Tibetan
དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་པའི་རྣམ་པ་མངོན་པར་ཏེ་མངོན་དུ་གྱུར་བར་རྫོགས་པར་ཏེ་མ་ལུས་པར། །བྱང་ཆུབ་པ་སྟེ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ གི་རྣམ་རྟོག་གི་རྒྱུ་བ་ཐམས་ཅད་གཏན་ལོག་པས། མཉམ་གཞག་དང་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྣང་བའི་རྟོག་པ་ཡོད་མེད་རེས་འཇོག་པ་མེད་དོ། །གཏན་ཞེས་པའི་ཚིག་གིས་འཕགས་པ་གཞན་ལ་མཉམ་གཞག་ཏུ་ལོག་པ་ནི་རེས་འགའ་བར་སྟོན་ལ། དེའི་ཕྱིར་མཉམ་རྗེས་རེས་འཇོག་པ་ཡོད་དོ། །དེས་ན་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་མ་རིག་པ་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ནི་སྣང་བ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་མིན་གྱི། མཉམ་རྗེས་སུ་སྣང་བ་ཡོད་མེད་རེས་འཇོག་ཏུ་འབྱུང་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་དོ། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་རྒྱུ་བ་ནི་རྣམ་རྟོག་ལ་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཚིག་གསལ་ལས། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡིན་ན་དེ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་མདོ་ལས། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན། གང་ལ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡང་མེད་ན། ཡི་གེ་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ལ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད། འཕགས་པ་སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ཡིན་ལ། དེའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་སྔ་མའི་དོན་ནི། སོ་སྐྱེས་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པར་བཟུང་བའི་བུམ་སོགས་དེ་ཉིད། །སྔར་བཤད་པའི་འཕགས་པ་གསུམ་མཉམ་གཞག་ལས་ལངས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ སྣང་བ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ཡིན་པར་བསྟན་པས། དེ་རྣམས་ཀྱི་ངོར་བདེན་པ་ཙམ་གཅོད་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་པ་མི་གཅོད་ཅིང་། སོ་སྐྱེས་བུམ་སོགས་ལ་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་ཞེན་ཡུལ་འཕགས་པ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འགྱུར་བར་སྟོན་པ་མིན་ཏེ་དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞུང་ཕྱི་མའི་དོན་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ཀུན་རྫོབ་པའི་རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་པར་སྟོན་པས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་གཞི་གཅིག་ཉིད། སོ་སྐྱེ་ལ་ལྟོས་ནས་ཀུན་རྫོབ་དང་། འཕགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དོན་དམ་མོ། ཞེས་གཞུང་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཟློག་སྟེ་སྨྲ་བ་ནི། བློ་གང་གི་ངོར་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་སོང་བ་དེའི་ངོར་བདེན་པ་ཁེགས་དགོས་པ་མ་ཤེས་པའི་གཏམ་མོ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་པ་ནི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཡང་སླུ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ལ།
Chinese
胜义谛和世俗谛的相貌，显现，即显现为圆满，即无余。为了证悟菩提，心和心所的分别念的流转全部止息，因此，止观的显现的分别念，有无不轮番交替。以“断”这个词，对于其他圣者入定后出定，有时会显示间隔，因此，止观是轮番交替的。因此，因为行使所知障的无明，这并不是显现存在的理由，而是止观中显现的有无轮番交替出现的证明。心和心所的流转被认为是分别念，如《明句论》中说：分别念是心的流转，因为远离了它，那个真如就是没有分别念的。如经中所说：何为胜义谛？如果连心的流转都没有，文字等就更不用说了。第三是，对于凡夫人来说，什么是胜义谛，那本身就是具有显现的圣者们的世俗谛，而它的自性空性，就是他们的胜义谛。所说的前者的意思是，凡夫人执著为胜义谛实有的瓶等，就是前面所说的三位圣者从入定中起来后的后得位显现者的世俗谛，因此，对于他们来说，只是遮破了实有，并没有遮破世俗谛是真实的，也不是显示凡夫人执著瓶等为胜义谛的执著境转变为圣者的世俗谛，因为那是不可能的。后面文句的意思是，因为显示缘起世俗的自性法性是圣者们的胜义谛，所以瓶子等同一个基，对于凡夫来说是世俗谛，对于圣者来说是胜义谛。像这样颠倒经文来说，是不明白在哪个心识面前世俗谛成立，就在那个心识面前必须遮破实有的说法。诸佛的胜义谛是自性，而且因为无欺骗性，所以是胜义谛。
English
The aspects of ultimate truth and conventional truth are manifest, that is, they are fully manifest, that is, without remainder. For the sake of attaining enlightenment, all the movements of conceptual thoughts of mind and mental factors are completely ceased. Therefore, there is no alternation of existence and non-existence of the appearance of conceptualization in meditative equipoise and subsequent attainment. The word "cease" indicates that for other noble ones, the return to meditative equipoise sometimes shows an interval, therefore, there is alternation of meditative equipoise and subsequent attainment. Therefore, because of the practice of ignorance of the obscuration of knowledge, this is not the reason for the existence of appearance, but it is the proof that the existence and non-existence of appearance alternate in meditative equipoise and subsequent attainment. The movement of mind and mental factors is considered to be conceptual thought, as it is said in the Clear Words: "Conceptual thought is the movement of mind, because it is separated from it, that suchness is without conceptual thought." As it is said in the sutra: "What is the ultimate truth? If there is no movement of mind, what need is there to mention letters?" The third is, for ordinary beings, what is the ultimate truth is merely the conventional truth of those noble ones who have objects of experience with appearance, and the emptiness of its nature is the ultimate truth of those noble ones. The meaning of the former statement is that the pot and so on, which ordinary beings grasp as ultimately established, are merely the conventional truth of the three noble ones mentioned earlier who arise from meditative equipoise in subsequent attainment with appearance. Therefore, for them, only the truly existent is refuted, and it is not refuted that the conventional truth is true, and it is not shown that the object of attachment of ordinary beings who grasp the pot and so on as ultimately established is transformed into the conventional truth for the noble ones, because that is impossible. The meaning of the latter statement is that because the nature of dependent arising, the conventional nature of reality, is shown to be the ultimate truth of the noble ones, the same basis of the pot and so on is conventional truth in relation to ordinary beings, and ultimate truth in relation to the noble ones. To speak in this way, reversing the scriptures, is a statement of not understanding that in whatever mind conventional truth is established, in that mind the truly existent must be refuted. The ultimate truth of the Buddhas is nature itself, and because of its infallibility, it is the ultimate truth.