Tibetan
རྙན་བྱད་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཙམ་གྱི་བརྫུན་པ་ནི། སྟོང་ཉིད་སྟོན་པའི་ལུང་རིགས་གང་ལ་ཡང་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་རྒན་པོ་བརྡ་བྱང་ ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འགྲུབ་པས། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་རིགས་ཤེས་རགས་པ་ཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ནི་མི་རིགས་པ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་གཟུགས་བརྙན་བརྫུན་པར་གྲགས་པ་དེ་གྲུབ་ཀྱང་། དབུ་མ་པས་བཞག་པའི་བརྫུན་པར་མི་འགྲུབ་བས། སྔ་མ་དེ་ཕྱི་མའི་དཔེར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྐབས་འདིར་གཟུགས་བརྙན་སོགས་དཔེར་བཀོད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པས་གྲུབ་ཟིན་དཔེར་འགོད་པ་ཡིན་གྱི། དབུ་མ་པས་བརྫུན་པར་བཞག་པ་གྲུབ་ཟིན་པ་ཅིག་དཔེར་འགོད་པ་མིན་ནོ། །དེ་ཡང་བྱད་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་དེ་ལ་སྣང་བའི་སྟེང་ནས་ཆ་འདི་ཙམ་ཞིག་བྱད་བཞིན་དུ་སྣང་ལ། འདི་ཙམ་ཞིག་བྱད་བཞིན་དུ་མི་སྣང་ངོ་ཞེས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དབྱེ་མི་ནུས་ལ། བྱད་བཞིན་གྱི་གང་སྣང་གི་ཆ་ཐམས་ཅད་ནས་སྣང་བ་ལྟར་དུ་ཡོད་པས་སྟོང་ཡང་། རང་གི་རྒྱུ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་མི་འགལ་བ་དཔེར་བྱས་ནས་དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་པོ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་སྣང་བ་ན་ཡང་། སྔོན་པོའི་སྟེང་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་སྣང་མི་སྣང་གི་ཆ་གཉིས་དབྱེར་མེད་པར་སྣང་ལ། དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡང་གང་སྣང་གི་ཆ་ཐམས་ཅད་ནས་སྣང་བ་ལྟར་དུ་ཡོད་པས་སྟོང་ཡང་། རང་གི་རྒྱུས་བསྐྱེད་པ་དང་རང་གིས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་མི་འགལ་བར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། བྱད་བཞིན་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ལ་དེར་གང་སྣང་གི་ཆ་ཐམས་ཅད་ནས་སྣང་བ་ལྟར་དུ་མེད་ཀྱང་གཟུགས་བརྙན་མེད་པར་མི་འགྲོ་བ་ཅིག་འཇོག་ཤེས་ན། སྔོན་པོ་ལ་ཡང་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པར་སྣང་བའི་ཆ་ཐམས་ཅད་ནས་སྣང་ བ་ལྟར་གྱི་དོན་དུ་མེད་ཀྱང་། སྔོན་པོ་ཡོད་པར་ངེས་པར་འཇོག་ནུས་པ་ཅིག་འོང་ངོ་། །ཞིབ་མོའི་བློས་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་སྟེང་ནས་འདི་འགོག་འདི་མི་འགོག་ཅེས་པའི་རྣམ་པ་གཉིས་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཔེ་སྟེང་ནས་ཕྱེད་པ་ནི། དབུ་མའི་ལྟ་བ་སྙེད་པ་ལ་མེད་མི་རུང་དུ་དགོས་པས་ཚིམ་སླ་མི་ཉན་ནོ།།དེས་ན་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང་གཟུགས་བརྙན་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡང་། ཤེས་བཞིན་དུ་མཁས་པ་སུ་ཞིག་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་གནས་པ་རྣམས་ཡོད་པ་ཙམ་ཞིག་ཏུ་དམིགས་པས། རང་བཞིན་དང་བཅས་པ་ངེས་པར་བྱེད། དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པར་དམིགས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་དོ། །ཞེས་ཡོད་ཙམ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོ
Chinese
仅仅是如面容般的空性假象，由于所有不倾向于任何阐释空性的论证的世俗老者都能理解，因此认为那样的理解是一种粗略的认识是不合理的。如果那样，虽然成立了被称为虚假的影像，但却不能成立中观宗所安立的虚假。那么，前者如何成为后者的例子呢？因为在此处将影像等作为例子，是引用世俗人已经成立的例子，而不是引用中观宗所安立的虚假已经成立的例子。也就是说，对于显现为面容的影像，无法完全区分在显现的基础上，这部分显现为面容，这部分不显现为面容。虽然面容的任何显现部分都如显现般存在而为空性，但以其自身之因缘而生起并不矛盾，以此为例，同样，蓝色在显现为以自性成立时，在蓝色的基础上，显现与不显现自性成立的部分是无二无别的。如此显现，也是任何显现的部分都如显现般存在而为空性，但生起自己的因，以及自己产生果并不矛盾，这是要论证的。如果能理解面容的影像，即使在那里任何显现的部分都不如显现般存在，但也不会变成没有影像，那么对于蓝色，即使在显现为以自相成立的部分中，任何显现的部分都不如显现般存在，也能确定蓝色是存在的。如果以精细的智慧从色法等之上区分这个遮止，这个不遮止的两种形态，从影像的例子上进行区分，因为对于获得中观的见解来说，这是必不可少的，所以不能轻易满足。因此，在解释中也说，影像无自性的因和果的安立也是，有智慧的智者，谁会将色法和受等，与因和果无有差别而存在的事物，仅仅执着为存在，从而确定其具有自性呢？因此，即使执着为存在，也不会以自性而生。也就是说，仅仅是存在，而不是以自性而存在。
English
The mere falsity like a face is understood by all worldly elders who do not turn their minds to any of the arguments that demonstrate emptiness. Therefore, it is unreasonable to consider such an understanding as a crude knowledge. If that were the case, although the image known as false would be established, the falsity established by the Madhyamikas would not be established. So how could the former become an example for the latter? Because here, the image and so on are cited as examples, it is citing an example that has already been established by worldly people, not citing something that has already been established as false by the Madhyamikas. That is to say, for an image that appears as a face, it is impossible to completely distinguish on the basis of appearance, this part appears as a face, and this part does not appear as a face. Although any part of the face that appears is empty as it appears, it is not contradictory to arise depending on its own causes. Taking this as an example, similarly, when blue appears to be established by its own characteristics, on the basis of blue, the parts that appear and do not appear to be established by nature are inseparable. This appearance is also such that any part that appears is empty as it appears, but it is not contradictory to generate its own cause and to generate its own result. This is what is to be argued. If one can understand that for the image of a face, even if any part that appears there does not exist as it appears, it will not become without an image, then for blue, even in the part that appears to be established by its own characteristics, any part that appears does not exist as it appears, one can certainly determine that blue exists. If one distinguishes with subtle wisdom the two forms of this negation and this non-negation from the example of the image on form and so on, it is indispensable for obtaining the Madhyamika view, so one should not be easily satisfied. Therefore, the commentary also says that the establishment of the cause and effect of the image without self-nature is also, which wise person would fixate on form and feeling, etc., which exist without difference from cause and effect, as merely existing, thereby determining that they have self-nature? Therefore, even if one fixates on existence, it does not arise by self-nature. That is to say, it is merely existence, not existence by self-nature.
Tibetan
ད་པ་དང་། སྔར་སྐྱེ་བར་བསྟན་ལ་འདིར་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་བསྟན་པས། སྐྱེ་བ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་གཉིས་སོ་སོར་འབྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །དེ་དག་མ་ཕྱེད་ན་དངོས་པོ་ཡོད་ཕྱིན་ཆད་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་པ་དང་། རང་གི་ངོ་བོས་མེད་ཕྱིན་ཆད་ཡེ་མེད་དུ་སོང་ནས་སྒྲོ་འདོགས་དང་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་ལས་མི་འདའ་སྟེ། བརྒྱ་པའི་འགྲེལ་པ་ལས། དངོས་པོ་དངོས་པོ་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་ལྟར་ན་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་དངོས་པོ་དེའི་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་སྲིད་དུ། དེ་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་ཡིན་པ་ཉིད་ལ། གང་གི་ཚེ་རང་གི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་དེའི་ཚེ་དེ་ལ་ དངོས་པོ་དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། བོང་བུའི་རྭ་དང་འདྲ་བས་གཉིས་སུ་སྨྲ་བ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར། འདིའི་མངོན་པར་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འགྲིག་དཀའ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་རང་གི་ངོ་བོས་མེད་པས་ཡོད་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་། དེ་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་འཇོག་ནུས་པས་མེད་མཐའ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱིས་འཕགས་པའི་དགོངས་པ་བཀྲལ་བའི་ཁྱད་ཆོས་སུ་སྣང་བས། ཡོད་པ་གཉིས་དང་མེད་པ་གཉིས་ཕྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེའོ། །གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཔེས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནི། ཡབ་སྲས་མཇལ་བ་ལས། མེ་ལོང་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་དག་ལ། །ཇི་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡི། །གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ། །ལྗོན་པ་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། བརྫུན་པའི་དཔེ་གཞན་རྣམས་ཀྱི་དཔེ་དོན་སྦྱོར་ཚུལ་ཡང་སྔར་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །ལྔ་པ་ལ་གཉིས། རྟག་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ་སྤང་སླ་བའི་ཡོན་ཏན་དང་། ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་ཆེས་འཐད་པའི་ཡོན་ཏན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གོང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པས་སྟོང་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གཉིས་སུའམ་གཉིས་ཅར་དུའང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་སོགས་དེ་དག་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ལ། དེར་མ་ཟད་ཆད་པའང་མིན་ཏེ། ཆད་པ་ ནི་མྱུག་ཚེ་ས་བོན་ཞིག་པ་མེད་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་ཆད་པ་དང་། རྩ་ཤེ་ལས། སྔོན་བྱུང་ད་ལྟར་མེད་ཅེས་པ། །དེས་ན་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཁས་བླངས་པས་སྔར་ཡོད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཕྱིས་མེད་པའམ། ཞིག་པའི་མི་རྟག་པར་འདོད་ནའང་ཆད་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ
Chinese
并且，先前显示了生，而此处显示了无自性生。因此，生和自性生二者被非常清晰地区分开了。如果不能区分这些，那么只要事物存在，就是以其自身存在的；一旦以其自身不存在，就会完全消失，从而无法超越增益和诽谤的两种极端。在《百论》的注释中说：如果按照声称事物存在的方式，那么只要该事物存在，它就是以其自身存在的。当它与自身分离时，对于它来说，该事物在所有方面都不存在，就像驴子的角一样，因此无法超越二元论。这所有的显现意愿都难以实现。因此，因为以其自身不存在，所以摆脱了所有存在的极端；并且因为它本身没有自性，所以能够建立因果关系，从而摆脱了所有不存在的极端。这似乎是圣天和月称论师阐释圣者意图的特点。因此，区分两种存在和两种不存在非常重要。用影像的比喻来确定：在《父子相会经》中说：在非常清净的镜子中，就像没有自性的影像显现一样，要知道树木等法也是如此。因此，其他虚假比喻的比喻意义的结合方式也应如前一样理解。第五个方面有两个：容易舍弃常断见的功德，以及业果关系非常合理的功德。第一个方面是：由于上述原因，一切事物都像影像一样，因为以自性存在而空性，因此，在胜义谛和世俗谛中，或者在两者中，都没有以自性成立。因此，色等这些不是以自性成立的常法，而且也不是断灭法。断灭是指像在幼苗时期种子没有坏灭的情况下所说的那种断灭。如《中论》中所说：先前存在现在不存在，因此会陷入断灭。如果承认事物以自性成立，那么先前存在的物体后来不存在，或者认为坏灭是无常，也会变成断见，因为事物以自性存在。
English
Furthermore, previously it was shown that there is birth, but here it is shown that there is no birth by its own nature. Therefore, the two, birth and birth by its own nature, are very clearly distinguished. If these are not distinguished, then as long as a thing exists, it exists by its own essence; and once it does not exist by its own essence, it completely disappears, and thus cannot transcend the two extremes of imputation and denigration. In the commentary on the *Śataśāstra* it says: "According to those who assert that things exist, as long as that thing exists, it is indeed its own essence. When it is separated from its own essence, then for it, that thing does not exist in any way, like the horns of a donkey, therefore it cannot transcend dualism. All the manifest desires here will be difficult to reconcile." Therefore, because it does not exist by its own essence, it is freed from all extremes of existence; and because it itself has no inherent nature, it is able to establish cause and effect, thereby freeing itself from all extremes of non-existence. This seems to be a characteristic of the way in which the masters Buddhapālita and Candrakīrti explained the intention of the noble ones. Therefore, it is very important to distinguish between the two existences and the two non-existences. To establish this with the example of an image: In the *Sūtra of the Meeting of Father and Son* it says: "In a very pure mirror, just as an image without inherent nature appears, so understand that trees and all phenomena are like that." Therefore, the way to connect the meaning of other false examples should also be understood as before. The fifth has two aspects: the quality of easily abandoning the views of permanence and annihilation, and the quality of the very reasonable connection of cause and effect. The first is: Because of the above, all things are like images, and because they are empty due to existing by their own nature, therefore, in the ultimate truth and the conventional truth, or in both, they are not established by their own nature. Therefore, these forms and so on are not permanent because they are established by their own nature, and moreover, they are not annihilation, because annihilation is like the annihilation that is spoken of in the case where the seed does not perish at the time of the sprout. As it says in the *Mūlamadhyamakakārikā*: "To say that what existed before does not exist now, therefore it would follow that it is annihilation." If one accepts that things are established by their own nature, then if one thinks that a thing that existed before does not exist later, or that destruction is impermanent, it would also become a view of annihilation, because things exist by their own nature.