Tibetan
མྱུ་གུའི་ཆ་ཤས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་ལོག་ལ། མྱུ་གུ་ལས་གཞན་པ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་གཞན་གང་ཡང་མ་ཐོབ་པས། ཞིག་པ་དེ་དངོས་པོ་གཏན་མིན་པར་འདོད་དེ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་མཆེད་རེ་རེ་བའི་དངོས་པོ་དང་། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ཆ་ཤས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཚོགས་པ་གང་ཡང་ཞིག་པ་དེའི་མཚན་གཞིར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མིན་ནོ་སྙམ་པའོ། །ལུགས་ཕྱི་མ་ལ་ནི། དཔེར་ན་ཉེར་སྦས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་རེ་རེ་བ་དང་ཚོགས་པ་གཉིས་ཀ་དང་། དེ་གཉིས་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་གཅིག་ཉེར་སྦས་ཀྱི་མཚན་གཞིར་འཇོག་རྒྱུ་མེད་ཅིང་། ཉེར་སྦས་ཀྱང་དེ་གསུམ་གྱི་མཚན་གཞིར་མི་རུང་ལ། རང་གི་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉེར་སྦས་སུ་བཏགས་པ་དངོས་པོ་ཡིན་པར་མི་འགལ་བ་བཞིན་དུ། ཞིག་པ་ཡང་ཞིག་རྒྱུའི་དངོས་པོ་དང་། དེ་དང་རིགས་མཐུན་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡང་མཚན་གཞིར་མེད་ཀྱང་། ཞིག་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོའོ། །དེ་སྒྲུབ་པ་ལ་ལུང་རིགས་གཉིས་ཚིག་གསལ་ལས་གསུངས་པའི་དང་པོ་ནི། ས་བཅུ་པ་ལས། སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་རྒ་ཤི་ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། ཤི་བ་ནི་གང་ཤི་བའི་སེམས་ཅན་དེ་ཞིག་པ་ཡིན་ལ། དེ་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་སྐྱེད་པར་གསུངས་པ་དང་། ཡང་དེ་ཉིད་ལས་འཆི་བ་ཡང་བྱ་བ་གཉིས་སུ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ་འདུ་བྱེད་འཇིག་པར་ཡང་བྱེད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་རྒྱུ་ཡང་འབྱིན་པའོ། །ཞེས་འཆི་བས་བྱ་བ་གཉིས་བྱེད་པར་གསུངས་ཏེ། ཤི་བ་རྒྱུས་བྱེད་པ་དང་། ཤི་བས་མ་རིག་པ་ སྐྱེད་པར་ཡང་གསུངས་པས། ཞིག་པ་ལ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པ་དང་། ཞིག་པས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་རྒྱུན་གྱི་ཞིག་པ་ཡིན་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་དུས་གཉིས་པར་ཞིག་པ་ལ་ཡང་འདྲ་ལ། སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་དུས་གཉིས་པར་ཞིག་པའི་རྒྱུར་ཡང་བསྟན་ནོ། །དེས་ན་སེམས་ཅན་སྐྱེས་པ་དང་ཤི་བ་གཉིས་དང་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པ་དང་། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པར་མ་བསྡད་པ་རྣམས་ལ་དངོས་པོར་འཇོག་མི་འཇོག་དང་། རྒྱུས་སྐྱེད་མི་སྐྱེད་ཀུན་ནས་མཚུངས་སོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས་རྩ་ཤེ་ལས། དངོས་དང་དངོས་མེད་འདུས་བྱས་ཡིན། ཞེས་དང་། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། རྒྱུ་ཟད་ཉིད་ལས་ཞི་བ་ནི། ཟད་ཅེས་བྱ་བར་དམིགས་པ་སྟེ། ཞེས་མྱུ་གུ་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་། དེ་ཞིག་པ་དེའི་དངོས་པོར་མེད་པ་གཉིས་ཀ་འདུས་བྱས་དང་། སྣུམ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་ཟད་པ་ནི་མར་མེ་ལྟ་བུའི་འབྲས་བུ་ཟད་པའི་རྒྱུར་གསུངས་པས། འཕགས་པའི་བཞེད་པར་གདོན་མི་ཟ་བར་འདོད་པར་བྱའོ། །སྐད་ཅིག་དང་པོ་དུས་གཉིས་པར་ཞིག་པ་ནི་དངོས་སུ་དགག་བྱ་བཅད་ནས་རྟོགས་དགོས་པས། དགག་པ་ནི་ཡིན་ལ་མེད་དགག་ནི་མ་ཡིན་པས་མ་ཡིན་དགག་སྟེ། ཞིག་རྒྱུ་དེ་བཅད་པ་ཙམ་མིན་གྱི་དེ་བཅད་པའི་དངོས་པོ་ཞིག་འཕངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་བྱེད་ལྷག་མ་ནི་རྒྱས་པར་རྩ་ཤེའི་ཊཱིཀྐ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ནི་ལུགས་འདིའི་རིགས་པ་ཕྲ་ལ་ དོན་ཆེ་བ་ཅིག་ཏུ་འདུག་གོ །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཁས་མི་ལེན་ཀྱང་དགེ་མི་དགེའི་བག་ཆགས་འཇོག་པ་དང་། བག་ཆགས་དེ་སྨིན་པ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་འདོད་དགོས་ཏེ། འཇུག་འགྲེལ་ལས། ཐོག་མ་མེད་པའི་འཁོར་བར་དངོས་པོའི་བག་ཆགས་བཞག་པ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ། དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེས་པ། ཞེས་དང་། དེ་འདྲ་བ་གཞན་ཡང་མང་དུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་བག་ཆགས་འཇོག་པའི་གཞི་མེད་པར་མི་རུང་བས་གཞི་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྟར་ན། ཉོན་ཡིད་ཀྱིས་ངའོ་སྙམ་དུ་དམིགས་པའི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་བག་ཆགས་ཀྱི་གནས་སུ་འདོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ལུགས་འདིས་ཀྱང་ངའོ་སྙམ་པ་ཙམ་གྱི་བློ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་བག་ཆགས་སྒོ་བའི་གཞིར་བཞེད་དོ། །འོ་ན་འཇུག་འགྲེལ་ལས། སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་བག་ཆགས་ཀྱི་གཞིར་གསུངས་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ང་ཙམ་དེ་ཉིད་སེམས་རྣམ་ཤེས་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་རྒྱུད་ཡིན་པས། སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཅེས་ཀྱང་བྱ་ལ། སེམས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་འདྲ་ལ་དེའི་རྒྱུད་ཅེས་པ་ལྟར་ན། དེ་ཡང་རེས་འགའ་བའི་བག་ཆགས་སྒོ་བའི་གཞིར་འགྱུར་རོ། །མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཚུལ་ནི། འཇུག་འགྲེལ་ལས། གང་གིས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་འབག་པར་བྱེད་ཅིང་སྒོ་བར་བྱེད་ལ། རྗེས་སུ་བགྲོད་པར་བྱེད་པ་ནི་བག་ཆགས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པའི་མུར་ཐུག་པ་དང་། གོམས་པ་དང་རྩ་བ་དང་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་གྲངས་དག་ ཤོག་ལྷེབ་ ༢༠༡ ནས་ ༣༠༠ བར།
Chinese
幼芽部分的诸事物都是错谬的。 由于没有获得幼芽之外的花瓶等任何其他事物，所以认为坏灭根本不是事物。因为青色等各个生处的事物，以及花瓶等自己部分的诸事物集合，都不能作为那个坏灭的基础，所以认为不是事物。对于后一种观点来说，例如，取蕴的五个蕴各自和集合两者，以及与那两者性质不同的一个，都不能作为取蕴的基础。而且，取蕴也不能作为那三者的基础。就像依靠自己的蕴而安立为取蕴的事物并不妨碍是事物一样，坏灭也是，虽然没有任何坏灭之物的，以及与它同类的事物作为基础，但由于依靠坏灭之物而产生，所以是事物。为了论证这一点，在《明句论》中说了教证和理证两种，首先是：《十地经》中说：“由生之缘而老死。”死亡就是所死的有情坏灭，说那是被生之缘所生的。而且，还是在那部经中说：“死亡也是安住于两种作用，即也使行毁灭，也产生完全不了解的相续不断的因。”这样说了死亡具有两种作用，即死亡作为因，而且死亡也产生无明。因此，坏灭具有产生的因，而且坏灭能够产生果。虽然这是常相续的坏灭，但对于第一刹那和第二时的坏灭也是一样的。也显示了第一刹那作为第二时坏灭的因。因此，有情产生和死亡两者，以及不住于第二刹那，和不住于第二刹那的那些，在是否安立为事物，以及是否产生因等方面，都是完全相同的。考虑到这一点，《中论颂》中说：“有与非有皆是造作。”以及《六十正理论》中也说：“由因尽故而寂灭，当缘尽灭而思择。”这样，幼芽等的事物，以及那个坏灭的非事物两者都是造作的。就像油一样的因耗尽，就是像灯火一样的果耗尽的
English
All things that are parts of a sprout are mistaken. Since no other thing such as a vase other than a sprout is obtained, it is thought that destruction is definitely not a thing. Because the things of each of the sense bases such as blue, and the collection of things of its own parts such as a vase, cannot be the basis of that destruction, it is thought that it is not a thing. According to the latter view, for example, each of the five aggregates of appropriation and both the collection, and one that is different in nature from those two, cannot be established as the basis of appropriation. Moreover, appropriation cannot be the basis of those three. Just as it is not contradictory that a thing that is designated as appropriation depending on its own aggregates is a thing, destruction is also a thing, although there is no thing to be destroyed, and no thing of the same kind as it, as a basis, because it arises depending on the thing to be destroyed. To prove this, the first of the two scriptures and reasonings stated in the Clear Words is: The Sutra of the Ten Grounds states: "Aging and death are caused by the condition of birth." Death is the destruction of the sentient being that has died, and it is said that it is produced by the condition of birth. Moreover, it is also stated in the same sutra: "Death also abides closely in two actions, namely, it also destroys actions, and also produces the cause of the uninterrupted stream of complete ignorance." Thus, it is stated that death performs two actions, namely, death acts as a cause, and death also produces ignorance. Therefore, destruction has the cause of production, and destruction is able to produce the result. Although this is continuous destruction, it is the same for the destruction in the first moment and the second time. It is also shown that the first moment is the cause of destruction in the second time. Therefore, whether or not sentient beings are established as things, whether they are born and die, and whether they do not remain in the second moment, and whether they do not remain in the second moment, are all the same in terms of whether or not they produce a cause. With this in mind, the Root Verses of the Middle Way state: "Existence and non-existence are conditioned." And the Sixty Stanzas on Reasoning also state: "From the exhaustion of the cause comes peace, one should contemplate the exhaustion of the cause." Thus, the things of sprouts and so on, and the non-thing of that destruction, are both conditioned. Just as the exhaustion of the cause like oil is the exhaustion of the result like a flame.
Chinese
如是说，应如圣者之意愿无疑。第一刹那于第二时坏灭，乃是必须切实断除所破方能证悟。遮破是“是”，而非“非遮”，故为“非非遮”，因为坏灭之因并非仅是断除，而是抛弃了断除之事物。剩余的论证，应从根本慧论的注释中广知。此乃此派系精微而意义重大的理路。 第二，纵然不承认阿赖耶识，也必须承认善与非善的习气之安立，以及习气成熟后产生果实。如《入行论释》所说：“于无始轮回中，事物之习气安立，完全成熟，显现于事物。”诸如此类甚多。既然如此，若无安立习气之基础则不应理，那么此基础为何？如是，如那些承认阿赖耶识者一般，认为烦恼意执着“我”之所缘，即是阿赖耶识，作为习气之处所。同样，此派系也认为仅是执着“我”之俱生心识之所缘，即是习气生起之基础。若然，《入行论释》中说“心之相续是习气之基础”又当如何解释？因为仅是“我”之念头，乃是依赖于心识而假立的相续，故也可称为“心之相续”。如同心识本身的同类，称之为“彼之相续”一般，有时也成为习气生起之基础。无明习气之理，如《入行论释》所说：“何者使心之相续染污、生起，并随之运行，即是习气，烦恼之终点、串习、根本与习气，乃是异名。” 页码 201 至 300。
English
As it is said, one should undoubtedly accept it according to the wishes of the noble ones. The destruction of the first moment in the second time is that one must actually realize it by cutting off what is to be refuted. Refutation is "is," and non-affirmation is not "non-affirmation," so it is "non-non-affirmation," because the cause of destruction is not just cutting off, but abandoning the thing that has been cut off. The remaining arguments should be known in detail from the commentary on the Root Wisdom. This is a subtle and meaningful reasoning of this system. Secondly, even if one does not accept the Alaya consciousness, one must accept the establishment of the habits of virtue and non-virtue, and that the fruit arises from the maturation of those habits. As it says in the Commentary on Entering the Middle Way: "In beginningless samsara, the habits of things are established, fully matured, and manifest in things." And there are many other such instances. If so, it is unreasonable to have no basis for establishing habits, so what is that basis? Just as those who accept the Alaya consciousness consider the Alaya consciousness, which is the object of the afflicted mind's clinging to "I," to be the place of habits, so too, this system considers the object of the co-emergent mind that merely clings to "I" to be the basis for the arising of habits. If so, how is it that the Commentary on Entering the Middle Way says that "the continuum of mind is the basis of habits"? Because the mere thought of "I" is a continuum imputed in dependence on the mind consciousness, it can also be called "the continuum of mind." Just as the similar kind of mind itself is called "its continuum," so too, it sometimes becomes the basis for the arising of habits. The nature of the habits of ignorance is as it says in the Commentary on Entering the Middle Way: "That which defiles and produces the continuum of mind, and follows after it, is habit, the culmination of afflictions, familiarity, root, and habit are different names." Pages 201 to 300.