Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༢༠༡ ནས་ ༣༠༠ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༢༠༡ ནས་ ༣༠༠ བར། སྐྱེ་བ་མེད་པ་ན་ངེས་པར་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། །ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་དང་། ལུགས་དེ་དགག་བའོ། །དང་པོ་ནི། རང་སྡེ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ་རང་ལས་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པས་བདག་སྐྱེ་མི་རིགས་ཤིང་། དེ་མེད་པས་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡང་མི་རིགས་སོ། །རྒྱུ་མེད་ནི་གཅིག་ཏུ་ཐ་ཆད་པས་དགག་པར་ཡང་རིགས་ན། གཞན་དག་ལས་ལྟ་ག་ལ་ཞིག་ཅེས་གཞན་སྐྱེ་འགོག་པ་མི་རིགས་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དུ་གྱུར་བའི་རྐྱེན་བཞི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེད་བྱེད་དུ་གསུངས་པའི་གསུང་རབ་ལ་ལྟོས་ནས། མི་འདོད་བཞིན་དུ་ཡང་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །རྐྱེན་བཞི་པོ་དེ་གང་ལ་འཇོག་པ་ལ། སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་ནི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ནི་མཛོད་ལས། རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུ་ལྔ་ཡིན་ཞེས་བྱེད་རྒྱུ་མ་གཏོགས་པ་རྒྱུ་ལྔ་དང་། དམིགས་པའི་རྐྱེན་ནི། དམིགས་པ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དོ། །ཞེས་རྣམ་ཤེས་དྲུག་གི་དམིགས་ཡུལ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་། དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ནི། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་སྐྱེས་པ་རྣམས། །ཐ་མ་མིན་མཚུངས་དེ་མ་ཐག །ཅེས་ལྷག་མེད་དུ་འཇུག་པ་ལས་གཞན་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་སྔར་སྐྱེས་རྣམས་དང་། བདག་པོའི་རྐྱེན་ནི། བྱེད་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བདག་པོར་བཤད། །ཅེས་བྱེད་རྒྱུ་ལ་བཤད་པ་ལྟར་འདོད་ལ། རྒྱུ་དྲུག་ནི་མཛོད་ལས། བྱེད་རྒྱུ་ལྷན་ཅིག་ འབྱུང་བ་དང་། །སྐལ་མཉམ་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དང་། །ཀུན་ཏུ་འགྲོ་དང་རྣམ་སྨིན་དང་། །རྒྱུ་ནི་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་འདོད། །ཅེས་སོ། །སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་ནི། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ལས་ནི། གང་ཞིག་གང་གི་སྐྱེད་བྱེད་ས་བོན་གྱི་ངོ་བོར་གནས་པ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ནོ། །རྒན་པོ་ལྡང་བ་ལྟར་སེམས་སེམས་བྱུང་སྐྱེ་བཞིན་པ་རྣམས་རྟེན་འཁར་བ་དང་འདྲ་བའི་དམིགས་པ་གང་གིས་སྐྱེད་པ་དེ་ནི་དེའི་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ནོ། །རྒྱུ་འགགས་མ་ཐག་པ་ནི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ས་བོན་འགགས་མ་ཐག་པ་མྱུ་གུ་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །རང་འགྲེལ་ལས་ས་བོན་འགགས་མ་ཐག་པ་མྱུ་གུའི་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་ཚིག་གསལ་ལས་ཀྱང་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་འགོག་པའི་སྐབས་སུ། མྱུ་གུའི་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་བཀག་ལ། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བཞེད་པས་འདི་ནི་གཟུགས་ལ་ཡང་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐ
Chinese
第201页至第300页。 第201页至第300页。 若无生，则必须承认。第二分为二：陈述前一种观点，以及驳斥该体系。第一种观点是：自宗说有实事者认为，从自身产生毫无意义，因此自生不合理。由于没有自生，从二者产生也不合理。无因是彻底的断灭，因此驳斥也合理。从其他产生又有什么可观察的呢？因此，阻止他生是不合理的。因为考虑到以自性转变为他者的四种缘是诸实事的生起之因的经典，即使不情愿，也应承认从他者产生。这四种缘安立于何处呢？一些宗派认为，因缘如《俱舍论》所说：“因，名为五因”，即除了作者因之外的五因。所缘缘是：“所缘，一切法”，即六识的所缘境的一切法。等无间缘是：“心与心所生者，最后非相似，即等无间”，即除了进入无余之外的先前产生的心与心所。增上缘是：“作者因，说为增上”，如对作者因的解释一样。六因如《俱舍论》所说：“作者因，俱生和，同类相应具，遍行与异熟，因即六种想。”如此。一些宗派认为，从“能成办者为因”的定义来看，凡是作为某物的生起之因，以种子的体性而存在者，即是该物的因缘。如老年人起身一样，正在产生的心与心所，如同依靠拐杖一样，由何种所缘而生起，即是该物的所缘缘。因灭尽的紧接着的时刻，是果产生的等无间缘。例如，种子灭尽的紧接着的时刻，是苗芽产生的缘一样。自释中说，种子灭尽的紧接着的时刻，如同苗芽的相似者，是等无间缘。在《明句论》中，也在遮止等无间缘时，遮止了苗芽的相似者是等无间缘。佛护也同样认为，因此，对于色法，相似者也是等无
English
Pages 201 to 300. Pages 201 to 300. If there is no arising, then it must be acknowledged. The second has two parts: stating the former view and refuting that system. The first view is: Those of our own school who assert substantiality say that arising from oneself is meaningless, so self-arising is unreasonable. Since there is no self-arising, arising from both is also unreasonable. Causelessness is utter annihilation, so refuting it is also reasonable. What is there to observe from others? Therefore, preventing other-arising is unreasonable. Because, considering the scriptures that say the four conditions that transform into others by their own characteristics are the causes of the arising of all substantial things, even unwillingly, one should acknowledge arising from others. Where are these four conditions established? Some schools say that the causal condition, as stated in the Treasury of Knowledge, is: "Cause is called the five causes," which are the five causes other than the agent cause. The objective condition is: "Object, all phenomena," which are all the phenomena that are the objects of the six consciousnesses. The immediately preceding condition is: "Mind and mental factors that have arisen, the last is not similar, that is immediately preceding," which are the previously arisen minds and mental factors other than those entering into non-remainder. The dominant condition is: "Agent cause, is said to be dominant," as in the explanation of the agent cause. The six causes are as stated in the Treasury of Knowledge: "Agent cause, co-emergent and, similar in fortune, corresponding and possessing, pervasive and ripening, cause is thought of as six kinds." So it is. Some schools say that, from the definition of "that which accomplishes is the cause," whatever exists as the cause of the arising of something, in the nature of a seed, that is the causal condition of that thing. Like an old man rising, the minds and mental factors that are arising, like relying on a crutch, by what object are they produced, that is the objective condition of that thing. The immediately preceding moment of the cessation of the cause is the immediately preceding condition of the arising of the result. For example, the immediately preceding moment of the cessation of the seed is like the condition of the arising of the sprout. The self-commentary says that the immediately preceding moment of the cessation of the seed, like the similarity of the sprout, is the immediately preceding condition. In the Clear Words, also, when preventing the immediately preceding condition, it prevents the similarity of the sprout from being the immediately preceding condition. Buddhapālita also thinks the same way, therefore, for form, the similarity is also equ
Tibetan
ག་པའི་རྐྱེན་འདོད་པའི་ལུགས་སོ། །གང་ཞིག་ཡོད་ན་གང་འབྱུང་བ་འདི་ནི་དེའི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ནོ། །ཚིག་གསལ་ལས་སྔར་སྐྱེས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང་ཕྱིས་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འདི་དག་གི་ནང་དུ་འདུ་བར་གསུངས་ཤིང་རང་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་དང་པོ་མ་གཏོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་གསུངས་པ་ནི། ཤེས་རབ་སྒྲོན་མ་ལས། སྡེ་པ་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པའི་ རྐྱེན་མདུན་དུ་སྐྱེས་པ་དང་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་རྣམས་ཞེས་བསྒྱུར་བ་དང་དོན་གཅིག་ལ་འགྱུར་ཡང་དེ་ལྟར་ལེགས་སོ། །དེའི་དོན་ནི་འགྲེལ་བཤད་ལས་གནས་བརྟན་པའི་སྡེ་པས་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་མདུན་དུ་སྐྱེས་པའི་རྐྱེན་ནི། དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་མདུན་དུ་སྐྱེས་པ་དམིགས་རྐྱེན་ནོ། །ཡོད་པའི་རྐྱེན་ནི་རྒྱུ་དང་བདག་པོའི་རྐྱེན་ནོ། །མེད་པའི་རྐྱེན་ནི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ལ་བཤད་དོ། །དེ་འདྲ་བའི་ཐ་སྙད་ཙམ་མི་མཐུན་པ་རྣམས་ནི་མཚན་ཉིད་ལ་བརྟགས་ན་བཞི་པོ་འདིར་འདུ་ལ། དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་ནི་རྐྱེན་མ་ཡིན་པས་རྐྱེན་ལྔ་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ངེས་པར་འཛིན་ཏེ་མཛོད་ལས། བཞི་ཡིས་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས། །གསུམ་གྱིས་སྙོམས་པར་འཇུག་རྣམ་གཉིས། །གཞན་ནི་གཉིས་པོ་དག་ལས་སྐྱེ། །དབང་ཕྱུག་སོགས་མིན་རིམ་སོགས་ཕྱིར། །ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་དུ་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། གཞན་སྐྱེ་འདོད་པའི་ཕྱོགས་སྤྱིར་དགག་པ་དང་། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ། གཞན་སྐྱེ་དགག་པ་དངོས། བཀག་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་གནོད་པ་སྤང་བ། དེ་ལྟར་བཀག་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པ། རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་འགར་ཡང་མེད་པར་བསྟན་པ། བདེན་པ་གཉིས་ཆར་དུའང་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་བཀག་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་ པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། གཞན་སྐྱེ་སྤྱིར་དགག་པ། གཞན་སྐྱེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པ། འབྲས་བུ་ལ་མུ་བཞིར་དཔྱད་ནས་གཞན་སྐྱེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཧ་ཅང་ཐལ་བས་དགག །སྐྱོན་སྤོང་གི་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཧ་ཅང་ཐལ་བ་དངོས་དང་། དེ་དག་གི་མཐའ་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་སྐྱེ་འདི་ནི་གཞག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པ་དང་ལུང་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་ནི་ས་ལུ་ལྗང་བའི་མདོ་ལས། མིང་དང་གཟུགས་ཀྱི་མྱུ་གུ་དེ་ཡང་བདག་གིས་མ་བྱས་གཞན་གྱིས་མ་བྱས་ཞེས་པ་ལྟ་བུའི་ལུང་ཕྱི་མ་ལྟ་བུ་མང་པོ་དང་འགལ་བའོ། །དེ་ལ་རིགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བརྗོད་པ། གལ་ཏེ་རང་གིས་ངོ་བོས་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་རང་གི་ངོ་བོས་
Chinese
这是关于如何理解主宰因的观点。如果某事物存在，那么产生的事物就是它的主宰因。在《明句论》中说，先前产生的、同时产生的和之后产生的等等，都包含在这些之中，并且在自释中也同样说了除了第一个之外的那些。如《智慧之灯》中所说：“其他部派所考察的，因是先于、存在和不存在的那些。”这样翻译虽然意思相同，但那样更好。它的意思是，在注释中，住立部的宗派所安立的名称，先于产生的因，是根识的显现之前产生的对境缘。存在的因是俱有因和主宰因。不存在的因是指无间缘。像这样名称上不一致的，如果考察其定义，都包含在这四种因中。自在等不是因，所以第五种因是不存在的。要如此确定地理解。如《俱舍论》中所说：“四者生心及心所，三者生二等至定，余二从彼二者生，自在等非次第等。”就像这样主张。第二部分分为两部分：对普遍主张他生的一方进行驳斥，以及对唯识宗的观点进行特别驳斥。第一部分分为五个方面：直接驳斥他生，消除驳斥所带来的世间过失，展示如此驳斥的功德，说明任何事物都不是自性产生的，以及展示在两种真理中都驳斥自性产生的功德。 第一部分分为三个方面：普遍驳斥他生，特别驳斥他生，以及通过对果的四句分析来驳斥他生。第一部分分为两个方面：通过荒谬的推论进行驳斥，以及驳斥对过失的辩解。第一部分分为两个方面：直接的荒谬推论，以及对它们的边界进行考察。第一部分是：这种他生是无法成立的，因为它与理和教相违背。后者与许多经文相违背，例如《稻秆经》中说：“名色之芽，非我所作，亦非他作。”如果从理性的角度来说，如果一个以自性成立的因依赖于其他事物，以自性的方式
English
This is about how to understand the view of the dominant condition. If something exists, then what arises is its dominant condition. In the Clear Words, it is said that what arises before, what arises simultaneously, and what arises later, etc., are also included in these, and in the self-commentary it is also said that those other than the first are the same. As it says in the Lamp of Wisdom: "The conditions examined by other schools are those that arise before, exist, and do not exist." Although the meaning is the same when translated in this way, it is better that way. Its meaning is that in the commentary, the name established by the school of the Sthaviras, the condition that arises before, is the objective condition that arises before the manifestation of the senses. The existing condition is the co-existing condition and the dominant condition. The non-existent condition refers to the immediately preceding condition. Such differences in names, if examined in terms of their definitions, are all included in these four conditions. Isvara and others are not conditions, so the fifth condition does not exist. This should be understood with certainty. As it says in the Treasury of Knowledge: "The four produce mind and mental factors, the three produce two kinds of meditative absorption, the other two arise from those two, Isvara and others are not sequential, etc." This is how it is asserted. The second part is divided into two parts: refuting the general position that asserts other-origination, and specifically refuting the view of the Mind-Only school. The first part is divided into five aspects: directly refuting other-origination, eliminating the worldly faults that arise from the refutation, showing the merits of such refutation, explaining that nothing arises by its own nature, and showing the merits of refuting self-origination in both truths. The first part is divided into three aspects: generally refuting other-origination, specifically refuting other-origination, and refuting other-origination by examining the four possibilities of the result. The first part is divided into two aspects: refuting through absurd consequences, and refuting the defense against faults. The first part is divided into two aspects: direct absurd consequences, and examining their limits. The first part is: this other-origination cannot be established, because it contradicts reason and scripture. The latter contradicts many scriptures, such as the Rice Seedling Sutra, which says: "The sprout of name and form is not made by me, nor is it made by another." If we speak from the perspective of reason, if a cause that is established by its own nature depends on other things, in the way of its own nature.