Chinese
如果找到任何一个目标，就说会被烦恼的蛇抓住。并且在那之后说：“对于有处所的心，为何不生起烦恼大毒？”因此，这是圣者的清净观点。后面两句的连接是：对于那些观照色等自性，却想要舍弃烦恼的人来说，舍弃烦恼是不可能的。为了显示这个道理而说的。外释中也说：如果缘于事物，那么贪欲等各种烦恼必定会生起，无法避免。怎么生起呢？如果事物合意，那么那时就难以避免对它的贪恋。如果不合意，那么那时就难以避免对它的愤怒和不满。 这样说道。解释中还说，即使对于既非合意也非不合意的境，也会生起无明。当心中持续执持境由自性成立时，要么生起贪欲，要么生起嗔恨，即使不是这二者，也会生起愚痴之类的烦恼。入行论中也说：有对境的心，会安住于某处。离于空性的心，止息后又会生起，如同无想定的等持。这样说道，对于这个观点，这两位论师和佛护三者在解释圣者的观点上没有差别。这个要点在于，仅仅依靠十六种无常等道就能获得解脱的说法是有意图的。并且，基于这些道而建立的烦恼的定义也是不完整的。依靠这些，也能了解我慢等。对于非共同的无明、有身见和边见，也应当了解俱生和遍计二者，因为害怕文字繁多，所以没有写。同样，对于将诸法执持为真实存在的分别念，分为修断的大中小九品，以及对治的九种修道和结合，还有将所取和能取执持为实体不同的分别念，也分为修断的大中小九品，以及修道。
English
If any object is found, it is said that it will be seized by the serpent of affliction. And after that, it is said, "For a mind with a place, why wouldn't great poisonous afflictions arise?" Therefore, this is the pure view of the noble ones. The connection of the latter two lines is: For those who contemplate the nature of forms, etc., but want to abandon afflictions, it is impossible to abandon afflictions. It is said to show this reason. The outer commentary also says: If one focuses on things, then various afflictions such as desire will definitely arise and cannot be avoided. How does it arise? If the thing is pleasing, then at that time it is difficult to avoid attachment to it. If it is displeasing, then at that time it is difficult to avoid anger and dissatisfaction with it. It is said. The commentary also says that even for a situation that is neither pleasing nor displeasing, ignorance will arise. When the mind continuously holds that the object is established by its own nature, either desire arises, or hatred arises, and even if it is not these two, afflictions such as delusion will arise. The Bodhisattvacaryāvatāra also says: A mind with an object will abide somewhere. A mind separated from emptiness will arise again after ceasing, like the samadhi of non-perception. It is said that for this view, these two teachers and Buddhapālita have no difference in explaining the view of the noble ones. The point of this is that the statement that liberation can be attained merely by relying on the sixteen impermanences, etc., is intentional. And the definitions of afflictions established based on these paths are also incomplete. Relying on these, one can also understand pride, etc. For uncommon ignorance, satkayadristi, and antagrahadristi, one should also understand both innate and imputed, because I was afraid of too many words, so I did not write it. Similarly, for the conceptual thought of holding all dharmas as truly existent, it is divided into the great, medium, and small nine categories to be abandoned by cultivation, as well as the nine paths of cultivation and combination for the antidote, and the conceptual thought of holding the apprehended and the apprehender as different entities, it is also divided into the great, medium, and small nine categories to be abandoned by cultivation, and the path of cultivation.
Tibetan
གུ་དང་སྤང་གཉེན་དུ་སྦྱོར་བར་བཤད་པ་བཞིན་དུ། རེ་ཞིག་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཕྲ་རགས་གཉིས་ཀ་རྫོགས་པར་རྟོགས་མི་ནུས་པའི་གདུལ་བྱ་འགའ་ཞིག་གི་ངོར་གསུངས་པའི་དྲང་བའི་དོན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། དངོས་པོ་འདི་དག་ཀྱང་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ནི་རང་བཞིན་མེད་བཞིན་དུ་དེར་སྣང་བས་སླུ་བར་བྱེད་ལ། དེ་དག་ལས་གཞན་སྔར་བཤད་པའི་གང་ཟག་གསུམ་ལ་ནི། བཅོས་མར་གྱུར་པའི་དངོས་པོའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་འགྱུར་གྱི་བདེན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མ་རིག་པ་ཙམ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར། མ་རིག་པ་དང་དེའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསླད་པའི་སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྗེས་ཐོབ་ལ་གནས་པའི་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་སྣང་གི །འཕགས་པ་སྣང་བ་མེད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མངའ་བ་མཉམ་གཞག་ལ་གནས་པ་རྣམས་ལ་ནི་སྣང་བ་མིན་ནོ། །འོ་ན་ལུགས་འདིས་ཤེས་སྒྲིབ་གང་ལ་བྱེད་ཅེ་ན། འཇུག་འགྲེལ་ལས། དེ་ལ་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ནི་ཤེས་བྱ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་གེགས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བག་ཆགས་ཡོད་པ་ནི་ལུས་དང་ངག་དག་གི་འཇུག་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་ཡང་ཡིན་ཏེ། མ་རིག་པ་དང་འདོད་ཆགས་ལ་ སོགས་པའི་བག་ཆགས་དེ་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ལ་ལྡོག་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། ལུས་དང་ངག་གི་འཇུག་པ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ཡོད་པ་སྤྲེའུ་ལྟར་མཆོང་བ་དང་། གཞན་ལ་རྨངས་མོ་ཞེས་ཟེར་བའི་ལུས་ངག་གི་གནས་ངན་ལེན་སྟོན་པས་བཀག་ཀྱང་མ་ལོག་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཞེས་པས་ཆགས་སོགས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཤེས་བྱ་གཅོད་པའི་གེགས་སུ་ཡང་བསྟན་པས། ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་རྣམས་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འབྲས་བུ་གཉིས་སྣང་འཁྲུལ་བའི་ཆ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེར་བསྡུའོ། །ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་ལ་བག་ཆགས་སུ་བཞག་པ་ཅིག་དང་། ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་མིན་པའི་བག་ཆགས་གཉིས་ལས་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་འཇོག་པ་ནི་ཕྱི་མ་སྟེ། ཉོན་མོངས་ཀྱི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཟད་པས་བདེན་འཛིན་མི་སྐྱེ་ཡང་། བག་ཆགས་ཀྱིས་བསླད་པས་སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་བའི་བློ་སྐྱེད་པའོ། །སངས་མ་རྒྱས་པའི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་མ་རིག་པ་མ་སྤངས་པས། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྣང་བཅས་ཀྱི་རྟོག་པ་དང་། མཉམ་གཞག་ཏུ་སྣང་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་རེས་འཇོག་ཡོད་ལ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་
Chinese
就像所说的，将“咕”和“邦”结合成亲家一样。暂时来说，对于某些无法完全理解粗细二种法无我的有情，应知这是为了他们而说的方便之义。第二，这些事物对于孩子们来说，虽然没有自性，但显现为有，从而欺骗他们。而对于上述的三种补特伽罗来说，由虚假的、作为事物的缘起本身，仅仅成为世俗谛，而不是胜义谛。这是因为仅仅是具有所知障特征的非烦恼性的无明在普遍活动。因此，对于安住于后得位，具有被无明及其习气所染污的显现的有境之圣者们来说，是显现的。而对于具有无显现之境，安住于等持的圣者们来说，则不显现。那么，这个宗派认为什么是所知障呢？《入行论释》中说：“对此，无明的习气是成为断除所知之障碍，而具有贪欲等习气，也是身语等行为的如是之因。无明和贪欲等习气，也唯有在遍知者和佛陀那里才会止息，在其他人那里则不然。”就像所说的那样，身语的行为，比如阿罗汉像猴子一样跳跃，以及对他人说“瞎子”等，即使指出这些身语的恶劣行为，也无法改正。而且，“又”字也表明贪欲等的习气也是断除所知之障碍。因此，烦恼的习气是所知障，其果，即二取显现的错乱部分，也全部都归于此。在烦恼的种子被安立为习气的一种，和非烦恼种子的习气这二者中，被安立为所知障的是后者。即使烦恼的种子全部耗尽，也不会产生实执，但由于被习气所染污，会产生对显现境迷惑的智慧。未成佛的圣者们，由于没有断除所知障的无明，因此有后得位的有境之分别念，以及在等持中变为无显现的轮番交替。而佛陀们则对一切法
English
Just as it is said to combine "Gu" and "Bang" into in-laws. For the time being, for some sentient beings who cannot fully understand both the coarse and subtle selflessness of phenomena, it should be known that this is said for the sake of expedient meaning. Secondly, these things deceive children because they appear to exist even though they have no self-nature. For the three types of individuals mentioned above, the dependent arising of false things themselves becomes merely conventional truth, not ultimate truth. This is because only non-afflictive ignorance with the characteristic of the obscuration of knowledge is universally active. Therefore, it appears to the noble ones who abide in the post-meditation state, who have the object of appearance contaminated by ignorance and its imprints. But it does not appear to the noble ones who abide in equanimity, who possess the object of non-appearance. So, what does this school consider to be the obscuration of knowledge? The Commentary on Entering the Middle Way says: "For this, the imprints of ignorance are the obstacles to cutting off the knowable, and having the imprints of desire, etc., is also the cause of such actions of body and speech. The imprints of ignorance and desire, etc., will only cease in the omniscient one and the Buddha, but not in others." As it is said, the actions of body and speech, such as the Arhat jumping like a monkey, and saying "blind man" to others, etc., even if these bad actions of body and speech are pointed out, they cannot be corrected. Moreover, the word "also" indicates that the imprints of desire, etc., are also obstacles to cutting off the knowable. Therefore, the imprints of afflictions are the obscuration of knowledge, and all the confused parts of the dualistic appearance, which is its result, are also included therein. Among the one where the seeds of afflictions are established as imprints, and the imprints of non-affliction seeds, it is the latter that is established as the obscuration of knowledge. Even if all the seeds of afflictions are exhausted, the belief in reality will not arise, but because of being contaminated by the imprints, it will generate wisdom that is confused about the object of appearance. The noble ones who have not become Buddhas, because they have not abandoned the ignorance of the obscuration of knowledge, therefore have the conceptual thought with appearance in the post-meditation state, and the alternating alternation of becoming non-appearance in equanimity. But the Buddhas have all phenomena