Tibetan
བྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས། བདེ་འགྲོའི་རྟེན་ལ་མི་སྨིན་པར་ངན་འགྲོའི་རྟེན་ལ་སྨིན་པར་འགྱུར་བར་བསྟན་པས། སྦྱིན་འབྲས་བདེ་འགྲོའི་རྟེན་ལ་སྨིན་པ་ཞིག་དགོས་པས་དེ་འདོད་ན། སྔར་བཤད་པའི་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་པོས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བྲལ་ན་སྦྱིན་འབྲས་ངན་འགྲོའི་རྟེན་ལ་སྨིན་པ་དང་། རྟེན་དེ་ལ་སྔར་གྱི་སྦྱིན་པའི་འབྲས་བུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། ཤིན་ཏུ་བླུན་པས་གསར་དུ་སྦྱིན་སོགས་སྒྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྐྱེད་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོ་འདུ་བ་སྟེ་རྩ་བ་ལ་སྤྱད་པས་ཡོངས་སུ་ཟད་པས་ན། སྔོན་གྱི་སྦྱིན་འབྲས་མ་ལུས་པ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཕྱིན་ཆད་ནས་གང་ཟག་དེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་དཔེར་ན་ས་བོན་ཉུང་དུ་བཏབ་པ་ལས། འབྲས་བུ་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྙེད་པའི་མི་དེ་སླར་ཡང་འབྲས་བུའི་ཆེད་དུ། དེ་བས་ཀྱང་ཆེས་མང་བའི་ས་བོན་འདེབས་པ་ནི། འབྲས་བུའི་ཚོགས་ཆེན་པོ་འཕེལ་བས་མ་ཆད་པ་ཡོད་ཀྱི། གང་ཞིག་བླུན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ས་བོན་ཙམ་ཡང་མི་འདེབས་པར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་ནི། འབྲས་བུ་མ་ཆད་པར་འཕེལ་བ་མེད་པ་དང་འདྲའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རྐང་པ་ཆག་པས་ལོངས་སྤྱོད་རྒྱུན་པར་འཕེལ་བ་རྙེད་དཀའ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ངན་འགྲོར་སོང་བས་ངན་འགྲོ་ནས་ཐོན་པ་ཡང་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའོ། །ཞེས་སྟོན་པ་ནི། གང་གི་ཚེ་དཔའ་བོ་མཐུན་པའི་ཡུལ་ན་གནས་པ། འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་བ་ལྟར། གཞན་ལ་རག་མ་ལུས་པར་རང་གི་འདོད་པས་རང་དབང་དུ་འཇུག་ཅིང་། མཐུན་པའི་ཡུལ་ལྷ་མིའི་འགྲོ་བ་ན་གནས་པ་ན། གལ་ཏེ་གང་ཟག་འདི་བདག་ཉིད་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བ་ལས་འཛིན་པར་མི་བྱེད་ན། དཔའ་བོ་བཅིངས་ནས་རི་སུལ་ཆེན་པོར་བསྐྱུར་བ་ལྟར། ངན་འགྲོའི་གཡང་སར་ལྷུང་བས་རང་ལ་དབང་མེད་པར་གཞན་དབང་གིས་འཇུག་པའི་ཚེ། ངན་འགྲོར་སོང་བ་དེ་ལས་ཕྱི་ནས་ཏེ་དེ་གཟོད་གང་གིས་སློང་བར་བྱེད་དེ་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་མེད་དོ། །ངན་འགྲོའི་རྟེན་ལ་ནི་དགེ་བ་སྒྲུབ་པ་ཤིན་ཏུ་ དཀོན་ལ། སྡིག་པ་སོག་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཐུ་བས་ན། ངན་འགྲོ་ཁོ་ནར་བརྒྱུད་དགོས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མདོ་སྡེ་ལས་ཀྱང་། བརྒྱ་ལ་གལ་ཏེ་མི་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་སྐྱེས་ན་ཡང་། རྣམ་པར་སྨིན་པ་གཉིས་སྒྲུབ་སྟེ། ཞེས་མིར་སྐྱེ་བ་དཀའ་བར་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ད་ལྟ་ནས་རང་ཉིད་ངན་འགྲོར་མི་ལྟུང་བར་གཟུང་དགོས་ལ། དེ་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་འབད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་བར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །བཞི་པ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་ནི་ངན་འགྲོར་འཁྲིད་པ་སོགས་ཉེས་པ་དུ་མའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་དེའི་ཕྱིར། སྡིག་པ་མཐའ་དག་ཕམ་པར་མཛད་པའི་རྒྱལ་བས། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཆུད་མི་ཟ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པའི་གཏམ་མཛད་ནས། དེའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་ཚུལ་ཁྲིམས་སྦྱིན་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ་སྒྲུབ་པའི་གཏམ་ཉིད་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉིད་ཞིང་ངོ་། །ཞིང་དེར་སྦྱིན་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་རྣམ་པར་འཕེལ་ན། རྒྱུ་སྦྱིན་སོགས་དང་འབྲས་བུ་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་བཟང་པོ་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་བརྒྱུད་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པའི་སྒོ་ནས། འབྲས་བུའི་ཚོགས་འཕེལ་ཞིང་དུས་རིང་པོར་ལོངས་སྤྱོད་པར་ནུས་ཀྱི། དེ་ལས་གཞན་དུ་ན་དེ་ལྟར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ནི་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་འབྲས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་ ཕུན་ཚོགས་འབྱུང་བ་ཁོ་ནའི་རྩིས་མི་གཏང་བར། ལོངས་སྤྱོད་དེ་ལ་གང་གིས་སྤྱོད་པའི་ལུས་རྟེན་ཕུན་ཚོགས་ཀྱི་རྩིས་དང་། ལོངས་སྤྱོད་དེ་སྐྱེ་བ་དུ་མར་འོང་བའི་རྩིས་ཀྱང་གཏང་དགོས་ལ། དེའི་ཐབས་ཀྱང་ཚུལ་ཁྲིམས་སྲུང་བ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་བར་ཤས་དགོས་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །བྱང་སེམས་ལས་དང་པོ་པས་ཀྱང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་ལ་བརྩོན་དགོས་ལ། དེ་ཡང་ཆེད་དུ་བྱ་བ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ། སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་དམིགས་ཏེ་བྱེད་དགོས་མོད་ཀྱང་། གནས་སྐབས་སུ་བདེ་འགྲོའི་རྟེན་ལ་སྦྱིན་འབྲས་སྨིན་པ་དགོས་པ་དང་། དེ་ཡང་སྐྱེ་བ་དུ་མར་འབྱུང་དགོས་ལ། དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་རག་ལས་པ་རྣམས་འདྲ་སྟེ། དེ་མེད་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་སློབ་པའི་མཐུན་རྐྱེན་མི་ཚང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་ནི། བདེ་འགྲོའི་ལུས་དང་རྟེན་དེ་ལ་སྦྱིན་འབྲས་ཡུན་རིང་དུ་སྤྱོད་པ་གཉིས་ཀ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་རག་ལས་ཤིང་། དེ་ཉིད་ངེས་ལེགས་འཐོབ་པ་ལ་ཡང་མེད་མི་རུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། ཚུལ་འདིས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ལམ་མ་ཞུགས་རྣམས་ཀྱི་མངོན་མཐོའི་རྒྱུ་དང་། ཐུབ་པའི་གསུང་ལས་སྐྱེས་པ་ཉན་ཐོས་རྣམས་དང་། རང་རྒྱལ་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་དུ་བདག་ཉིད་ངེས་པ་རྣམས་དང་། རྒྱལ་སྲས་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་ངེས་པར་ལེགས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་གཞན་མེད་དོ། །དེའི་དོན་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཁོ་ན་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་རྒྱུ་གཞན་གཅོད་པ་ནི་མིན་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་མིན་པའི་རྒྱུ་གཞན་དུ་མ
Chinese
果实受用等，显示不会成熟于善趣之身，而会成熟于恶趣之身。因此，布施之果需要成熟于善趣之身，如果想要这样，那么之前所说的布施者应当守护戒律。第二，如果离开了戒律，布施之果会成熟于恶趣之身，并且在那样的身体上仅仅是受用之前的布施果报而已。因为非常愚蠢，所以不会新做布施等善行。 积累的财物连本带利，因为用在根本上而完全耗尽，从完全受用完以前的布施果报之后，那个人就不会再有受用产生了。这就像有人播种少量种子，却获得了巨大的果实，为了果实，他再次播种比那更多的种子，这样果实的积累就会不断增长。而如果有人因为愚蠢而不播种任何种子，只是受用，那么果实就不会不断增长，就像这样。第三，因为戒律的根本断裂，不仅难以获得持续增长的受用，而且堕入恶趣后，想要从恶趣中出来也极其困难。这显示了，当勇士安住在和谐的地方，就像从束缚中解脱一样，完全不依赖他人，随自己的意愿而自由自在。安住在和谐的地方，也就是天人和人类的境地时，如果这个人不阻止自己堕入恶趣，就像勇士被束缚并被抛弃在巨大的山谷中一样，堕入恶趣的悬崖，不由自主地被他者所控制时，从堕入的恶趣中，之后谁会救拔他呢？没有人会那样做。因为在恶趣之身行善非常 稀少，造恶业却非常容易，所以必须一直流转于恶趣。因此，在经部中也说：“即使百人之中有人生于人道，也只能成就两种异熟果。” 这样说了人身难得。因此，现在开始就要阻止自己不堕入恶趣，并且要知道这是因为努力守护戒律。第四，谁
English
The fruits of enjoyment, etc., are shown to ripen in the realms of suffering rather than in the realms of happiness. Therefore, if one desires the fruit of generosity to ripen in the realms of happiness, the giver of generosity, as mentioned before, should maintain moral discipline. Secondly, if one is without moral discipline, the fruit of generosity ripens in the realms of suffering, and in that state, one merely enjoys the fruits of past generosity. Because one is extremely foolish, one does not newly perform acts of generosity or other virtuous deeds. The accumulated wealth, including interest, is completely exhausted because it is used up on the principal. After one has completely enjoyed the fruits of past generosity, that person will no longer have any enjoyment arising. This is like a person who plants few seeds but obtains a great harvest. To obtain more fruit, he plants even more seeds, so the accumulation of fruit increases without ceasing. But if someone, due to foolishness, does not plant any seeds at all and only enjoys what he has, the fruit will not increase without ceasing, just like that. Thirdly, because the foundation of moral discipline is broken, not only is it difficult to obtain a continuous increase in enjoyment, but it is also extremely difficult to escape from the lower realms once one has fallen into them. This shows that when a hero dwells in a harmonious place, he is like someone freed from bonds, completely independent of others, acting freely according to his own wishes. When one dwells in a harmonious place, that is, in the realms of gods and humans, if that person does not prevent himself from falling into the lower realms, it is like a hero being bound and abandoned in a great ravine. Having fallen into the abyss of the lower realms, helplessly controlled by others, who will rescue him from the lower realms he has fallen into? No one will do that. Because it is very rare to perform virtuous deeds in the state of the lower realms, and it is very easy to accumulate negative karma, one must continuously wander in the lower realms. Therefore, it is also said in the Sutra Pitaka: "Even if one out of a hundred people is born in the human realm, they can only accomplish two kinds of fruition." Thus, it is said that it is difficult to obtain a human birth. Therefore, from now on, one must prevent oneself from falling into the lower realms, and one should know that this is done by striving to maintain moral discipline. Fourthly, whoever
Chinese
因此，破戒是导致堕入恶趣等诸多过患之处。战胜一切罪恶的胜者（佛陀），为了使布施等功德不被浪费，宣说了布施之语。并在其后紧接着宣说了戒律随顺布施，即修持之语。其原因是，戒律本身是一切功德的所依，是田地。如果布施等功德在那片田地里增长，那么，从因布施等，到果报身体和受用美好的传承，就能以上升的方式，以不间断的方式，使果报的积累增长，并能长久享受。否则，就不能那样。因此，行布施的人们，不要只计算布施果报的受用 丰盛的出现，还要计算用什么来享受那个受用的身体，以及那个受用会在多少世中出现。而其方法，就是守护戒律非常重要。这是必须重视的道理。初学菩萨也应如前所述，努力行布施。而且，那也要特别为了利益一切有情，为了获得佛果而进行。虽然必须如此，但暂时也需要布施的果报成熟为善趣的所依。而且，那也必须在多世中出现。这就像依赖于戒律一样。如果没有戒律，学习菩萨行就没有圆满的顺缘。第五，善趣的身体和所依，以及长久享受布施的果报，这两者都依赖于戒律。而且，为了获得决定性的利益，戒律也是不可或缺的。因此，通过这种方式，对于尚未入道的凡夫俗子来说，是获得增上生的因；对于从佛陀的教言中产生的声闻众来说；对于那些决心走上自生佛菩提道的人来说；以及对于王子菩萨们来说，决定性的利益菩提之因，除了戒律之外别无他物。其含义并非是说戒律是唯一的因，从而否定其他因。
English
Therefore, breaking the precepts leads to many faults, such as falling into evil destinies. The Victorious One (Buddha), who defeated all sins, spoke of generosity in order to prevent the merits of generosity and so on from being wasted. And immediately after that, he spoke of the precepts following generosity, that is, the practice. The reason for this is that the precepts themselves are the basis of all virtues, they are the field. If the merits of generosity and so on increase in that field, then from the cause of generosity and so on, to the result of a good body and enjoyment, the lineage can increase the accumulation of results in an upward and uninterrupted manner, and can be enjoyed for a long time. Otherwise, it cannot be done that way. Therefore, those who give generosity should not only calculate the enjoyment of the fruit of generosity The abundant appearance, but also calculate what body to use to enjoy that enjoyment, and how many lifetimes that enjoyment will appear in. And the method for that is that it is very important to keep the precepts. This is the principle that must be emphasized. Even a beginner Bodhisattva should strive to give generosity as mentioned before. Moreover, that should be done specifically for the benefit of all sentient beings, and for the purpose of attaining Buddhahood. Although it must be so, it is also necessary for the fruit of generosity to ripen into a basis for good destinies in the meantime. Moreover, that must appear in many lifetimes. This is like relying on precepts. Without precepts, there will be no complete favorable conditions for learning the Bodhisattva conduct. Fifth, both the body and basis of good destinies, and the long-term enjoyment of the fruit of generosity, both depend on precepts. Moreover, in order to obtain decisive benefits, precepts are also indispensable. Therefore, in this way, for ordinary people who have not yet entered the path, it is the cause of obtaining higher rebirth; for the Shravakas who arose from the Buddha's teachings; for those who are determined to embark on the path of Pratyekabuddha enlightenment; and for the prince Bodhisattvas, the cause of the decisive benefit of enlightenment is none other than precepts. The meaning of this is not to say that precepts are the only cause, thereby negating other causes.