as things—form, etc.—and sentient beings—the five sense organs—arises, which is the ālaya-vijñāna, and the teacher Blo-brtan also said that the physical sense organs are the objects of the ālaya-vijñāna. Therefore, the Mind-Only school, which accepts the ālaya-vijñāna, believes that the eye sense organ, etc., which appear as physical sense organs in the ālaya-vijñāna, exist. After showing that the eye sense organ, etc., which are different from consciousness, do not exist, in order to show that form, etc., also exist differently from consciousness.