Tibetan
པ་ཅན་རྣམས་ཀྱི། རྒྱུ་མཐུན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་མ་ལུས་པ་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ། ལས་ཀྱི་ལྷག་མ་ཟད་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ཀོ་སྟེ་ནི། གཞན་ལ་གནོད་པའི་ལན་བྱེད་པ་དང་། རྒྱུད་ཁོང་ནས་འཁྲུག་པའི་ཁྲོ་བས་སྡུག་བསྔལ་འདིར་མྱོང་བ་ལས་ཆེས་ལྷག་པའི་སྡུག་བསྔལ། ཕྱིར་ཏེ་སླར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་དེའི་ས་བོན་ཏེ་རྒྱུ་ཉིད་དུ། ཇི་ལྟ་བུར་ན་འཁྲིད་པར་བྱེད་པ་རིགས་ཏེ་མི་རིགས་སོ། །དེས་ན་སྨན་པས་ནད་གསོ་བའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་གཙགས་བུ་རྣོན་པོས་གཏར་བའི་སྡུག་ བསྔལ་ལ་བཟོད་པར་བྱ་བ་ལྟར། ཕུགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་ཡས་པ་ལྡོག་པའི་དོན་དུ། འཕྲལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུ་ལ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་བཟོད་པར་རིགས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། དཀྱུས་ཀྱི་དོན་དང་། ཞར་བྱུང་གི་དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མི་བཟོད་པ་ནི་རྣམ་སྨིན་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཡངས་པ་འཕེན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ཡུན་རིང་དུ་བསགས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཟད་པའི་རྒྱུ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྟོན་པ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་བྱང་སེམས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེས། ཡུལ་དེ་བྱང་སེམས་ཡིན་པར་མ་ངེས་པས་སམ། ཡང་ན་བྱང་སེམས་སུ་ངེས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གོམས་པ་ཤས་ཆེས་པས། རྒྱལ་སྲས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་རྣམས་ལ། བདེན་པ་དང་མི་བདེན་པའི་ཉེས་པ་ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་ནས། ཁོང་ཁྲོ་བའི་བསམ་པ་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཞི་སྐྱེད་ན་ཡང་། དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་བསྐལ་བ་བརྒྱར་བསགས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས། སྔར་བཤད་པའི་སྦྱིན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕར་ཕྱིན་གོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བ་རྣམས་འཇོམས་པར་འགྱུར་ན་བྱང་སེམས་མ་ཡིན་པས། བྱང་སེམས་ལ་ཁོང་ཁྲོ་བ་བསྐྱེད་ན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ཆུའི་ཚད་སྲང་གི་གྲངས་ཀྱི་ངེས་མི་ནུས་པ་ལྟར། བྱང་སེམས་ལ་ཁྲོས་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་མཚམས་ངེས་པར་མི་ནུས་སོ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ན་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་འཕེན་པ་དང་། དགེ་བ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་སྡིག་པ་ནི། མི་བཟོད་པ་ཁོང་ཁྲོ་ལས་གཞན་པའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་ནོ། །བདེན་པའི་ཉེས་པ་ལྷག་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ནི། ཆུང་ངུ་ལ་ཆེན་པོར་སྒྲོ་བཏགས་པའོ། །ཞེས་འགྲེལ་བཤད་ལས་བཤད་དོ། །དགེ་རྩ་འཇོམས་པར་བཤད་པ་དེ་ཡང་འཇམ་དཔལ་རྣམ་པར་རོལ་པའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་ཁོང་ཁྲོ་བ་ཁོང་ཁྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསྐལ་པ་བརྒྱར་བསགས་པའི་དགེ་བ་ཉེ་བར་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁོང་ཁྲོ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའོ། །མདོ་དེ་ལས་ཁོང་ཁྲོ་བའི་ཡུལ་རྟེན་གཉིས་བྱང་སེམས་ཡིན་མིན་མི་གསལ་ཡང་། འགྲེལ་པར་ཡུལ་རྟེན་གཉིས་ཀ་བྱང་སེམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པར་གསུངས་པ་ནི། རྣམ་པར་རོལ་པའི་མདོ་དེ་དྲངས་པའི་གོང་ཉིད་དུ། མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་སུ་བྱམས་པ་སེང་གེ་སྒྲའི་མདོ་དྲངས་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ལ་ལ་ཞིག་གིས། སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྤྱོས་པ་དང་། བརྒྱད་པ་དང་དབྱུག་པ་དང་། ཁུ་ཚུར་གྱིས་བརྡེགས་པ་དེ་ཙམ་གྱིས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་རྨ་ཕྱུང་ཞིང་རྨས་པར་མི་འགྱུར་གྱི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཅིག་ལ། ཐ་ན་གནོད་སེམས་དང་། ཐ་བ་དང་ཞེ་སྡང་གི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དེ་ཙམ་གྱིས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་རྨ་ཕྱུང་ཞིང་རྨས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་དེས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡོངས་སུ་མ་བཏང་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཅིག་ཤོས་ལ་གནོད་སེམས་དང་། ཐ་བ་དང་སྡང་བའི་སེམས་ཇི་སྙེད་དུ་བསྐྱེད་པ་དེ་སྙེད་ཀྱི་བསྐལ་བར་གོ་ཆ་གཟོད་ཡང་བགོ་དགོས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ཡུལ་རྟེན་གཉིས་ཀ་བྱང་སེམས་ལ་གསུངས་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མཛད་པར་མངོན་ནོ། །འོ་ན་སློབ་དཔོན་དཔའ་བོ་དང་། ཞི་བ་ལྷས། བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་བསགས་པ་ཡི། །སྦྱིན་དང་བདེ་གཤེགས་མཆོད་ལ་སོགས། །ལེགས་སྤྱད་གང་ཡིན་དེ་ཀུན་ཡང་། །ཁོང་ཁྲོ་གཅིག་གིས་འཇོམས་པར་བྱེད། ཅེས་བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་བསགས་པའི་དགེ་བ་འཇོམས་པར་བྱེད་པར་གསུངས་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། སྤྱོད་འཇུག་གི་འགྲེལ་པ་ཁ་ཅིག་ལས། བསྐལ་པ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མར་བསགས་པའི་དགེ་བ། སེམས་ཅན་ལ་སྡང་བས་འཇོམས་ཞེས་ཟེར་མོད་ཀྱང་ཡིད་ཆེས་པར་དཀའོ། །སློབ་དཔོན་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཡུལ་རྟེན་ལ་གསལ་ཁ་མ་མཛད་ཀྱང་། །བསྐལ་པ་བརྒྱའམ་སྟོང་དུ་བསགས་པའི་དགེ་རྩ་འཇོམས་པའི་ཁོང་ཁྲོའི་ཡུལ་ལ་ནི། བྱང་སེམས་དགོས་སོ། །ཁྲོ་བའི་རྟེན་ནི་བྱང་སེམས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ་དཔགས་ན། ཡུལ་གྱི་བྱང་སེམས་ལས་བྱང་སེམས་སྟོབས་ཆེ་བ་ཅིག་འདྲའོ། །དེ་ལ་ཁྲོ་བའི་རྟེན་ནི་བྱང་སེམས་སོ་སྐྱེར་ངེས་ལ། ཡུལ་ལ་ནི་ས་ཐོབ་མ་ཐོབ་གཉིས་སུ་ཡོད་དེ། དེ་ལྟར་ན་བྱང་སེམས་སྟོབས་ཆེ་བས་ཆུང་བ་ལ་དང་། ཆུང་བས་ཆེ་བ་ལ་དང་། ཡུལ་དང་རྟེན་སྟོབས་མཉམ་པས་མཉམ་པ་ལ་ཁྲོས་པ་ གསུམ་མོ། །དེའི་དང་པོ་ལ་ནི་བསྐལ་པ་བརྒྱ་ཡིན་ལ། བྱང་སེམ
Chinese
对于有情众生来说，什么才是能阻止所有不如意的同类果报，并能彻底消除业障的根本原因呢？那就是，相比于以伤害他人来报复，以及内心因愤怒而感受到的痛苦，还有一种更为严重的痛苦。那就是，再次将痛苦的种子，也就是痛苦的根源，引向自己，这是不合理的。因此，就像医生为了治病，必须忍受用锋利的柳叶刀进行切割的痛苦一样，为了阻止未来无尽的痛苦，也应该非常忍受当下的微小痛苦。第三部分分为两点：正文的意义和附带的意义。第一点是：不忍耐不仅是导致产生广大不如意果报的原因，也是耗尽长期积累的福德资粮的原因。正如经文所说：因为菩萨大士，无论对方是否确定是菩萨，或者即使确定是菩萨，但由于烦恼习气深重，对发菩提心的王子菩萨们，夸大真实或不真实的过失，即使只生起一瞬间的愤怒，也会摧毁百千劫所积累的福德资粮，也就是之前所说的布施和持戒等波罗蜜多所产生的善根。更何况是对非菩萨生起愤怒，对菩萨生起愤怒又该怎么说呢？因此，就像无法用秤来衡量大海的水量一样，也无法确定对菩萨发怒所产生的异熟果报的界限。因此，如果这样，那么产生不如意果报，并损害善根的罪恶，没有比不忍耐的愤怒更严重的了。夸大真实的过失，就是把小事夸大成大事。这是注释中所说的。关于摧毁善根的说法，也出自《文殊师利游戏经》：文殊师利，愤怒，愤怒，能摧毁百千劫所积累的善根。
English
For sentient beings, what is the fundamental cause that can prevent all undesirable similar karmic results and completely eliminate karmic obstacles? It is that, compared to retaliating by harming others and the suffering felt inwardly due to anger, there is an even more severe suffering. That is, again leading the seed of suffering, which is the root of suffering, towards oneself, which is unreasonable. Therefore, just as a doctor, in order to cure a disease, must endure the pain of being cut with a sharp lancet, so too, in order to prevent endless future suffering, one should very much endure the small suffering of the present. The third part is divided into two points: the meaning of the main text and the incidental meaning. The first point is: impatience is not only the cause of producing vast undesirable karmic results, but also the cause of exhausting the accumulation of merit that has been accumulated for a long time. As the scripture says: Because a Bodhisattva Mahasattva, whether the other party is definitely a Bodhisattva or not, or even if it is determined to be a Bodhisattva, but due to the heavy habits of afflictions, exaggerates the real or unreal faults of the princes and Bodhisattvas who have generated the mind of Bodhicitta, even if only a moment of anger arises, it will destroy the accumulation of merit accumulated for hundreds of thousands of kalpas, that is, the roots of virtue produced by the perfections of generosity and discipline mentioned earlier. What's more, what if anger arises towards a non-Bodhisattva, what about anger arising towards a Bodhisattva? Therefore, just as the amount of water in the great ocean cannot be measured with a scale, so too, the limit of the maturation of anger towards a Bodhisattva cannot be determined. Therefore, if this is the case, then the sin of producing undesirable results and harming the roots of virtue, there is no sin more serious than the anger of impatience. Exaggerating real faults is exaggerating small things into big things. This is what is said in the commentary. The statement about destroying the roots of virtue also comes from the Manjushri Play Sutra: Manjushri, anger, anger, can destroy the roots of virtue accumulated for hundreds of thousands of kalpas.
Chinese
ར། 叫做愤怒。（藏文）如是说。经中没有明确说明愤怒的对境和所依是否都是菩萨，但注释中说对境和所依都属于菩萨的范畴。在引用《现观庄严经》之前，从《经集》中引用了《慈氏狮吼经》，其中说：“如果菩萨对属于三千大千世界的众生进行辱骂、鞭打、棍击或拳打，菩萨不会因此而受伤。如果菩萨对另一位菩萨，哪怕生起一丝嗔恨心、轻蔑心或憎恨心，菩萨就会因此而受伤。为什么呢？如果他没有完全放弃一切智，菩萨对另一位菩萨生起多少嗔恨心、轻蔑心或憎恨心，就要在多少劫中重新披上盔甲。”因此，可以看出，作者是根据对境和所依都是菩萨的说法来写作的。那么，导师英雄和寂天菩萨说：“千劫所积施，供养善逝等，一切诸善行，一嗔皆摧毁。”说一嗔能摧毁千劫所积的善根，这又该如何解释呢？有些《入行论》的注释中说：“千百万劫所积的善根，被对众生的嗔恨所摧毁，这种说法难以置信。”虽然这两位导师没有明确说明对境和所依，但是，要摧毁百劫或千劫所积的善根，嗔恨的对境必须是菩萨。根据“愤怒的所依是大菩萨”的说法来推断，似乎对境的菩萨比所依的菩萨更强大。因此，愤怒的所依肯定是凡夫菩萨，而对境则分为证悟和未证悟两种情况。这样一来，就有了菩萨以强大的力量对弱小的力量，弱小的力量对强大的力量，以及对境和所依力量相等时相互嗔怒这三种情况。其中第一种情况需要一百个劫，菩萨
English
Ra. It is called anger. (Tibetan) Thus it is said. Although it is not clear in the sutra whether both the object and the basis of anger are Bodhisattvas, the commentary states that both the object and the basis belong to the category of Bodhisattvas. Before quoting the Abhisamayalankara Sutra, the Maitreya Simhanada Sutra is quoted from the Sutra Collection, which says: "If a Bodhisattva scolds, whips, clubs, or punches all sentient beings belonging to the three thousand great thousand worlds, the Bodhisattva will not be harmed thereby. If a Bodhisattva generates even a trace of hatred, contempt, or aversion towards another Bodhisattva, the Bodhisattva will be harmed thereby. Why? If he has not completely abandoned omniscience, the Bodhisattva must re-armor himself for as many eons as he generates hatred, contempt, or aversion towards another Bodhisattva." Therefore, it can be seen that the author is writing based on the statement that both the object and the basis are Bodhisattvas. Then, how should it be explained that the teacher Hero and Shantideva said: "A thousand eons of accumulated giving, offering to the Sugatas, etc., all virtuous deeds, are destroyed by a single anger." How can a single anger destroy the merit accumulated over a thousand eons? Some commentaries on the Bodhisattvacaryavatara say: "The merit accumulated over millions of eons is destroyed by hatred towards sentient beings, which is hard to believe." Although these two teachers did not clearly state the object and the basis, the object of anger that destroys the root of virtue accumulated over a hundred or a thousand eons must be a Bodhisattva. Judging from the statement that "the basis of anger is a great Bodhisattva," it seems that the Bodhisattva of the object is more powerful than the Bodhisattva of the basis. Therefore, the basis of anger is definitely an ordinary Bodhisattva, while the object is divided into two cases: realized and unrealized. In this way, there are three situations: a Bodhisattva with strong power against weak power, weak power against strong power, and mutual anger when the object and the basis have equal power. The first case requires a hundred eons, Bodhisattva.