Tibetan
་པའི་དབུ་མ་པའི་ལུགས་ལ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ལ་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་མིན་གཉིས་འདོད་དམ་སྙམ་ན། འདི་ལ་གསལ་བར་བཤད་པ་མི་སྣང་ཡང་། རང་རྒྱུད་པ་དེ་དག་གིས་ཉན་རང་ལམ་དེ་ལྟར་སྒོམ་པ་ལ། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་མངོན་གྱུར་རེ་ཞིག་སྤངས་པ་འོང་ཡང་། ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་བསགས་པའི་གྲོགས་མེད་པར་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གཉིས་པོ་གང་ གི་ཡང་ས་བོན་སྤངས་པ་མི་འོང་ཞེས་བཞེད་དགོས་པས། ཤེས་སྒྲིབ་མངོན་གྱུར་བ་རེ་ཞིག་ལ་སྤངས་པ་ཉན་རང་ལ་སྲིད་ཀྱང་། ས་བོན་སྤངས་པ་མི་སྲིད་པར་སྨྲ་དགོས་སོ། །སློབ་དཔོན་འདིའི་བཞེད་པས་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཉོན་མོངས་ཡིན་པས། དེའི་ས་བོན་སྤངས་པ་ལ་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་གསོག་པའི་གྲོགས་མི་དགོས་ལ། གཉིས་སྣང་འཁྲུལ་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཤེས་སྒྲིབ་སྦྱོང་བ་ལ་ནི། གྲོགས་དེ་ལྟ་བུ་མེད་པར་སྦྱོང་མི་ནུས་པར་བཞེད་དོ། །སྔར་བཤད་པ་དེ་དག་གི་གོ་བ་ཆགས་ན་ཁྱད་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བར་སྣང་བས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱོགས་ལ། ཀུན་གཞི་སོགས་ཁས་མ་བླངས་ཀྱང་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འཐད་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། ལས་དང་དེའི་འབྲས་བུའི་བར་དུ་ཡུན་རིང་པོར་ཆོད་པའི་དགེ་མི་དགེའི་ལས་ལས་ཀྱང་། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་ནི་རང་གི་སྡེ་བ་གོང་འོག་ཐམས་ཅད་འདོད་ལ། དེ་ལ་ལས་དེ་འབྲས་བུ་འབྱིན་པའི་སྔ་ལོགས་བར་དུ་གནས་ན་ནི་རྟག་པར་འགྱུར་ལ། རྟག་པས་དོན་བྱེད་པར་མི་ནུས་པས་ལས་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་མི་འཐད་དོ། །ལས་དེ་བྱས་པའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་ཞིག་ན་ནི། མཚམས་དེ་ནས་འབྲས་བུ་དངོས་སུ་འབྱིན་པའི་སྔ་ལོགས་ཀྱི་བར་དུ་ལས་དེ་མེད་ལ། ལས་ཞིག་པ་ཡང་དངོས་པོར་མེད་པས་ལས་ལས་ འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞེས་བརྩད་པའི་ལན་དུ། ལས་བྱས་པའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་འགགས་ཟིན་པའི་སྔ་ལོགས་ཀྱི་ལས་འགག་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཚེ། ལས་ཀྱི་ནུས་པ་གཞག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཁ་ཅིག་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྟོག་པར་བྱེད་ལ། ཁ་ཅིག་བུ་ལོན་གྱི་དབང་རྒྱ་སྟེ་དེའི་ཡི་གེ་དང་འདྲ་བའི་ལས་གཉིས་ལས་དོན་གཞན་པ། ཆུད་མི་ཟ་བ་ཞེས་པ་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་འདོད་དོ། །ཁ་ཅིག་ནི་ལས་གཉིས་ཀྱི་ཐོབ་པ་ཞེས་པ་དེ་གཉིས་ལས་དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ལྡན་མིན་ཞིག་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །ཁ་ཅིག་ནི་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསྒོས་པའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུན་རྟོག་པར་བྱེད་ལ། དེའི་ཕྱིར་ལས་འགགས
Chinese
那麼，中觀派的宗義中，對於法我執是否也承許有煩惱與非煩惱兩種呢？雖然這方面沒有明顯的闡述，但自續派那些人認為，以聲聞、獨覺的道如此修習時，暫時可以捨棄現行的法我執，但若沒有積累無量資糧的助緣，無論哪一種法我執的種子都無法捨棄。因此，必須說聲聞、獨覺暫時可以捨棄現行的所知障，但不可能捨棄種子。這位論師的觀點是，法我執是煩惱，因此捨棄它的種子不需要積累無量資糧的助緣，但要淨化二取迷亂的習氣所造成的所知障，就認為沒有那樣的助緣就無法淨化。如果理解了前面所說的那些，就會發現差別非常大，因此才這樣說。第二，在主張事物無自性的宗派中，即使不承許阿賴耶識等，業果的關係如何成立呢？對於善與非善的業，即使與其果之間間隔很長時間，也會產生安樂和痛苦等果報，這是上下所有自宗部派都認可的。對此，如果業在產生果報之前一直存在，就會變成常法，由於常法無法起作用，因此業與果報產生的關係就不成立。如果業在造作後的第二剎那就壞滅，那麼從那時起到果報實際產生之前，業並不存在，而且壞滅的業在事物上也不存在，那麼業如何產生果報呢？為了回答這個問題，有些人為了安立業的力量，認為在業造作後的第二剎那壞滅之前，業趨向於壞滅時，需要假立阿賴耶識。有些人則認為，存在一種不同於業二者，如同債務的權利憑證，不會耗損的非相應行。有些人則認為，存在一種不同於業二者的獲得的非相應行。有些人則認為，需要假立被業的習氣所熏染的識流。因此，業滅
English
Then, within the tenets of the Madhyamaka school, is it also accepted that there are two types of self-grasping of phenomena, afflicted and non-afflicted? Although there is no clear explanation on this point, those Svatantrikas believe that when practicing the path of Hearers and Solitary Realizers in this way, manifest self-grasping of phenomena can be temporarily abandoned. However, without the aid of accumulating limitless merit, the seeds of either type of self-grasping of phenomena cannot be abandoned. Therefore, it must be said that Hearers and Solitary Realizers can temporarily abandon manifest obscurations to knowledge, but it is impossible to abandon the seeds. This teacher's view is that self-grasping of phenomena is an affliction, so abandoning its seeds does not require the aid of accumulating limitless merit. However, to purify the obscurations to knowledge caused by the imprints of dualistic appearance delusion, it is believed that purification is not possible without such aid. If one understands what was said earlier, one will see that the difference is very large, which is why it is explained in this way. Second, in the school that asserts that phenomena lack inherent existence, even if one does not accept the alaya-consciousness and so on, how can the relationship of karma and result be established? Regarding virtuous and non-virtuous actions, even if a long time elapses between the action and its result, the arising of results such as happiness and suffering is accepted by all schools, both higher and lower, within our own tradition. If the action remains until before the result arises, it would become permanent. Since permanent things cannot perform a function, the relationship between the action and the arising of the result would not be established. If the action ceases in the second moment after it is performed, then from that point until before the actual result arises, the action does not exist. Moreover, since the ceased action does not exist as a thing, how can the action produce the result? In response to this question, some, in order to establish the power of the action, posit the alaya-consciousness, believing that when the action tends to cease in the second moment after it is performed, it is necessary to posit the alaya-consciousness. Others believe that there exists something different from the two actions, like a debt certificate, an imperishable non-associated compositional factor. Some believe that there exists a non-associated compositional factor of attainment that is different from the two actions. Some believe that it is necessary to posit a stream of consciousness imbued with the imprints of the action. Therefore, the action ceases